«Πράσινο» ο Ζαχαριάδης – «Πορτοκαλί» ο Άρης

15
54

Στην Ελλάδα καταναλώνουμε περισσότερη Ιστορία απ’ όση μπορούμε να χωνέψουμε. Γνωστό τούτο έκπαλαι. Η ιδεολογικοποίηση της Ιστορίας και η προσπάθεια προσαρμογής της στην τρέχουσα συγκυρία είναι μια συνηθισμένη διαδικασία. Ο διάλογος γύρω από τα γεγονότα, τις ερμηνείες τους και τα πρόσωπα, δεν περιορίζεται ανάμεσα στους ιστορικούς. Παρεμβαίνουν, και ενίοτε δίνουν τον τόνο στη δημόσια συζήτηση, και άλλοι παράγοντες: Tα κόμματα, η εκκλησία και διάφορες άλλες συλλογικότητες.

 Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό -άλλωστε δικαιούνται να έχουν γνώμη και άποψη οι πάντες. Ωστόσο, περισσεύουν οι προκαταλήψεις, οι ιδεοληψίες και οι σκοπιμότητες, ενώ υποεκπροσωπούνται η νηφαλιότητα, η διασταύρωση και η επιστημονική προσέγγιση. Θυμηθείτε τον κουρνιαχτό που σηκώθηκε για το «Μακεδονικό», αλλά και τις εντάσεις που δημιουργήθηκαν με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας της έκτης Δημοτικού.

Η συγγραφέας του, Μ. Ρεπούση, δέχτηκε κριτική από τους συναδέλφους της για αστοχίες και υπερβολές, αλλά τον εξοστρακισμό του πονήματος της από τη διδακτέα ύλη τον πέτυχαν η συντηρητική παράταξη (Ν.Δ, ΛΑΟΣ) και  η ιεραρχία της Εκκλησίας, εκτοξεύοντας εναντίον της κατηγορίες για εθνική μειοδοσία. Ποιό ήταν το αμάρτημά της; Ότι υποβάθμισε το ρόλο της Εκκλησίας στην επανάσταση του 1821 και ότι επιδίωξε να εκκαθαρίσει το τοπίο από τους ζωτικούς μύθους που το περιέβαλαν και οι οποίοι συντηρούνταν επί αιώνες για να υπηρετήσουν την κυρίαρχη εθνική αφήγηση.

Τα προηγούμενα ζητήματα αφορούσαν το σύνολο του Έθνους και, ίσως, γι’ αυτό πυροδότησαν τόσο έντονες αψιμαχίες. Λιγότερο ζωηρές συζητήσεις προκαλεί η απόπειρα του ΚΚΕ να εξερευνήσει ορισμένες από τις πιο «δύσβατες» περιοχές της  πολυτάραχης διαδρομής του. Οι κρίσιμες επιλογές και τα πρόσωπα που βρίσκονταν σε κορυφαίες θέσεις από την κατοχή μέχρι τη ρήξη του 1968 έχουν μπει στο κομματικό μικροσκόπιο.

Απ’ όσα έχουν διαρρεύσει συνάγεται η εκτίμηση ότι  η πρόθεση της σημερινής ηγεσίας είναι να «τετραγωνίσει τον κύκλο» και να ξεμπερδέψει με τις υποθέσεις που δίχασαν το κόμμα, οδηγώντας το σε μεγάλες συγκρούσει και σε διασπάσεις. Αποκαθιστά πολιτικά και κομματικά τον Νίκο Ζαχαριάδη, αποδοκιμάζοντας τις εναντίον του κατηγορίες από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ ότι ήταν πράκτορας του εχθρού, αποκαθιστά όμως και εκείνους που βρέθηκαν στο στόχαστρο του «Μεγάλου Αρχηγού» την περίοδο της παντοδυναμίας του (Σιάντο, Πλουμπίδη), οι οποίοι είχαν στιγματιστεί ως πράκτορες των αντιπάλων του κόμματος.

Η ευρυχωρία στην αποτίμηση και η γενναιοδωρία στην απονομή κομματικής δικαιοσύνης από την πλευρά της ηγεσίας δεν αφορά, όμως, τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη.

Αν και του αναγνωρίζεται ότι ήταν σωστή η θέση του κατά της συμφωνίας της Βάρκιζας και τον αποκαθιστά πολιτικά, δεν προχωρά και στην κομματική δικαίωσή του, γιατί ο Άρης  έκανε την «αποκοτιά» να μην κρατήσει στο εσωτερικό του κόμματος την αντίθεσή του, αλλά την διατυμπάνισε urbi et orbi. Το σκεπτικό είναι ότι το κόμμα βρίσκεται πάνω απ’ όλα και όλους, ακόμη κι όταν διαπράττει ολέθρια σφάλματα.

