Το προπατορικό αμάρτημα

27
68

Το  πρώτο βήμα στο δρόμο της υποταγής είναι η ενοχή.  Έτοιμοι είμαστε να το πιστέψουμε, αφού η μέθοδος, «πες πες όλο και κάτι θα μείνει» , ως φαίνεται λειτουργεί.

Για να  κρατήσεις τις μάζες  σε νάρκη πρέπει να τις εμποτίσεις με το αίσθημα της ενοχής. Ας ξεκινήσουμε, όμως, από το θεμελιώδες. Εμείς οι εκπεπτοκώτες, οι εξοβελισταίοι  από την τύρφη του Ευρωπαϊκού Παραδείσου, που  λίγο απέχει απ’ το να γίνει κόλαση, είμαστε ένοχοι;

Λες κι η ανυπακοή σε μια παράλογη εντολή, νομοτελειακά θα καταδίκαζε όλους τους απογόνους… Γιατί, δηλαδή, να μην δοκιμάσουν από το δέντρο της γνώσης; Τότε τι τους χάρισε  τη γνωστική ικανότητα ο πανάγαθος;

Πάνω σ αυτό το φόβο και την ενοχή οικοδομήθηκαν  οι κοινωνίες της Δύσης, στην απειλή της τιμωρίας βασίστηκαν  οι προτεσταντικές κοινωνίες και οικονομίες  της Ευρώπης και της Αμερικής.

Ετσι η συγκέντρωση πλούτου , όχι μόνο απενοχοποιήθηκε, αλλά   κατέστη ιερή υποχρέωση, και απετέλεσε -και συνεχίζει- ,το βασικό συστατικό  των Δυτικών κοινωνιών.

Λίγο πιο ανατολικά, όμως, στο άκρο της Ηπείρου, εκεί που ο ήλιος αλλοιώνει με τη φωτεινότητά του τα όρια των χρωμάτων, υπάρχουμε εμείς οι απείθαρχοι, οι επιπόλαιοι, οι τεμπέληδες, που απειλούμε ό,τι με κόπο έχτισαν οι εχέφρονες αποταμιευτές.

Μια παρέα Ελλήνων που έτρωγαν, κατά το συνήθειό  μας , μεγαλόφωνα  σε εστιατόριο των Βρυξελλών, τράβηξε την προσοχή μεσήλικης  κυρίας, η οποία  και ρώτησε  την προέλευση  των συνδαιτυμόνων. Όταν απάντησαν με ένα στόμα Έλληνες,  η κυρία,  με συγκρατημένη οργή, τους είπε. «Θα’ πρεπε να ντρέπεστε που είστε ‘Έλληνες’, μας οδηγήσατε στο χείλος του γκρεμού, κι εσείς γλεντοκοπάτε και διασκεδάζετε ανενδοίαστα στα εστιατόρια της Ευρώπης».

Φαίνεται πως αγνοούσε η κυρία, πως για τους Έλληνες το τραπέζι  δεν είναι  η ικανοποίηση μιας βιολογικής κατώτερης ανάγκης, αλλά η ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να εκφραστούμε, να πούμε το πόνο μας, να ξεσπάσουμε, να παρηγορηθουμε. Εκεί τα βάσανα, εκεί και οι χαρές μας.

Μια άλλη, Βρετανίδα  αυτή τη φορά, φίλη, πρίν μερικές μέρες, κατά τη διάρκεια σύντομης επίσκεψής της , ζητούσε διακαώς  να ξεναγηθεί στις πίστες  της νυκτερινής Αθήνας. Ξημερώματα Σαββάτου, λοιπόν, αφού είχε ράνει με γαρύφαλλα «τοπικό ίνδαλμα», αναρωτιόταν αθώα. «Μα ποια κρίση, τα μπουζούκια ήταν γεμάτα».

Απλουστεύσεις απ’ όλες τις μεριές, που το μόνο που προσφέρουν είναι να σφίγγουν ακόμα πιο σφιχτά το γόρδιο δεσμό που μας απειλεί, αν σφιχτεί  ακόμα πιο πολύ με πνιγμό,  κι αν κοπεί, να μετατρέψει μια Ευρωπαϊκή χώρα σε Μπανανία.

