Πρέπει όλοι να πάνε στο πανεπιστήμιο;

    3
    25

    Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση από το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ  μιας πολύ ενδιαφέρουσας, αξιόπιστης και εμπεριστατωμένης μελέτης για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της χώρας μας.

    Οι ερευνητές που ασχολήθηκαν με τη συλλογή, μελέτη και έρευνα των σχετικών στοιχείων, δίνουν την εικόνα  στις δύο πρώτες βαθμίδες της Εκπαίδευσης και το εν λόγω υλικό μπορεί άμεσα να αξιοποιηθεί, να μελετηθεί, να αξιολογηθεί και να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για χάραξη (επιτέλους) εθνικής στρατηγικής για την Παιδεία.

    Δεν θα αναφερθώ στα χαρακτηριστικά της έρευνας, ούτε θα ασχοληθώ, σε αυτή τη φάση, με τα σχετικά αποτελέσματα. Ισως αυτό γίνει άλλη στιγμή. Θα σταθώ σε τρία  χαρακτηριστικά στοιχεία:

    Το πρώτο έχει να κάνει με το φορέα που πραγματοποίησε την έρευνα. Είναι η ΓΣΕΕ. Ο πρώτος, ίσως, συνδικαλιστικός φορέας της χώρας. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, γιατί εκτός της ευαισθησίας που δείχνουν οι εργαζόμενοι για τα θέματα Παιδείας, αρχίζουν και στη χώρα μας να φαίνονται τα πρώτα σημάδια αυτού που στην Ευρώπη και σε άλλες μεγάλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Ιαπωνία κλπ., είναι από χρόνια γεγονός. Ότι η Εκπαίδευση δεν είναι αυτοσκοπός.

    Η εκπαίδευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανάπτυξη μιας χώρας, είναι βασικός μοχλός καταπολέμησης της ανεργίας, και κινητήρια δύναμη για την ποιοτική, κοινωνική, πολιτιστική άνοδο του επιπέδου ζωής των πολιτών. Είναι αυτή που σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες βελτιώνουν το επίπεδο ζωής των κατοίκων. Γι’ αυτό πρέπει να επαινεθεί η πρωτοβουλία της ΓΣΕΕ, γιατί πραγματικά δίνει δείγματα αυτού που λέμε σύνδεση της Εκπαίδευσης με την παραγωγή.

    Το δεύτερο αφορά τη δημοσιότητα της μελέτης. Θα περίμενα τα ΜΜΕ να δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και να προβάλουν το γεγονός, ώστε να ενημερωθούν οι Έλληνες για την κατάσταση της Εκπαίδευσης των παιδιών τους, για το αν πιάνουν τόπο και πώς οι οικονομικές θυσίες τους για τη μόρφωσή τους, για να συγκρίνουν με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Η σχετική ενημέρωση από ελάχιστη εως ανύπαρκτη. Καμία συζήτηση. Καμία αναφορά. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Εξάλλου δεν είναι η κατάληψη της Νομικής…

    Το τρίτο  έχει να κάνει με τις προτεραιότητες που δίνονται από την εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τα τελευταία 30 με 40 χρόνια στην Εκπαίδευση. Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις, με κάποιες ενδιάμεσες εξαιρέσεις, προσπαθούν να μεταβάλουν τη δομή και λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Συνεχείς νομοθετικές παρεμβάσεις, αλλεπάλληλοι νόμοι -πλαίσια, τροπολογίες επί τροπολογιών, προσπαθούν να δώσουν διεξόδους στα λήματα.

    Δεν σκεπτόμαστε, όμως, ότι η Ανώτατη Εκπαίδευση αποτελεί το επιστέγασμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δεν βλέπουμε ότι για να έχεις σωστή Ανώτατη Εκπαίδευση πρέπει, μεταξύ των άλλων, να έχεις και φοιτητές με σωστό υπόβαθρο γνώσεων. Και αυτό δεν είναι υπόθεση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Είναι δουλειά των άλλων βαθμίδων.                                                     

    Είναι χαρακτηριστικό ότι τις τελευταίες δεκαετίες το Εκπαιδευτικό Σύστημα είναι έτσι δομημένο, ώστε από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού -για να μην πω από το Νηπιαγωγείο- ο μαθητής να κατευθύνεται προς την Ανώτατη Εκπαίδευση. Μονόδρομος είναι η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Ελάχιστες οι άλλες διέξοδοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρώτα ο μαθητής της τρίτης Λυκείου δίνει εισαγωγικές εξετάσεις και μετά ενδοσχολικές για να πάρει το απολυτήριο. 

    Ένα πολύ πολύ μεγάλο ποσοστό των αποφοίτων Λυκείου εισάγεται σε κάποιο Τμήμα Ανώτατης Εκπαίδευσης. Είναι όλοι ικανοί να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μιας ανώτατης σχολής; Φυσικά όχι.

    Τα αποτελέσματα είναι ορατά. Εγκατάλειψη σπουδών ή αποφοίτηση μετά από πολλά χρόνια -και σίγουρα περισσότερα από τα προβλεπόμενα- υπερπληθώρα ανέργων πτυχιούχων, αναζήτηση εργασίας διαφορετικής από το αντικείμενο σπουδών, κατασπατάληση χρόνου, χρημάτων, προσωπικής και οικογενειακής προσπάθειας και ταλαιπωρίας, με αποτέλεσμα την ανεργία ή στην καλύτερη περίπτωση δουλειά των 500 έως 700 ευρώ.

    Αυτοί είναι μερικοί προβληματισμοί που πρέπει να απασχολήσουν όχι μόνο την κυβέρνηση -δεν λέω το αρμόδιο υπουργείο, γιατί το θέμα της Παιδείας άπτεται όλου του φάσματος της κυβερνητικής πολιτικής- αλλά όλους τους Έλληνες. Γιατί η υπόθεση Παιδεία είναι υπόθεση όλων μας. Όλοι οι Έλληνες, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, έχουν κάποια σχέση με την Εκπαίδευση. Συνεπώς, όλοι έχουν άποψη για τον χώρο. Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στη χάραξη μιας κοινής πολιτικής για τα θέματα της Εκπαίδευσης.

    Θέλω να πιστεύω ότι η μελέτη της ΓΣΕΕ θα αποτελέσει αφορμή για να απαντήσουμε στο ερώτημα «Τι αποφοίτους Λυκείου θέλουμε μετά από 13-14 χρόνια»; Με βάση τις απαντήσεις, πιστεύω ότι μπορούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον της Εκπαίδευσης.

    Ο Θανάσης Κυριαζής είναι καθηγητής στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά.

    ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
    Προηγούμενο άρθροΑυτό το ματς ήταν στημένο!
    Επόμενο άρθροΙστορικό Κέντρο Αθήνας: Το υπερ-γκέτο της Ευρώπης
    Ο Θανάσης Κυριαζής (athankyriazis@yahoo.gr) γεννήθηκε στη Λαμία και είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και πήρε το Διδακτορικό του Δίπλωμα. rnΕχει διατελέσει Επισκέπτης-Ερευνητής σε Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα μετά από πρόσκληση, υποτροφίες ή στο πλαίσιο ανταλλαγών, στα State University of New York at Buffalo, και University of Maryland (ΗΠΑ), στο Institute of Education, Πανεπιστήμιο Λονδίνου, Queen Elizabeth College,στο International Center for Theoretical Physics (Τεργέστη), στο Middle East Technical University of Ankara (Τουρκία), στο Institute of Mathematics (Πράγα) κ.ά.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here