Ρεαλιστές, αφελείς και ανόητοι στην εξώπορτα του Λευκού Οίκου…

Ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος γράφει για το ραντεβού Μητσοτάκη - Τραμπ, τους διθυράμβους και τα αναθέματα που ακολούθησαν.

0
257

Δεν είχε τελειώσει καν η συνάντηση Τραμπ-Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα έσπευδε να μιλήσει για «πρωτοφανές φιάσκο» και «διπλωματική αποτυχία». Πώς προέκυπτε το «ασφαλές» συμπέρασμα; Από το γεγονός ότι πριν αρχίσει η συνάντηση, ο Αμερικανός πρόεδρος επέλεγε να απαντήσει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων -9 εκ των οποίων αναφέρονταν στην κρίση με το Ιράν και άλλες 2 στην παραπομπή του σε δίκη- με αποτέλεσμα ο Έλληνας πρωθυπουργός να μετατραπεί σε απλό θεατή. Με βάση αυτή την εικόνα ο ΣΥΡΙΖΑ έκρινε ότι δεν είχε προετοιμαστεί καλά η επίσκεψη, ενώ και το ΚΙΝΑΛ διετύπωσε προβληματισμούς.

Κάθε καλόπιστος άνθρωπος αναρωτιέται, τι θα μπορούσε να κάνει άραγε ένας πρωθυπουργός αν βρισκόταν στη δυσάρεστη θέση, στην οποία βρέθηκε ο κ. Μητσοτάκης. Ήδη η πρωτοβουλία του να διακόψει τον οικοδεσπότη και να καταγγείλει τη συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβύη, ήταν κάτι ασυνήθιστο. Μήπως είχε τη δυνατότητα να υποδείξει στους Αμερικανούς δημοσιογράφους το περιεχόμενο των ερωτήσεών τους; Μπορούσε να παρέμβει στον κ. Τραμπ και να του επιβάλει να συντομεύσει; Ή μήπως έπρεπε να σηκωθεί να φύγει δείχνοντας την ενόχλησή του;

Τα ερωτήματα είναι, προφανώς, ρητορικά και οι απαντήσεις αυτονόητες. Το κεντρικό θέμα για τις ΗΠΑ, αυτές τις μέρες, είναι η ένταση με το Ιράν και όχι οι πειρατικές κινήσεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κύπρου, ούτε η εκτρωματική συμφωνία της με το παραπαίον καθεστώς της Λιβύης. Ήταν απολύτως λογικό, λοιπόν, να κινηθούν στο συγκεκριμένο πλαίσιο οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι είχαν να συναντήσουν τον πρόεδρό τους πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων. Άλλωστε, λίγες ώρες αργότερα, αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ δέχθηκαν πυραυλικές επιθέσεις από το καθεστώς της Τεχεράνης. 

Τα όσα έγιναν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες μέσα στο Οβάλ Γραφείο δεν είχαν καμία σχέση με το αν υπήρξε ή όχι καλή προετοιμασία του ταξιδιού του Έλληνα πρωθυπουργού. Μόνος του αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ να μη δοθεί κοινή συνέντευξη Τύπου, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε έως τώρα στις επίσημες επισκέψεις, μόνος του επέλεξε και να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις. Ό,τι και αν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διπλωματών, έτσι κι αλλιώς θα μπορούσε να το ευτελίσει. Έχει αποδείξει ότι δεν σέβεται κανένα πρωτόκολλο και κανένα συνομιλητή. Ποιος ξεχνά τον σκαιό τρόπο με τον οποίο είχε φερθεί στην Άνγκελα Μέρκελ; Ακόμη περιμένει η καγκελάριος με το χέρι απλωμένο να της δώσει το δικό του. Κανένα γερμανικό Μέσο Ενημέρωσης δεν υποστήριξε τότε ότι γελοιοποιήθηκε η Γερμανία και ότι οι διπλωμάτες δεν είχαν ετοιμάσει σωστά τη συνάντηση.

Μόνο στη χώρα που ανέκαθεν αναζητούσε και επινοούσε τρόπους να διχαστεί, βγήκε ταχύτατα και αβίαστα το συμπέρασμα ότι ταπεινώθηκε. Ο αντιπολιτευτικός οίστρος κυριάρχησε, όπως πάντα. Μήπως και η ΝΔ δεν κατηγορούσε τον Αλέξη Τσίπρα το 2017, όταν είχε επισκεφθεί τον Λευκό Οίκο; Δεν έλεγε -πριν ακόμη επιστρέψει στην Αθήνα ο τότε πρωθυπουργός- ότι το μόνο που «πέτυχε» ήταν η κοστοβόρα συμφωνία για την αναβάθμιση των F-16; Την οποία συμφωνία, φυσικά και συνεχίζει τώρα η ΝΔ ως κυβέρνηση. Ε, το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατακεραυνώνει τον κ. Μητσοτάκη πριν επιστρέψει και ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς. Δεν θα μπορούσε να περιμένει έως την Παρασκευή, έτσι ώστε να μάθουν όλοι τι ακριβώς διημείφθη πίσω από τις κλειστές πόρτες στον Λευκό Οίκο; Μετά θα είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν όσο σκληρή κριτική ήθελαν…