Θα μπορούσαμε να το γκρεμίσουμε το καλυβάκι μας και να το ξαναχτίσουμε απ την αρχή,  οφείλουμε όμως να αναλογιστούμε πού θέλουμε να ανήκουμε- και μην νομίζετε πως δεν υπάρχουν φωνές αμφισβήτησης αυτού του άκρατου καλβινισμού, που μας αντιμετωπίζει σχεδόν ρατσιστικά, μην νομίζετε πως οι λαοί της Ευρώπης δεν μυρίζονται από μακριά πως έρχεται και η σειρά τους, πως όσο κι αν δουλεύουν, όσο κι αν αποταμιεύουν, άλλοι φροντίζουν να τους απαξιώνουν. Ο μύθος «για όλα φταίνε οι Έλληνες», όχι απλώς ξέφτισε, κατάντησε ανέκδοτο.

Είμαστε κοντά σε μια Ευρωπαϊκή και  Παγκόσμια αναδιάταξη δυνάμεων και  πλούτου, και σ’ αυτό το κρίσιμο στάδιο της κυοφορίας εμείς πρέπει να μπούμε χωρίς την ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος.

Σ έναν κόσμο που καταρρέει, ας εμπνεύσουμε  την αισιοδοξία στα παιδιά μας, πως εμείς διαθέτουμε και την υπομονή και τη θέληση να τον ξαναχτίσουμε απ την αρχή, με νέα πιο γερά υλικά..

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο ποδόσφαιρο βγάζει τα μάτια του με το ξεκατίνιασμα για τη διαιτησία
Επόμενο άρθροΟ παραμυθάς Τσάκας βολεύει τους απελπισμένους Έλληνες
Ο Στέλιος Μάινας γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου την 1 Οκτωβρίου 1957 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε τη δραματική σχολή Βεάκη το 1982, και εργάστηκε σαν ηθοποιός σε πολλά από τα κεντρικά και περιφερειακά Θέατρα της Αθήνας και της επαρχίας. Έγινε ευρέως γνωστός με τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά του Χάρη Ρώμα "Οι Μεν Και Οι Δεν". Έκτοτε ακολούθησαν εμφανίσεις σε σειρές όπως "Είμαστε στον αέρα", "Μετράω στιγμές", "Μαύρα μεσάνυχτα" κ.α. Στον κινηματογράφο έχει συμμετάχει σε γνωστές παραγωγές όπως "Μπραζιλέρο", "Βαλκανιζατέρ" "Πολίτικη κουζίνα" κ.α. Είναι παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό, Κάτια Σπερελάκη και έχουν μαζί ένα γιo.

27 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ακριβώς δίπλα, στο κείμενο της Κυρίας ΝΙκολάου γράφω αυτό ακριβώς.
    ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΕΝΟΧΗ.
    Φταίει το γενετικό μας υλικό και είμαστε τεμπέληδες. Μαζί τα φάγαμε και τώρα τα χωνεύουμε και στέλνουμε το λογαριασμό στους ανώτερους γενετικά. Βέβαια νταξ με τόκο, αλλά δε βαριέσαι…. ΦΑΣΙΣΤΕΣ και ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ παίζουν το ρόλο του υπνωτιστή.
    Να στε καλά Κύριε Μάινα, τουλάχιστον είναι παρήγορο ότι εσείς και άλλοι άνθρωποι του πνεύματος δε μασάτε τα λόγια σας.

  2. Έχουν αρχίσει όντως να το καταλαβαίνουν και οι υπόλοιποι λαοί. Ήμουν στην Ολλανδία την προηγούμενη εβδομάδα και μου είπαν για ρεπορτάζ στην τηλεόραση που δείχνουν πόσο δύσκολα περνάμε πλέον στην Ελλάδα και ότι καταλαβαίνουν πλέον ότι δεν μπορούν να λένε να τιμωρηθούν οι «κακοί» Έλληνες.

    Προκειμένου τώρα όμως να μπούμε στη μάχη χωρίς ενοχές θα πρέπει να αλλάξουμε πολλά και μέσα μας αλλά και γύρω μας. Αρχίζοντας ίσως από το να κάνει ο καθένας καλά τη δουλειά του (όσοι έχουμε) και από το να μη χάνει το κουράγιο του (όλοι μας).

