Πόσο κοστίζει το πολιτικό κόστος

10
31

Υφυπουργός από αυτούς που λέμε «μη αναγνωρίσιμους» αναρωτιόταν πρόσφατα σε ιδιωτική συζήτηση: «Μα είναι δυνατόν να παλεύεις τόσα χρονιά να εκλεγείς βουλευτής και όταν τελικά φτάνει η στιγμή που εκπληρώνεις το όνειρό σου και γίνεσαι υπουργός, να φοβάσαι να πας μέχρι το περίπτερο να πάρεις τσίχλες;»

Είμαι σίγουρη ότι ανάλογη προσωπική πικρία διακατέχει κι άλλους κυβερνητικούς νεοσσούς, όπως επίσης και προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρέθηκαν ξαφνικά να ρισκάρουν έναν ολόκληρο πολιτικό βίο καταλαμβάνοντας κυβερνητικά πόστα στην πιο δύσκολη συγκυρία για τη χώρα.

Χωρίς καλά καλά να  το καταλάβουν, οι περίλαμπροι υπό τον πράσινο ήλιο του εκλογικού θριάμβου πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ υποχρεώθηκαν να μιλήσουν δυσάρεστα και να πράξουν ακόμη πιο δυσάρεστα. Μετά από μία μακρά φάση ευδαιμονίας, μία ελπιδοφόρα προεκλογική περίοδο υπό το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» και ένα μετεκλογικό διάστημα ευφορίας σπάνιας έντασης, το ΠΑΣΟΚ έπρεπε αίφνης να γίνει κακό.

Η κρίση ξέσπασε και γρήγορα οι υπουργοί άρχισαν να  φέρνουν το ένα σκληρό μέτρο μετά το άλλο, άλλοτε ξιφουλκώντας υπέρ της αναγκαιότητάς του και άλλοτε βγάζοντας μπροστά την κακή τρόικα που δεν τους  άφηνε κανένα περιθώριο κινήσεων. Οι βουλευτές πάλι, άλλοι με βαριά καρδιά και άλλοι με προθυμία και πίστη άρχισαν να δίνουν τη συγκατάθεσή τους σε βροχή «εκτός πνεύματος ΠΑΣΟΚ» νομοσχεδίων.

Να όμως που φτάσαμε στο σήμερα. Το σήμερα των πενιχρών αποτελεσμάτων του οικονομικού προγράμματος και της κυβερνητικής αναταραχής που μοιραία αυτά προκαλούν.

Υπουργοί απογοητεύονται, διαφωνούν, τσακώνονται. Βουλευτές γκρινιάζουν, αποδοκιμάζουν, επαναστατούν. Τα αντιπολιτευτικά ντεσιμπέλ ανεβαίνουν. Οι πολίτες εξαντλούνται και εξεγείρονται. Τα σενάρια φουντώνουν και η κυβέρνηση τρίζει.

Δε χωράει αμφιβολία ότι η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης αυτή τη στιγμή μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες. Θα ήταν ευχής έργο, αν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του εντόπιζαν τα λάθη που έχουν γίνει όλο αυτό το διάστημα και  ενέκριναν τις πολιτικές εκείνες που μπορούν να τα διορθώσουν ώστε να επαναφέρουν την ελπίδα. Θα ήταν ευχής έργο, αν ανασυντάσσονταν και έπεφταν με τα μούτρα στη δουλειά, αναθερμαίνοντας τη χαμένη πίστη της κοινοβουλευτικής ομάδας και διώχνοντας το πέπλο της κατήφειας  που έχει σκεπάσει όλους τους  Έλληνες.

