Πού να βρω την ψυχή μου, το τετράφυλλο δάκρυ

3
168

«Όταν κάνεις το καλό, ανεβαίνει στους ουρανούς, τοκίζεται και επιστρέφει πίσω εμπλουτισμένο», έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις γνωρίζοντας τον Κοσμικό Νόμο για την Ανώτερη Δικαιοσύνη που είναι πάνω από τους ανθρώπινους νόμους. Μου το θύμισε πρόσφατα ο φίλος Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης της ανεπανάληπτης ταινίας «Πολίτικη Κουζίνα».

Το μνημονεύω – για να μην ξεχνιόμαστε – επειδή τούτος ο φιλόξενος ιστότοπος με τα άρθρα του διευθυντή του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, έχει βάλει σε κίνηση την Ανώτερη ποιότητα των μεγάλων δημιουργών που γέννησε ο τόπος μας αναφερόμενος τόσο στον Ηλιοπότη Οδυσσέα Ελύτη, όσο και στον Μάνο Χατζιδάκι – όπως παράλληλα κάνει και ο Διονύσης Σαββόπουλος με την ιδιοφυή βραχνώδη ερμηνευτική επαναδημιουργία τραγουδιών του Χατζιδάκι, ο οποίος μάλιστα σωστά σχολιάζει πώς το επαναστατικότερο γεγονός της σκοτεινής 7ετίας ήταν η λάμπουσα ποιότητα του ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΡΩΤΙΚΟΥ. Ακριβώς γιατί η ποιότητα της μεγάλης τέχνης κρατάει δροσερή την ψυχή – εντός της συμπαντικής αρμονίας – ως απάντηση στην βαρβαρότητα των καιρών που στεγνώνει και ξηραίνει την ψυχή.

Γιατί, η Τέχνη δεν αντιγράφει ούτε ερμηνεύει τη ζωή. Η Τέχνη δημιουργεί οροπέδια καταφυγής της ανθρώπινης ψυχής, για να είναι εκεί, για να μπορεί να καταφύγει η ψυχή του καθενός, όταν θα αισθανθεί την ανάγκη. Ο Χατζιδάκις τότε, βεβαίως, σφυροκοπήθηκε άγρια από τους «ειδήμονες» που με εχθρότητα χτύπησαν το έργο του και έτσι πούλησε μόνο 2.000 δίσκους για να ‘ρθουν καιροί όπου από στόμα σε στόμα σε μια 7ετία να έχουν πουληθεί 1.200.000. Ως του άξιζε…!!!

Ο Χατζιδάκις έκανε το καλό… και τοκισμένο του το επέστρεψε το Σύμπαν, αλλά και οι Άνθρωποι του το ανταπέδωσαν ως αντίδωρο για τα «υψηλόφρονα οροπέδιά του», και του έστειλαν την αγάπη τους και το βαθύ σεβασμό τους…

Συχνά-πυκνά καλλιτέχνες «που γνώριζαν την προσευχή τους» έζησαν απίστευτες επιθέσεις από αδαείς και εμπαθέστατους γραφιάδες, τόσο ως άτομα όσο και το έργο τους όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, όπου για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν πρωτοσέλιδος καθημερινός στόχος δημοσιογραφικού συγκροτήματος που τότε μεσουρανούσε και, πλέον, τρεμοπαίζει στην ανυποληψία.

Αλλά φαίνεται πως έτσι είναι σχεδιασμένο από την Συμπαντική Αρμονία να ισορροπεί η ζωή σε δίπολα: καλό-κακό, ωραίο-άσχημο, φως-σκοτάδι, ευγένεια-χυδαιότητα, δημιουργία-καταστροφικότητα. Βεβαίως, ο καθένας μας ως φθαρτή οντότητα έχει την ελευθερία – η ανθρώπινη βούληση – να αποφασίσει από ποια μεριά θα πάει και από αυτό κρινόμαστε όλοι.