  3. Τι είναι αυτά που γράφετε κύριε Μάινα; Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι δεν τα φάγαμε όλοι μαζί; Δε μπορεί, κάποιο λάθος θα κάνετε, δεδομένου ότι εσχάτως επιβεβαιώθηκε ότι εκτός του Πάπα το αλάθητο ανήκει και στον Αντιπρόεδρο τον ομιλούντα την γαλλικήν και τα μυαλά στο μπλέντερ…

    Εγώ πάντως, προ διετίας και πλέον κάτι είχα ψυλλιαστεί. Μπορεί το διακύβευμα τότε να ήταν άλλο, η μέθοδος όμως παραμένει πάντα η ίδια:

    «Νιώθω ενοχές…

    06:30 π.μ. Πάλι άργησες να ξυπνήσεις! Από τις 6 βαράει το αναθεματισμένο ξυπνητήρι, αλλά εσύ κάνεις ότι δεν ακούς… Θέλεις να κοιμηθείς 5 λεπτάκια ακόμα. Μου θυμίζεις ένα 8χρονο μυξιάρικο που παρακαλούσε τη μαμά του για λίγο ακόμα χουζούρι στο ζεστό κρεβάτι. Άντε επιτέλους, κουνήσου! Έχεις μπόλικη δουλειά στο γραφείο σήμερα. Αν καθόσουν μία ωρίτσα παραπάνω χθες, δε θα είχες όλα αυτά που μαζεύτηκαν σωρός και πρέπει να γίνουν σήμερα. Ή μήπως θα τα αφήσεις κι αυτά για αύριο;

    Α, τώρα που μπαίνεις στο μπάνιο για τα δέοντα, επειδή φοβάμαι ότι θα ξεχαστείς πάλι, η ζυγαριά είναι κάτω απ΄ το νιπτήρα. Έλα, ανέβα! Τώρα που είσαι νηστικός και μπορεί να σώσεις κάτι… Ωπ! Μπράβο… Ανέβηκες! Άνοιξε τα μάτια τώρα. Μη φοβάσαι. Ξέρεις να μετράς και πάνω από το 100. Μεγάλο παιδί είσαι πια. Μπορείς να το αντέξεις…Αυτό είναι!

    Παραδέξου το! Είσαι χοντρός… Έφαγες! Και σουβλάκια στο γραφείο έφαγες και πίτσες επειδή είχε γενέθλια ο προϊστάμενος έφαγες και σοκολάτα από το περίπτερο. Τρως! Τρως πολύ. Μέχρι και τα Kinder του μικρού από το ψυγείο τρως! Αφέθηκες… Όλη μέρα είσαι σε μια καρέκλα. 10 ώρες στο γραφείο και μετά στο σπίτι. Πότε έτρεξες τελευταία φορά; Πότε απόσβεσες τη συνδρομή του γυμναστηρίου; Για 6 μήνες πλήρωσες και δεν πήγες ούτε 6 φορές. Και το ποδήλατο που πήρες, κρεμάστρα για τα πουκάμισα έγινε. Κρίμα, πώς κατάντησες έτσι; Πόσο ακόμα νομίζεις ότι θα κοροϊδεύεις τον κόσμο με τα ριχτά πουκάμισα και τα φαρδιά παντελόνια; Ξέρεις τι είναι το μπρόκολο; Έχεις δει από κοντά μαρούλι; Είσαι αξιολύπητος…

    Η δουλειά πώς πάει; Καμιά προαγωγή παίζει; Αλλά πώς να γίνει κι αυτό; Άμα είσαι όλη μέρα στο internet και στα e-mails, πώς να πας μπροστά; Νομίζεις ότι δε σε βλέπουν να δουλεύεις το alt tab για να μη σε παίρνουν χαμπάρι; Ποιος νομίζεις ότι είσαι, ο γκουρού της πληροφορικής; Χαμένε… Ποτέ δε θα πας μπροστά, ποτέ δε θα γίνεις διευθυντής, μια ζωή υπάλληλος… Άχρηστε! Ούτε καν ένα βύσμα δεν αξιώθηκες να βρεις τόσα χρόνια… Μια ζωή υπάλληλος… Υφιστάμενος. Μια ζωή υπό…

    Το αμάξι πώς πάει; Μη μου πεις ότι είσαι ακόμα με το φιατάκι που πήρες το 2002; Έλα ρε, πώς τα καταφέρνεις; Ένα αυτοκίνητο μετά την 5ετία είναι για πέταμα. Ξεπερασμένη τεχνολογία, straight το ΟΔΔΥ. Δεν αισθάνεσαι κάπως όταν σου αναβοσβήνουν τα φώτα όλοι στην Ε.Ο.; Τα παράθυρα ανοίγουν με τις μανιβέλες; Έλα ρε, μου κάνεις πλάκα, δεν είναι δυνατόν…Ούτε esp, ούτε asr, ούτε ebd; Πώς μπορείς, πώς μπορείς; Για Bluetooth να μη ρωτήσω καλύτερα, ε; Πω, πω ρε φίλε, τι να πω, υπομονή…