Με βάση την κοινή ανθρώπινη ηθική η σχετική απόφαση μοιάζει ακατανόητη. Δεν είναι, όμως, αν κριθεί από τη σκοπιά της κομματικής ηθικής. Γι’ αυτήν προέχει η πειθαρχία στη γραμμή. Η παραβίασή της, έστω κι αν η ιστορία αποδεικνύει ότι ο αποσυνάγωγος είχε το δίκιο με το μέρος του, δεν συγχωρείται. Συνιστά έγκλημα καθοσιώσεως το οποίο δεν «θεραπεύεται» με την πάροδο του χρόνου.

Δυστυχώς, όσοι δεν είναι μέλη του ΚΚΕ δεν μπορούν να πληροφορηθούν τι ακριβώς διημείφθη στο εσωτερικό του κόμματος σχετικά με την επίμαχη περίοδο. Οι «κοινοί θνητοί» θα μάθουν μόνο το τελικό πόρισμα, που μπορεί να είναι προϊόν ισορροπιών και συμβιβασμών. Ωστόσο τα γεγονότα, οι αποφάσεις και η στάση της ηγετικής ομάδας, τη συγκεκριμένη εποχή δεν αφορούν μόνο το κομματικό ακροατήριο. Επηρέασαν την πορεία της χώρας. Το ΚΚΕ, τη δεκαετία 1940-1950, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξ αυτού του λόγου πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στους ερευνητές να μελετήσουν εξαντλητικά τα αρχεία του. Γιατί άλλο πράγμα η Ιστορία από τη σκοπιά της ηγεσίας και άλλο η Ιστορία χωρίς κομματικά φίλτρα, βολικές αποσιωπήσεις και επιλεκτικές αναδιφήσεις.

15 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιατί αγωνιάτε κ. Παππά να μελετηθούν εξαντλητικά τα αρχεία συγκεκριμένα του ΚΚΕ; Και ποιοι είναι αυτοί οι ερευνητές που θα παγιδεύσουν τα αρχεία του συγκεκριμένου κόμματος; Μήπως πράκτορες του δικομματισμού και της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας; Για τέτοιους ιστορικούς μιλάμε; Και σε τι μπορεί να αποσκοπεί αυτή η παγίδευση του συγκεκριμένου κόμματος;
    Τα τελευταία 35 χρόνια δυο παρατάξεις που μας κυβερνούν καταλήστεψαν και χρεοκόπησαν τον λαό και την πατρίδα, γιατί οι δημοσιογράφοι των μεγάλων συγκροτημάτων, που δυστυχώς έχουν γίνει καθεστώς στην πατρίδα μας, δεν απαιτούν με τον ίδιο και ακόμη μεγαλύτερο ζήλο, την εξαντλητική διερεύνηση των οικονομικών των συγκεκριμένων μεγάλων κομμάτων;
    Από την θεοποίηση του Λεωνίδα Κύρκου (λόγο του ευτυχώς που χάσαμε σύντροφοι) φτάσαμε στα κροκοδείλια δάκρυα για τον Άρη, από πλευράς των μεγάλων δημοσιογράφων, και όλα αυτά γίνονται για ένα σκοπό, για να κτυπηθεί το ΚΚΕ.
    Και όχι πως έχω καμία έγνοια για να υπερασπιστώ το ΚΚΕ, αλλά γιατί οι δημοσιογράφοι πλέον σε ότι κάνουν και ότι πουν, πρέπει να έχουν σκοπιμότητα;

  2. Πιστεύω ότι είναι δικαίωμα του κάθε κόμματος να κρατάει στο εσωτερικό του τις εσωτερικές του υποθέσεις.
    Εμείς οι ρέστοι μπορούμε να κρίνουμε απο την εικόνα τους προς τα έξω.
    Μια αντικειμενική ματιά στο ΚΚΕ θα δώσει το συμπερασμα ότι πρόκειται για κόμμα με αρχές (δικές του), εσωστρέφεια και προσήλωση σε κάποια πολιτικά και οικονομικά ιδεώδη.
    Η δημοκρατικότητα του ΚΚΕ νομίζω ότι αφορά αποκλειστικά στα μέλη του και όσως και στους ψηφοφόρους του.
    Φυσικά και το ΚΚΕ είναι συνυπεύθυνο για τη σημερινή κατάσταση και η κριτική που δέχεται τόσο απο αριστερά, όσο και απο δεξιά του έχει πολλες φορές βάση.
    Την Ιστορία Κύριε Παππά, ακόμα και με πλήρη προσβαση σε όλα τα στοιχεία, ο καθένας μας θα τη γράψει με τα δικά του κριτήρια και θα την κατανοήσει βάσει της δικιάς του κοσμοθεώρησης.
    Συνεπώς το ΚΚΕ κρίνεται απ’ όλους μας έτσι κι αλλιώς και για μένα δεν είναι εκπληξη αυτή η τακτική.
    Εδώ ισχυρά μέλη κυβερνήσεων έχουν παραδεχτεί ότι πήραν λεφτά απο ξένες εταιρείες και δεν έχει γίνει τίποτα…
    τι να λέμε….