Η κυβερνητική φουρτούνα που προκαλεί η τραγική εικόνα της οικονομίας, όμως,  μέχρι στιγμής δεν ενεργοποίησε αυτά τα αντανακλαστικά. Αντιθέτως φαίνεται να γεννά  το πλέον εύφορο έδαφος για την καλλιέργεια προσωπικών στρατηγικών. Θα μου πείτε, οι προσωπικές  στρατηγικές είναι συνυφασμένες με την πολιτική δραστηριότητα. Σωστά. Δεν υπάρχουν πολιτικοί (ή τελοσπάντων υπάρχουν ελάχιστοι) που να αγνοούν το «κόστος», που να μη σφυγμομετρούν την κοινή γνώμη πριν από οποιαδήποτε κίνησή τους, που να μη σκέφτονται πριν από κάθε λέξη ή πράξη τους το πολιτικό τους αύριο. Αυτό ήταν πάντα θεμιτό. Φαντάζομαι μάλιστα, ότι θα ήταν από τα πρώτα «μαθήματα» στα κομματικά θερμοκήπια.

Έτσι, το τελευταίο δύσκολο για την κυβέρνηση διάστημα είδαμε υπουργούς να κάνουν «δηλώσεις βόμβα», να «αφήνουν σαφείς αιχμές» και να «κρατούν αποστάσεις». Είδαμε βουλευτές να διαφοροποιούνται, να ωρύονται απέναντι στο Γιώργο Παπακωνσταντίνου και να κατακεραυνώνουν την κυβερνητική πολιτική. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω εν γένει τις καθαρές προθέσεις των υπουργών, ούτε και τη διάθεση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ να παρέμβουν ουσιαστικά  στη διαμόρφωση του κυβερνητικού έργου ασκώντας δημιουργική κριτική. Σε ότι αφορά δε στους τελευταίους, συμφωνώ με τη δημόσια θέση τους, ότι η βουλή δεν είναι τόπος έγκρισης προειλημμένων αποφάσεων, αλλά χωνευτήρι απόψεων και ιδεών. Δεν μπορώ όμως και να απομακρύνω από τη σκέψη μου τις προσωπικές φιλοδοξίες, όπως επίσης το άγχος πολλών για την  υποδοχή που θα τους επιφυλάξουν οι ψηφοφόροι στις ιδιαίτερες πατρίδες τους το Πάσχα και πολύ περισσότερο την αγωνία για την τύχη που θα τους περιμένει στις επόμενες εκλογές, ιδιαίτερα τώρα που  άρχισαν να μυρίζουν.

Γούστο τους και καπέλο τους αν κάποιοι θεωρούν ότι έτσι θα σώσουν τη βουλευτική τους  έδρα, το όνομά τους, το πολιτικό τους μέλλον. Δεν ξέρω όμως αν μπορούν να σώσουν τη χώρα.

Δε θέλουμε πολιτικούς που προτάσσουν το προσωπικό πολιτικό τους όφελος παρά αυτό της  χώρας. Δε θέλουμε πολιτικούς που οικτίρουν την τύχη τους που βρέθηκαν σε θέσεις λήψης αποφάσεων την πιο δύσκολη στιγμή. Δε θέλουμε πολιτικούς που θα μας χαϊδέψουν τα αυτιά. Χρειαζόμαστε πολιτικούς που να σκέφτονται τις επόμενες γενιές και όχι τις επόμενες εκλογές.

Όσοι λοιπόν νιώθουν ότι ανήκουν σε αυτούς ας βγουν μπροστά και ας πείσουν τον κόσμο. Τότε μπορεί το κλίμα για αυτούς να αλλάξει, ο φόβος για τη διαδρομή ως το περίπτερο να διαλυθεί και –γιατί όχι- να τους κεράσουμε και τις τσίχλες.