    Το παιδί τι κάνει; Με το σχολείο καλά; Σε ποιο το πας; Όχι ρε συ, δημόσιο σχολείο; Πώς το άφησες να γίνει; Για μόλις 5 χιλιάρικα το χρόνο, αφήνεις το παιδί σου σε δημόσιο σχολείο; Παρακμή… Μαζί με τα αλλοδαπά, στις αίθουσες τρώγλες και με δασκάλους ΔΥ; Πώς το άφησες να γίνει αυτό; Είσαι πατέρας εσύ; Χωρίς κολυμβητήριο και μαθήματα τένις; Ούτε καν ένα κλειστό γυμναστήριο; Πώς θα μεγαλώσει αυτό το παιδί; Πώς θα σταθεί; Λάθος, μέγα λάθος…

    Διακοπές πού πήγατε; Ευρώπη, ή επιτέλους κάπου πιο εξωτικά; Νησιά Φίτζι, Καραϊβική, Βορά – Βορά, Αγιο Μαυρίκιο; Τι;;; Πάλι στο χωριό σου ρε φίλε, δε βαρέθηκες; Πάλι με τους χωριάτες κάτω από τον πλάτανο; Με τάβλι και ούζα το μεσημέρι, σουβλάκια και μπίρες το βράδυ; Άντε και κανα ποτάκι στις τρελές εξόδους; Τι πίκρα είναι αυτή ρε φίλε; Hello? This is 2009 αγόρι μου… Πάρε κανα ΟΚ, ένα STATUS, ένα life style περιοδικό ρε παιδάκι μου, να δεις πώς διασκεδάζει ο κόσμος. Γίνε και συ celebrity έστω και για μία εβδομάδα το χρόνο, μπορείς!

    Προσαρμόσου! Άλλαξε! Γίνε κάτι άλλο! Θέλησε αυτά που πρέπει να θέλεις – όχι αυτά που θέλεις εσύ! Ποιος νοιάζεται γι΄ αυτά που θέλεις εσύ; Μάθε τι θέλεις από την τηλεόραση, τους fashion makers και τους λοιπούς μαϊντανούς που εμφανίζονται κάθε βράδυ στο σαλόνι του σπιτιού σου ακάλεστοι και σου κουνάνε δεικτικά το δάχτυλο για το old fashion χτένισμά σου, την απαράδεκτη γραβάτα σου, τους χαμένους σου κοιλιακούς, το κακόμοιρο αμάξι σου, το κακό feng shuι του σπιτιού σου και την άθλια ζωή σου… Ντροπή σου!»

  4. Πριν τη μεταπολίτευση μας έφταιγε η δεξιά, οι Αμερικανοί, η χούντα, και «ο τέως». Μετά τη μεταπολίτευση μας φταίει η Ε.Ε., το ευρώ, οι τράπεζες, τα κατοχικά δάνεια, ο προτεσταντισμός και η συνωμοσία αυτών που όπως το θέτετε ο ίδιος «για να κρατήσουν τις μάζες σε νάρκη μας εμποτίζουν το αίσθημα της ενοχής». Τώρα θα φταίω εγώ αν πω ότι φταίει που πάντα μας φταίει κάποιος άλλος?

    Το ότι για το ελληνικό έκτρωμα φταίνε οι Ευρωπαίοι που μας δάνειζαν αφιδώς, είναι σαν να λέει κάποιος ότι για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ φταίει ο καπιταλισμός και να εννοεί ότι φταίει που δεν είχε επικρατήσει.

  5. «Σ έναν κόσμο που καταρρέει, ας εμπνεύσουμε την αισιοδοξία στα παιδιά μας, πως εμείς διαθέτουμε και την υπομονή και τη θέληση να τον ξαναχτίσουμε απ την αρχή, με νέα πιο γερά υλικά»

    Κρατάω το παραπάνω απόσπασμα από το υπέροχο κείμενο σας και σας ρωτώ: πιστεύεται ότι υπάρχουν και άλλοι που έχουν την ίδια άποψη με εσάς;;;
    Σπουδάζω και ενώ ξεκίνησα με όρεξη και αισιοδοξία στο πρώτο έτος, πως θα έχω τουλάχιστον ένα εφόδιο για να μπορέσω αργότερα με το πτυχίο να εργαστώ και να ζήσω με αξιοπρέπεια, πλέον δεν ξέρω τι απόφαση να πάρω για το μέλλον μου…Η ανεργία χτυπάει κόκκινο και οι σπουδές μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Αρκετοί από τους γνωστούς και τους φίλους μου σκέφτονται πολύ σοβαρά να φύγουν μόνιμα για εξωτερικό. Ποιος λοιπόν θα αγωνιστεί για αυτή τη χώρα αν φύγουν πολλοί από τους νέους;
    Για να καταλάβετε στο ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ δεν έχουν ούτε χαρτί για να μας εκτυπώσουν τα φυλλάδια που χρειαζόμαστε και αναγκαζόμαστε να τα πληρώνουμε μόνοι μας (σε κάποια μαθήματα)…
    Ο πατέρας μου (που είναι εκείνος που συντηρεί την οικογένεια) είναι η δεύτερη χρονιά που δεν θα πάρει δώρο και δεν φτάνει μόνο αυτό του κόβουν συνέχεια από το μισθό και δεν ξέρουμε που θα τον φτάσουν…Και η ειρωνεία;;; Έρχονται όλοι οι λογαριασμοί, τα τέλη κυκλοφορίας και οι ΠΕΡΙΤΤΟΙ φόροι του κράτους μαζεμένοι σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, μόνο η κορδέλα τους έλειπε…