Τόσο ο Χατζιδάκις όσο και ο Ελύτης, με το έργο τους αλλά και τις πράξεις τους, πήγαν από τη φωτεινή πλευρά… πήραν το ανηφορικό μονοπάτι της θετικότητας… και σήμερα μνημονεύονται ως μεγάλοι πυλώνες της ζωής και της «μέσα ελευθερίας», και όχι από τη μεριά της άρνησης και της καταστροφικότητας. Γνωρίζοντας βεβαίως αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι, «Τρελαίνουν οι θεοί αυτούς που μόνο καταστρέφουν»…

Ο Ελύτης, μάλιστα, ως μέγας γνώστης της Ανώτερης Δικαιοσύνης του ΦΩΤΟΣ – που μου είχε πει λίγο πριν ανέλθει στους ουρανούς, πως αν άκουγε τους κριτικούς, θα έπρεπε να είχε σταματήσει να γράφει από την πρώτη κιόλας συλλογή του – συνάδοντας με τον Χατζιδάκι έγραψε «Αυτοί που κάναν το κακό, τους πήρε μαύρο σύννεφο».

Και αφού αναφερθήκαμε σε δυο μεγάλους Έλληνες, που αγαπούσαν την Ελλάδα και γι’ αυτό πολύ αγαπήθηκαν από αυτούς που έπρεπε, ο τρίτος Μεγάλος, ο Νίκος Καζαντζάκης – που δεν τράβηξε λίγα από τις άθλιες αρνητικές δυνάμεις του τόπου – είχε γράψει: «Υπάρχει στον κόσμο τούτο ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός και απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται».

Καλό θα είναι να το θυμόμαστε όλοι μας…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΚαλώς ήλθατε στη χώρα του σεξ
Επόμενο άρθροΚαλά, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι περήφανος;
Ο σκηνοθέτης του "El Greco" Γιάννης Σμαραγδής γεννήθηκε το 1946 στo Ηράκλειο και σπούδασε σκηνοθεσία σε Ελλάδα και Γαλλία. Η πρώτη του δουλειά, η μικρού μήκους ταινία "Δύο τρία πράγματα" (1972), του έδωσε το πρώτο βραβείο στην Ελλάδα και διάκριση στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ. Η πορεία του στη συνέχεια ήταν γεμάτη δημιουργία και επιτυχία, με κορυφαία στιγμή τον "El Greco": οκτώ κρατικά βραβεία και 1.200.000 θεατές. Σύμφωνα με το καναδικό CBC Newsworld, κατετάγη στις πέντε πρώτες ταινίες, σε σύνολο τριακοσίων από όλο τον κόσμο στο Διεθνές Φεστιβάλ Τορόντο. Το 2004 το δραματοποιημένο ντοκυμανταίρ "Σπύρος Λούης" αποτέλεσε επίσημη συμμετοχή στο διεθνές Φεστιβάλ Pantalla Pinamar της Αργεντινής, ενώ κέρδισε το πρώτο βραβείο "Guirlande dʼ Honneur 2004" στο Φεστιβάλ Αθλητικών Ταινιών SPORTS MOVIES του Μιλάνου. Το 2004 παρουσίασε, επίσης, το ντοκυμαντέρ "Χριστιανικά Μνημεία". Τρία χρόνια νωρίτερα είχαν ξεχωρίσει "Τα Χαϊδεμένα Παιδιά", κοινωνική σειρά παρέμβασης στοχασμού στην ΕΤ1. Αλλα έργα του Γιάννη Σμαραγδή: "Εκόμισα εις την Τέχνην", "Η Οπερα των Σκιών" και, βέβαια, ο "Καβάφης" (1996), που κέρδισε βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, Β´ γυναικείου ρόλου, μακιγιάζ. Δυο διεθνή βραβεία μουσικής για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου -από τα φεστιβάλ Γάνδης και Βαλένθιας. Το 1988 παρουσίασε το "Σιγά η Πατρίδα Κοιμάται…", κινηματογραφημένη σειρά 13 επεισοδίων, που θεωρήθηκε η καλύτερη από καταβολής ελληνικής τηλεοράσεως. Ο Γιάννης Σμαραγδής υπήρξε καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο –ΜΜΕ, ενώ δίδαξε σενάριο και σκηνοθεσία σε σχολή κινηματογράφου. Έχει εκδώσει 2 βιβλία: Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗ ΟΡΑΤΟΥ, 1995 και ΚΑΒΑΦΗΣ - λογοτεχνική μορφή του σεναρίου ΚΑΒΑΦΗΣ, 1996 καθώς και το διήγημα Η ΕΛΑΦΙΝΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ. Είναι μέλος εκ προσωπικοτήτων της Ένωσης Αμερικανών Σκηνοθετών.

3 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here