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. αγαπητη Σια.Εσυ και το καναλι σου εχετε γινει τωρα τελαιυταια η κυρια μορφη εκφρασης του νεοφιλευθερισμου και των νεοπλουτων.Καθε φορα που σας βλεπω και ακουω μενω με την απορια πιος ο λογος για αυτην την τακτικη.Ο.Κ να σωσουμε την Ελλαδα και τους ελληνες εστω και αν χριαστη να θυσιασουμε αρκετους απο αυτους.Αλλα με πια λογικη?Να την ξαναδοσουμε σε αυτους(τραπεζιτες-πολιτικους-μεγαλοεργολαβους-μεγαλοεκδοτες..κτλ)και σε καθε μορφης λαμογιο που μας εφερε σε αυτην την δινει θεση??Εκτος και αν ηστε και εσεις τι αποψεις οτι ΜΑΖΙ τα φαγαμε…

  2. Αγαπητή κα. Κοσιώνη

    Καταρχάς προεκλογική εκστρατεία που ξεκινάει με την φράση λεφτά υπάρχουν και τα οποία ουδέποτε υπήρξαν δεν είναι ούτε ήταν πότέ ελπιδοφόρα, αλλά ψευδέστατη
    Μήπως σας έρχεται στον νου πως λέγεται η πράξη όπου κάποιος παραπλανώντας τρίτον καταφέρνει να επιτύχει για τον εαυτό του ωφέλεια την οποία δεν θα αποκόμιζε αν έλεγε την αλήθεια?
    2. Η αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης προυποθέτει παρούσα συνοχή
    3. Γιατί όταν κάποιος αντιδρά με τα μέτρα πρέπει να θεωρείται πως το πράττει λόγω προσωπικής πολιτικής επιβίωσης (όταν είναι πολιτικός) ή λόγω συντεχνιακών συμφερόντων (όταν είναι πολίτης)? διότι τόσο καιρό ακόύμε από όλα τα μέσα για συντεχνίες πολιτών ( όπου αν τις αθροίσουμε το αποτέλεσμα είναι σχεδόν όλοι οι έλληνες) και για αντάρτες που τελικά υπονομεύουν την χώρα απέναντι στους δανειστές γιατί δημιουργούν κλίμα ανασφάλειας κτλ ( γενικότερη παρατήρηση κατόπιν θέασης πολλών τηλεοπτικών ρεπορτάζ)
    Ευχαριστώ πολύ

  3. Κυρια Κοσιωνη, διαβαζοντας σας και ταυτοχρονα βλεποντας τι γινεται με την δυσκολη κατασταση που εχει πεσει η Ελλαδα, θυμαμαι τα Απομνημονευματα του Μακρυγιανη, που ενω η Επανασταση βρισκοταν στο ελεος το Ιμπραημ, οι Ελληναρες μαλωνανε και πριν απελευθερωθει η χωρα και γινει κρατος αρχισε Εμφυλιος Πολεμος. Ετσι και σημερα αντι ολοι μαζυ να δουμε τι πρεπει να κανουμε, πως μπορουμε να βγουμε απο την δυσκολη κατασταση, εμεις φωνασκουμε, μαλωνουμε και ριχνουμε το φταιξιμο ο ενας στον αλλο (και το χειροτερο πιο θρασεις και αλαζονες ειναι αυτοι που μας εφεραν εδω).
    Να σας παραφρασω ενα στιχο:
    ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ
    ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΓΕΛΑΓΑΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
    ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ
    ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ
    ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ
    ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΓΛΕΝΤΑΓΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ
    ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ
    ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΜΑΛΩΝΑΜΕ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ
    ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ

  4. οι πολιτικοί δε βρέθηκαν ουρανοκατέβατοι στη Βουλή.εμείς τους ψηφίσαμε.δίνοντάς τους την ψήφο μας δείξαμε πως τους εμπιστευόμαστε.η εμπιστοσύνη όμως χάθηκε λόγω της ανικανότητας και της ανευθυνότητάς τους.αυτή είναι η γνώμη μου.

  5. Κα Κοσιώνη
    θα διαφωνήσω με την έναρξη που κάνατε. Δεν θα έπρεπε να φοβάται μόνο ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος αλλά ΟΛΟΙ οι βουλευτές. Γιατί πάρα πολύ απλά ΟΛΟΙ τα ξέρανε αλλά τα συγκάλυπταν. Φταίνε κ οι 300 της βουλής. Κ εάν πάνε να βγάλουν κάποιον π.χ, αυτός ο κάποιος ξέρει για τις βρωμιές τους κ τους εκβιάζει. Άρα κανένας ποτέ δεν πρόκειται να τιμωρηθεί. Θα τιμωρηθεί μόνο ένας καλλιτέχνης ή όλοι εμείς που δεν φταίμε σε τίποτε.