    Θέλω πολύ να συνεχίσω να είμαι αισιόδοξη όμως δεν μου το επιτρέπουν οι συνθήκες…Δυστυχώς αυτοί οι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ κατάφεραν να καταστρέψουν το μέλλον μας και λυπάμαι που το λέω αλλά οι πιο μικροί από μένα θα περάσουν χειρότερα…

    Τέλος θα ήθελα να σας πω το εξής, δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που χρυσώνουν τα μπουζούκια, αλλά δυστυχώς οι δικοί μου οι φίλοι πηγαίνουν ίσα ίσα για ένα καφέ και που και που σε κανένα κλαμπάκι…

    Έχω πολλά να πω ακόμα, αλλά θα γέμιζα πολλές σειρές και δεν θα ήθελα να σας κουράσω…
    Να είστε πάντα καλά με εκτίμηση Μαριανίνα..

  6. Είμαι αναγνώστης της αιχμής τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Βρήκα τη διέυθυνση από μια αναδημοσίευση άρθρου στο διαδίκτυο. Μπήκα στην σελίδα σας και διάβασα μερικούς από τους αρθρογράφους σας. Μεστά κείμενα, ένας λόγος ψύχραιμος και ήρεμος χωρίς καταγγελίες και κραυγές. Εχω διαφωνήσει με κάποιους απ’ αυτούς, έχω στείλει σχόλια σε άρθρα τους αλλά χαίρομαι πάντα να διαβάζω διαφορετικές απόψεις που υπογράφονται με όνομα και επίθετο. Θα συνεχίσω να σας διαβάζω γιατί πιστεύω πολύ στην προσπάθεια επικοινωνίας των ιδεών που όπως λέτε, όταν μοιραζόμαστε δεν πεθαίνουν.
    Καλή συνέχεια

  7. Κύριε Μάινα πολύ ωραίο το άρθρο σας, και καλή αφορμή για συζήτηση και διάλογο.Επιτρέψτε
    μου να παίξω τον δικηγόρο του διαβόλου, και των Γερμανών.

    «Για να κρατήσεις τις μάζες σε νάρκη…» .. Γιατί το βλέπετε έτσι και όχι σαν
    απαραίτητη προυπόθεση ωστε να υπάρχει τάξη στην κοινωνία. Η ατιμωρισία δεν οδηγεί
    στην αναρχία; Δεν είναι οι νόμοι απαραίτητο συστατικό λειτουργίας κάθε κοινωνίας;

    Είναι για εσάς το να δοκιμάζεις απο το δέντρο της γνώσης, η δημιουργία χρεών χωρίς
    μέτρο και λογική; ‘Οσο για την απειλή της τιμωρίας, αυτή δεν είναι γνωρισμα μόνο του
    προτεσταντισμού αλλα και άλλων κοινωνιών. Το Ισλάμ για παράδειγμα τιμωρεί πολύ αυστηρά
    την ανικανότητα αποπληρωμής του χρέους σου. Στην αρχαία Ελλάδα αν δεν μπορούσες να
    αποπληρώσεις τα χρέη σου γινόσουν δούλος, και οι έννοιες του μέτρου και της οικονομίας
    ήταν πολύ σημαντικές. Και άν δεν φταίμε προσώπικά, είμαστε τουλάχιστον ηθικοί αυτουργοί για
    την κατάσταση που είναι η Ελλάδα.