  3. Για τον Μάρκο
    Συνοπτικά και σε γενικές γραμμές …
    Στον καπιταλισμό το κεφάλαιο βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών, στον κομουνισμό στα χέρια του κράτους (του κόμματος καλύτερα).
    Στον καπιταλισμό την υπεραξία της εργασίας την καρπώνεται ο ιδιώτης, στον κομουνισμό το κράτος (κόμμα), χωρίς όμως να την αποδίδει αναλογικά πίσω στην κοινωνία, όπως ιστορικά αποδείχτηκε.
    Στον καπιταλισμό το κοινωνικό κίνητρο είναι η απληστία, στον κομουνισμό το κοινωνικό κίνητρο είναι η συμμετοχή στην γραφειοκρατία.
    Και στα δύο συστήματα η δημοκρατία έχει πάει κατά διαόλου, στον καπιταλισμό μέσω της διαφθοράς των πολιτικών, τον κομμουνισμό μέσω του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού».
    Και τα δύο συστήματα αποτυγχάνουν συστημικά να καθορίσουν την βέλτιστη ροή αγαθών που είναι απαραίτητη για την ομαλή εξέλιξη της οικονομίας και κατ΄ επέκταση και της κοινωνίας, με αποτέλεσμα τις γνωστές θεωρίες περί αναδιανομής του πλούτου ή επανασχεδίασης των πλάνων.

  4. Το κκε αποκατεστισε μετα απο 55 χρωνια το συντροφο Νικο Ζαχαριαδη ο οπιος καθερεθικε απο την ιογεσια του κομματος μετα απο τη διαφωνια του με της αποφασεις του 20 συνεδριου του κουμουνιστικου κομματος στο οποιο επικρατισε η δεξια ρεβιζιονιστικη ομαδα του τοιχοδιοκτι νι χρουστοφ ο οποιος με τη παρερμινια της θεσης του λενην περι ειρινικης συνιπαρξις οδιγισε το σοσιαλιστικο συστημα στη σινθικολογιση απεναντι στο καπιταλισμο και με την εφαρμογη τον μεταριθμισεων κοσιγκιν και λιμπερμαν επανεφερε στο σοσιαλιζμο τη οικονομια της αγωρας και το καιρδος αρα λοιπον την εποχη χουρστοφ μπρεζνιεφ και κορμπαζτοφ ειχαμαι τον καπιταλισμο εν σπερματη να ξαναεμφανιζετε στη σοβιιτηκι ενοσι.Τα ιδια σινεβισαν και στο κκε με τη καθερεσι του Νικου Ζαχαριαδη και την ανοδο στην εξουσια με τη βια του ρεβιζιονιστη Δημητρη Παρτσαλιδη και ολον οσων συθικολογισαν στη βαρκιζα αρα πολυ σωστα σημερα το κκε απαλαγμενο απο το ρεβιζιονιζμο και εχοντασ στρατιγικο στοχο το κουμουνιζμο αποκαταστησε το νικο ζαχαριαδη ο οποιος δολοφονιθικε απο χρουτσομπρεζνιεφικους ρεβιζιονιστεσ μετα απο 17 χρωνια εξωρια σε μποροβιστη και σοργκουτ. Οσο για τον Αρη Βελουχιοτη ο οποιος διαφωνισε με την ιγεσια σιαντου ο οποιος αποδεδιγμενα με ντοκουμεντα ηταν πρακτορας τον αγγλον ειχε δικιο στης εκτιμισης του δεν επρεπαι να ειχαν γινι η καταπτισες σινφωνιες λιβανου καρζετας και βαρκιζας και αποδικτικε απο τη ζωη οτι ειχε δικιο το κκε ειναι ενα κομμα με 93 χρονια ιστορια ολα ειναι θεμα σησκετισμου διναμεων και το βασικοτερο που πρεπει να εχει στο νουτου ειναι η σιντριβη του ουπουρτουνιζμου. Αρα η καπιταλιζμο η κουμουνιζμο οπως εφαρμοστικε στη σοβιιτικη ενοση απο το 1917 μεχρι το 1953 που δολοφονιθικε ο IV.STALIN…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here