Πού κρύβονται οι διανοούμενοι;

0
30

Από την επιταγή του Πλάτωνα για τη διακυβέρνηση του κόσμου από τους φιλοσόφους έως την κραυγή που ακούγεται τελευταία «πού είναι οι διανοούμενοι, γιατί δεν μιλούν;» είναι πραγματικά μεγάλη η απόσταση. Και είναι σίγουρο πως τώρα, περισσότερο από άλλες ιστορικές στιγμές, και ενώ οι ιδέες κερδίζουν όλο και μεγαλύτερη δύναμη, ο φάρος της σκέψης των πιο ευαίσθητων ηθικά και οξύνοων πολιτικά ανθρώπων μοιάζει θαμπός. Παγκοσμίως.

Αντίθετα, η φωνή των απανταχού τεχνοκρατών και οικονομολόγων είναι εκκωφαντική. Μονοπωλεί την προβολή. Ποια είναι, όμως, η πολιτική ευθύνη των διανοούμενων; Και καταρχήν υπάρχει; (είναι αλήθεια πολύ ενδιαφέρον ότι ζήτημα ευθύνης τίθεται σχεδόν αποκλειστικά σε αρνητικά αποτελέσματα).

Φυσικά, η πολιτική ευθύνη είναι «ένα ζήτημα που δεν αφορά πολίτες, οι οποίοι νιώθουν να ζουν παγιδευμένοι μέσα σε ένα κλειστό σύστημα, την κοινωνία και την ιστορία, ή να λειτουργούν σαν πιόνια ενός καλά σχεδιασμένου και οργανωμένου παιχνιδιού», όπως λέει ο Θ. Βέικος. Για να νιώσουμε υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση της ιστορίας, πρέπει να είμαστε συνειδητοί παράγοντες.

Η υψηλή αυτογνωσία και η ισχυρή γνώση είναι απαραίτητες προϋποθέσεις. Και είναι κάτι που οι διανοούμενοι διαθέτουν. Έπειτα, αν ο διανοούμενος έχει κύριο πεδίο αναφοράς τη διανοητική καλλιέργεια της κοινωνίας και κατέχει τα όργανα για την ανάλυση της ιδεολογίας και την κριτική της κοινωνικής γνώσης (Chomsky), τότε έχει χρέος περισσότερο από κάθε άλλον πολίτη να μάχεται στο όνομα των πολιτικών και ηθικών αξιών.

Έχουν οι διανοούμενοι, άραγε, ευθύνη για την παραίτηση ή τη συνθηκολόγηση των πολλών, για τον «αντιδιανοητισμό»  των νέων ή για την υποταγή στη μαζική κουλτούρα; Ή μήπως πρέπει να απομακρύνονται από την εμπόλεμη ζώνη και να περιμένουν να καταλαγιάσει η σκόνη, στοχεύοντας στη νηφάλια σκέψη; Μήπως, όμως, και η ουδέτερη στάση ή η σιωπή είναι εντελώς πολιτική στάση;

Σταματώ εδώ τη σωρεία των ερωτημάτων με μια παρατήρηση του Θ. Βέϊκου που θεωρώ αποκαλυπτική: «Ο φιλόσοφος δεν είναι, βέβαια, ένας «ειδικός» που έχει κατορθώσει να αξιοποιήσει απλά ένα κεφάλαιο ειδικών γνώσεων, όπως ο επιστήμονας, παρά ένας άνθρωπος που έχει πετύχει μεγαλύτερη –άνιση σε σύγκριση με τους άλλους – συμμετοχή σε κοινές αξίες».

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροKαι οι ωραίοι έχουν χρέη!
Επόμενο άρθροΑγριεύει ο τόπος μου…
Γεννήθηκε στην Αθήνα . Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ( Τμήμα Φιλοσοφίας). Παράλληλα παρακολούθησε την ύλη του 2ου έτους του τμήματος Σύγχρονης Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Ναντέρ στο Παρίσι , από όπου και πήρε το Δίπλωμα Γενικών Σπουδών (D.E.U.G.) .Τοποθετήθηκε στη δεύτερη έδρα της Φιλοσοφίας από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών , όπου και ανέλαβε την έκδοση κειμένων του Π. Βράιλα-Αρμένη . Μετέφρασε το βιβλίο του Ταχάρ Μπεν Ζελούν Μοχά ο τρελός ,Μοχά ο σοφός (Εκδ. Εξάντας) . Παρακολούθησε μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού και πήρε δίπλωμα καθηγήτριας χορού. Έχει χορογραφήσει τις παραστάσεις του Ερασιτεχνικού Θεάτρου Born Yesterday και Επτά επί Θήβας . Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου . Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο στα έργα : Οθέλλος , Τρωάδες , Ορέστης καθώς και με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου σε έργα των Σοφοκλή, Ευριπίδη , Σαίξπηρ , Τ. Ουίλλιαμς, Μαριώ, Πρίσλευ , Όσμπορν , Σαγκάν, Κάουαρντ, Γκέρνι, Ουάιλντερ, Μπρεχτ, Όντες, Αντρέγιεφ, Άλμπη( Θεατρικό βραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη (2003 ) . Πρωταγωνίστησε στη μουσική παράσταση Νύχτα ξανά σε σκηνοθεσία Αντ.Βουτσινά και μουσική Κουρτ Βαιλ και Θ. Νικόπουλου . Στο κινηματογράφο έχει λάβει μέρος σε πέντε ταινίες μεγάλου μήκους (βραβείο ερμηνείας α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1985 , για την ερμηνεία της στην ταινία του Σ. Τσιώλη( Μια τόσο μακρινή Απουσία ) σε δυο ταινίες μικρού μήκους και στην ιταλοαμερικανική παραγωγή The Greek σε σκηνοθεσία Τ. Ντιούμπιν . Στην τηλεόραση έχει λάβει μέρος σε σειρές , τηλεταινίες και θεατρικά έργα . Δίδαξε Έκφραση και Υποκριτική στο επαγγελματικό τμήμα της Σχολής Χορού της Ν. Χειμάρα και Αγωγή Λόγου σε επιδοτούμενα από την ΕΟΚ σεμινάρια Δημοσιογραφίας . Έλαβε μέρος στο Συμπόσιο Διαφυλετικών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα «Η γυναίκα στον Ίψεν» . Από το 1993 έως το 1996 δίδαξε Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Δ. Φωτιάδη . Από το 1996 έως σήμερα διδάσκει στη θεατρική Σχολή του Β. Διαμαντόπουλου . Δάνεισε τη φωνή της στο βασικό ρόλο στις ταινίες Το βλέμμα του Οδυσσέα και Μια αιωνιότητα και μια μέρα του Θ. Αγγελόπουλου . Σκηνοθέτησε τα έργα του Γ. Ηλιόπουλου Το τέλος του καλοκαιριού , Μια ωραία και πιστευτή ιστορία , Τα μυστικά της αποτυχίας μου , το έργο του Ερν. Βουτσίνου Τραγωδία εν κρανίω , «Amor y muerte» (Αποσπάσματα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο με άξονα το τάνγκο) και τη μουσικοθεατρική παράσταση CARGO. Δισκογραφικά έχει συνεργαστεί με το Β. Δημητρίου και με ξένους συνθέτες . Έχει τραγουδήσει με τους Monie-Monie Conniente ,την Αν. Μουτσάτσου τη Λ. Αλκαίου,το Μ. Πασχαλίδη, Ελ. Πέτα, Μ. Φραγκούλη Είναι πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Εκφωνητών . Από το 2009 είναι Βουλευτής Α’ Αθήνας του ΠΑΣΟΚ.