    Μιλάτε για την απενοχοποίηση της συγκέντρωσης πλούτου. Πότε απαγορεύτηκε και ενοχοποιήθηκε;
    Μήπως στην Ελλάδα αποκλειστικά έχουμε κάνει την προσπάθεια για συγκεντρωση πλούτου συνώνυμο
    της αμαρτίας; Το χρήμα καλώς ή κακώς είναι μία απο της προυποθέσεις της ευτυχίας για τον άνθρωπο
    και επιτρέπει μια πιό άνετη ζωή. Οι αρχαίοι Ελληνες είχαν τη δυνατότητα να φιλοσοφούν και να
    παράγουν πολιτισμό και γνώση, έχοντας οικονομική άνεση και δούλους και περιουσία να δουλέυουν
    για αυτούς. Η επιθυμία για απόκτηση του χρήματος, ή με άλλα λόγια η επιθυμία για την απόκτηση
    ενός καλυτερου επιπέδου ζωής είναι είναι έμφητή στον άνθρωπο και κανένα Κομμουνιστικό Συστημα
    δεν θα μπορέσει να την καταστείλει ή να την αναπληρώσει. Διότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να αναπληρώσει
    την ιδιώτική πρωτοβουλία και αποτελεσματικότητα. Το βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην Κίνα που το
    ΚΚ Κίνας έχει αρχίσει πλέον και λειτουργεί με τους νόμους της αγοράς.

    Φυσικά και ο άκρατος καπιταλισμός έχει ατέλειες και οδηγεί σε ανισότητες. Παρόλαυτα υπάρχει ο 3ος
    δρόμος, οι μικτές παράδειγμά την Γερμανική όπου η δουλειά του κράτους είναι να ανακατανέμει τον πλούτο και να παρέχει κάποια στοιχειώδη αγαθά στους πολίτες, να βοηθά τους οικονομικά ασθενέστερους, καθώς επίσης να μην εμποδίζει και να προοθεί την – πάντα με ΘΕΜΙΤΑ και ΝΟΜΙΜΑ μέσα -επιχηρηματικότητα των πολιτών καθώς και να χαράσει στρατηγικές που βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα της οικόνομίας. Πρέπει πλέον να κατανοήσουμε οτι πλέον ζούμε σε ένα παγκόσμιο χωριό, οπου για να επιβιώσεις πρέπει να είσαι ανταγωνιστικός και καινοτόμος.

    Σχετικά με την παρέα σας στις Βρυξέλλες, μήπως αυτοί σαν επισκέπτές θα έπρεπε να σέβονται το ότι
    οι Βορειοευρωπαίοι θέλουν να απολάύσουν το φαί τους χωρίς να χρειάζετε να ακούνε τις φωνές του
    διπλανού τραπεζιού; Χωρίς να παραβλέπω οτι και οι ίδιοι όταν τα τσούζουν ξεφεύγουν… Συμφωνώ οτι το «ΓΙΑ ΟΛΑ φταίνε οι Έλληνες» είναι για αυτούς που ψάχνουν εξηλαστήρια θύματα, και σερβίρεται στην Γερμανική κοινωνια απο λαικίστικες πηγές, όπώς πρίν 80 χρόνια «για όλα εφταίγαν οι Έβραίοι».

    Παρ’ολα αυτά «φταινε οι Ελληνες, όπως φταίνε οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί, οι Ιταλοι, οι
    Γάλλοι, και όποιος ακόμα δημιουργεί ελλείματα και ζούνε πάνω απο τις δυνατότητές τους. Και απο την στιγμή που αποφασίσαμε να ζήσουμε οι Ευρωπαίοι όλοι σαν μία οικογένια, όπου οι ατασθαλίες του ενός μέλους επηρεάζουν την ευημερία ολόκληρου του σπιτιού, θα πρέπει όλοι να ακολουθούμε τους ίδιους κανόνες, κάτι που μέχρι τόρα δεν γινόταν.

    Απαντόντας στο αρχικό ερώτημά σας, πιστεύω πως ΝΑΙ, πρέπει να αισθανθούμε ένοχοι. Διότι μόνο τότε, και όταν σταματήσουμε να ψάχνουμε κάθε ευκαιρία να δικαιολογούμε τους εαυτούς μας, μόνο τότε θα μπορέσουμε να παραδειγματιστούμε απο τα λάθη του παρελθόντος, και να πεισμόσουμε οι ίδιοι και τα παιδιά μας για να καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Οι Γερμανοί για παράδειγμα ακόμα διδάσκουν στα σχολεία και συζητούν δημόσια συνεχώς τα αίσχη που κάνανε τον 2ο ΠΠ, για να μαθένουν οι νεότεροι και να αποφεύγονται στο μέλλον.

    Φιλικά

  8. «η συγκέντρωση πλούτου , όχι μόνο απενοχοποιήθηκε, αλλά κατέστη ιερή υποχρέωση, και απετέλεσε -και συνεχίζει- ,το βασικό συστατικό των Δυτικών κοινωνιών.»