  6. «…Μα είναι δυνατόν να παλεύεις τόσα χρονιά να εκλεγείς βουλευτής και όταν τελικά φτάνει η στιγμή που εκπληρώνεις το όνειρό σου και γίνεσαι υπουργός, να φοβάσαι να πας μέχρι το περίπτερο να πάρεις τσίχλες;…»
    Αν το όνειρό σου είναι να γίνεις υπουργός, για να «βγάλεις» τα λεφτά που ξόδεψες τόσα χρόνια στην προσπάθειά σου να εκλεγείς βουλευτής, τότε όχι μέχρι το περίπτερο δε θα μπορείς να πάς, άλλά ούτε στο σπίτι σου να κοιμηθείς!!!
    Από εδώ και πέρα δημόσια πρόσωπα όπως πολιτικοί και δημοσιογράφοι, θα πρέπει καθημερινά να αποδεικνύετε ότι λειτουργείται για το κοινό συμφέρον και όχι για τις τσέπες τις δικές σας και των αφεντικών σας.
    Φτιάξτε μια χώρα που να παράγει και να δημιουργεί. Καταστρέψετε το κατεστημένο που λειτουργεί επί δεκαετίες με τη λογική της μίζας και της κομπίνας. Αποδείξτε στο φορολογούμενο πολίτη ότι τα λεφτά που δίνει στο κράτος καταλήγουν σε κοινωφελή έργα και όχι σε τσέπες αρπακτικών και τότε να πείτε ότι εκπληρώσατε το όνειρό σας.

  7. Πραγματικα θα ηθελα να μαθω ο συγκεκριμενος υφυπουργος τι ειδους ονειρο ηταν αυτο που ηθελε να πραγματοποιησει…..Του ευκολου πλουτισμου;Του ρουσφετιου;Της συγκαληψης;Της εξουσιας;Γιατι αν δεν εχει αντιληφθει το βουρκο του μεταπολιτευτικου πολιτικου συστηματος μας προκειται για ανεπαρκη….Εφοσον ομως το εχει αντιληφθει(που ειναι και το πιθανοτερο)…. υπαρχει και η λεξη παραιτηση για οποιον δεν καλυπτεται….για οποιον επιθυμει να πηγαινει με το κεφαλι ψηλα…στο περιπτερο….Πως να πειστει πια ο λαος κ. Κοσιωνη για τις αγνες προθεσεις των πολιτευτων;Τα γεγονοτα τους διαψευδουν κι αυτοι συνεχιζουν…..Προφασεις εν αμαρτιαις….Καλη Ανασταση…

  8. Κυρία Κοσιώνη,
    Το πολιτικό κόστος ήταν ανέκαθεν μια από τις αιτίες που μας οδήγησαν να αρμενίσουμε στραβά και τώρα να κινδυνεύουμε να ρίξουμε το καράβι πάνω στα βράχια…Ενώ, και είμαι σίγουρος γι’ αυτό, οι πολιτικοί μας ξέρανε και ξέρουν τί πρέπει να γίνει ή τί έπρεπε να είχε γίνει…απλώς, επειδή είχε πολιτικό κόστος…δεν το κάνανε…Και τώρα? Τώρα που έφεραν τη χώρα και τους πολίτες της σε αυτή την κατάσταση, και πάλι δεν είναι δυνατόν να βρεθούν οι πραγματικοί ένοχοι…και πάλι δεν μπορούν να πάρουν τα μέτρα που πρέπει, αλλά βάζουν χαράτσια..επί δικαίων και αδίκων…
    Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι που θα πρέπει να πρυτανεύσει…
    Λίγες σκέψεις μιας Κυριακής…
    Τα σέβη μου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here