    Θα πιαστώ από την παραπάνω φράση…
    Το ανεξέλεγκτο χρέος και ο ανεξέλεγκτος πλούτος!! Υπό τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης το ανεξέλεγκτο χρέος, ενοχοποιήθηκε, ο ανεξέλεγκτος πλούτος ακόμα όχι… Μα καλά δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένα αυτά τα δύο;

  9. «ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, σήμερα: ΔΗΜΕΥΣΗ αδήλωτων περιουσιακών στοιχειών»

    [..]«Πατριωτισμός» δεν είναι ο επαναπατρισμός των καταθέσεων με «με πλήρη, εγγυημένη και μακρόχρονη φορολογική τους αμνηστία» αντί της «εξονυχιστικής εξέτασης» του «πόθεν έσχες» και της φορολόγησης με την οποία τους απειλείς (;). Πατριωτισμός είναι η πολιτική ηγεσία να είχε κάνει πράξη την πρόταση του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Σ. Μπάγια στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το 2005. Τότε ο κ. Μπάγιας πρότεινε το αυτονόητο. ΔΗΜΕΥΣΗ περιουσιακών στοιχείων που δεν δηλώνονται.

    Ο Καραμανλή ΔΕΝ τόλμησε. ΟΥΤΕ και ο Παπανδρέου ΑΝ ΚΑΙ πριν τις εκλογές του 2009 σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις δεσμεύτηκε να το κάνει. Λίγο πριν τις εκλογές του 2009 ξανά δεσμεύτηκε σε συνέντευξη του που παραχώρησε στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ* (η εφημερίδα μάλιστα το είχε ως υπέρτιτλο με μεγάλα γράμματα). Έξη χρόνια από την πρόταση Μπάγια και δύο από την ανάδειξη του Παπανδρέου στο πρωθυπουργικό αξίωμα, ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμά να το κάνει πράξη νομοθετώντας την ΔΗΜΕΥΣΗ περιουσιακών στοιχείων που δεν δηλώνονται. Ακούσαμε για εκατοντάδες περιπτώσεις γιατρών, ποδοσφαιριστών, τραγουδιστών, επιχειρηματιών κλπ. με μεγάλες αδήλωτες περιουσίες[..]

    http://gkdata.gr/2011/12/14/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%94%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF/#more-9089

  10. Κύριε Μάινα, εκτός από έξοχος ηθοποιός είστε και έξοχος αρθρογράφος – αναλυτής.
    Άνθρωποι του πνεύματος σαν και σας, μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε ότι ή Πατρίδα μας θα βρει το δρόμο της και οι Έλληνες τη χαμένη αξιοπρέπεια τους . Θα παραμερίσουν όλους όσους την οδήγησαν στη βαρβαρότητα ενώ άλλα υπόσχονταν.

  11. @Το προπατορικό αμάρτημα

    «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»: Έγκυος η …Παρθένος Μαρία, μετά από 2012 χρόνια!!! «Χαράς ευαγγέλια» για τον Σήφη, που το 2009 ήταν απαρηγόρητος…

    ΔΕΙΤΕ τις δυο αφίσες που εξηγούν τα Χριστού_γεννα, οπότε, και το προπατορικό αμάρτημα, στην θεϊκή του διάσταση

    http://gkdata.gr/?p=9132

  12. Έντυπη Έκδοση
    Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011
    ΗΠΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ «ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ» ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

    Υπερδύναμη της φτώχειας
    Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

    Ταλανιζόμενοι από το υψηλό κόστος διαβίωσης, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί, περίπου ένας στους δύο, γλιστρούν κάτω από το όριο της φτώχειας ή αγωνίζονται να συγκρατηθούν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα.
    Συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, υψηλά ποσοστά ανεργίας κι ένα διάτρητο δίχτυ ασφαλείας από τους μηχανισμούς πρόνοιας δημιουργούν μια διογκούμενη κατηγορία εκατομμυρίων εργαζομένων και οικογενειών που βιώνουν τον οικονομικό μαρασμό, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία.

    Η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, η εκτίναξη της ανεργίας και το διάτρητο δίχτυ ασφαλείας στην πρόνοια διαμορφώνουν δυσοίωνες προοπτικές για τους φτωχούς Αμερικανούς
    «Προγράμματα πρόνοιας όπως τα κουπόνια σίτισης και οι φορολογικές πιστώσεις συγκράτησαν τα ποσοστά της φτώχειας να μην εκτοξευτούν ακόμη ψηλότερα μέσα στο 2010, αλλά πολλές οικογένειες χαμηλού εισοδήματος… θεωρούνται πολύ «πλούσιες» για να πάρουν κάποιο βοήθημα»,
    σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Σέλντον Ντέιντζιγκερ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, που ειδικεύεται σε θέματα φτώχειας.

    «Στην πραγματικότητα οι προοπτικές για τους φτωχούς ή τους σχεδόν φτωχούς είναι δυσοίωνες», τονίζει.
    «Αν το Κογκρέσο και οι πολιτειακές αρχές προχωρήσουν σε περαιτέρω περικοπές, ο αριθμός των φτωχών και των οικογενειών με χαμηλό εισόδημα θα αυξηθεί κατακόρυφα μέσα στα επόμενα χρόνια».

    Ωστόσο, «συντηρητικές» προσεγγίσεις τάσσονται υπέρ της… απεξάρτησης από τα προγράμματα πρόνοιας, θεωρώντας ότι με βάση τα κριτήρια που έχουν τεθεί πολλοί Αμερικανοί… κατοχυρώνονται ως «φτωχοί» ενώ ζουν σε μεγάλα σπίτια, οδηγούν αυτοκίνητα και απολαμβάνουν αγαθά που δεν συνάδουν με την κατάταξή τους στην κατηγορία των φτωχών.
    «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ύφεση έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στην ανεργία και τα οικογενειακά εισοδήματα έχουν μειωθεί», λέει χαρακτηριστικά ο Ρόμπερτ Ρέκτορ, ερευνητής-αναλυτής στο συντηρητικό ινστιτούτο Heritage Foundation (δεξαμενή σκέψης Συντηρητικών με έδρα την Ουάσιγκτον), αλλά
    «καθώς βγαίνουμε από την ύφεση είναι πολύ σημαντικό τα προγράμματα αρωγής να προωθούν την οικοδόμηση μιας αυτάρκειας έναντι της εξάρτησης και να ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να αναζητούν εργασία».

    Περίπου 97,3 εκατομμύρια Αμερικανοί ανήκουν στην κατηγορία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Στατιστικής Υπηρεσίας.
    Μαζί με τα 49,1 εκατομμύρια που πέφτουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μιλάμε για 146,7 εκατομμύρια ή το 48% του πληθυσμού των ΗΠΑ.

    (Πηγή: Ασοσιέιτεντ Πρες)

    ΓΕΛΙΟΙ

    ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΤΕ.

    ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΠΛΗΡΩΝΟΜΕΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

    ΠΟΥ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ

    ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ

    ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΑΣ.

  13. Η αρχή του κακού (ή του καλού τελικά, αν το συνειδητοποιήσουμε και επιστρέψουμε στις ρίζες όχι για να κρυφτούμε αλλά για να βγάλουμε κλαδιά) είναι οτι προσπαθήσαμε να χωρέσουμε σε «ρούχα» που δεν είχαν ραφτεί για μάς. Απομακρυνθήκαμε απο αυτά που χαρακτήριζαν τον Έλληνα (μπέσα, αξιοπρέπεια, χαμόγελο, κιμπαριλίκι,αλληλοϋποστήριξη….) και πέσαμε με τα μούτρα στην αγορά όλο και περισσότερων υλικών αγαθών. Πνίξαμε τα πορτοφόλια στις πιστωτικές κάρτες, γεμίσαμε τα γκαράζ με τζιπ, αγοράσαμε σπίτια πολλών τετραγωνικών για να στεγάσουμε απουσίες τελικά …. Κοινώς βρεθήκαμε να χρωστάμε αυτό που ονομάσαμε «ζωή», στις τράπεζες. Απομακρυνθήκαμε κι ο ένας απο τον άλλο…. Χάσαμε την μπάλα . Κάπου εδώ μπήκε στο χορό κι ο πολιτικός κόσμος που εκμεταλεύτηκε το «κενό» και όλα πήραν τον δρόμο τους …..εκτός δρόμου. Αργότερα ήρθαν οι «αγορές» και οι…..Γερμανοί! Εγώ ελπίζω ακόμα τον Έλληνα που ραγιάς δεν γεννήθηκε και ξέρει να παλεύει.

  14. Καλησπέρα κ. Μαινα. Εξαιρετική προσέγγιση με ιστορικότητα, νηφαλιοτητα και ευαισθησία. Το γεγονός οτι τα κείμενα σας προκαλούν έντονο γονιμο διάλογο, σας «υποχρεώνει» να εμφανίζεσθε συχνότερα! Σας ευχομαι ηρεμες και χαρούμενες γιορτές.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here