ΥΓ Είναι ανόητοι όσοι δίνουν διαστάσεις εθνικού θριάμβου στην επίσκεψη Μητσοτάκη και ρεαλιστές όσοι πιστεύουν ότι προέκυψαν κάποια θετικά στοιχεία -κυρίως στις επαφές με το επιτελείο του Λευκού Οίκου και τα στελέχη του Κογκρέσου. Διαθέτουν δε τεράστιο ποσοστό αφέλειας όσοι περίμεναν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, έχοντας δίπλα του τον Έλληνα πρωθυπουργό, θα αποδοκίμαζε δημοσίως τη στάση της Τουρκίας ένα 24ωρο πριν συναντηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και εγκαινιάσουν από κοινού τον αγωγό Turkish Stream. Πέραν της προσωπικής χημείας Τραμπ-Ερντογάν, υπάρχει σε καθημερινή βάση η υπόμνηση των στρατηγών και των διπλωματών στην Ουάσινγκτον ότι δεν πρέπει να χαθεί για τη Δύση η Τουρκία. 

Το αληθινά σημαντικό ήταν να ξεκαθαρίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι η Ελλάδα θα εμποδίσει με στρατιωτικά μέσα τυχόν σεισμικές έρευνες στη δική της υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Πράγμα που έκανε. Ο Τραμπ και το επιτελείο του κατάλαβαν ότι η Ελλάδα δεν θα διστάσει να εμπλακεί σε πολεμικό επεισόδιο-και σε αυτό είναι σύμφωνες όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Λογικά θα στείλει το μήνυμα στον φίλο του, Ερντογάν, και θα ζητήσει αποκλιμάκωση της έντασης μέσω συνομιλιών. Τι θα προκύψει ως αποτέλεσμα; Κατά τη γνώμη μου, στρατηγικά τίποτα. Οι Τούρκοι θα συνεχίσουν να διεκδικούν με όλους τους τρόπους δικαιώματα στον νέο ενεργειακό χάρτη που διαμορφώνεται στην ανατολική Μεσόγειο. 

Όσο για το ενδεχόμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μάλλον είναι ανύπαρκτο. Δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε ούτε καν ποια θέματα πρέπει να παραπεμφθούν στην κρίση του. Εμείς θα προτείνουμε την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα και οι Τούρκοι θα προσθέτουν την κυριότητα νησίδων και βραχονησίδων, τον αφοπλισμό της Δωδεκανήσου και των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, το εύρος του εναέριου χώρου κλπ. Ήδη έχουν περάσει σχεδόν 33 χρόνια από τη στιγμή που πρότεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου την παραπομπή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Oι Τρεις Αδελφές» του Τσέχωφ, από 17/1 στο Θέατρο Βεάκη
Επόμενο άρθροΣτη φυλακή πρώην ποδοσφαιριστής της Γουβέντους
Ο δημοσιογράφος Χρήστος Παναγιωτόπουλος ήταν Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του Mega Channel επί 11,5 χρόνια. Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε από τις εφημερίδες και τα περιοδικά το 1988. Επί 9 χρόνια ήταν πολιτικός αρθρογράφος της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ", ενώ θήτευσε ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες "24 Ωρες" και "ΠΡΩΤΗ", καθώς και στο περιοδικό "ΕΝΑ". Eργάστηκε για 2 χρόνια και στο ραδιοσταθμό "FLASH" ως αρχισυντάκτης. To 2006 τιμήθηκε με το "Βραβείο Μπότση" για το νέο μοντέλο δελτίου ειδήσεων, το οποίο καθιέρωσε στην ελληνική τηλεόραση. Το 2009 τιμήθηκε με το "Βραβείο Ευρωπαίων Δημοσιογράφων" Κων.Καλλιγάς. Γεννήθηκε στην Πάτρα, σπούδασε Μαθηματικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αγάπησε τη Μουσική περισσότερο (πιάνο και κιθάρα), αλλά τελικά επέλεξε τα δύσβατα δημοσιογραφικά μονοπάτια. Από το 2003 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Εχει δυο γιους. Τον 25χρονο Αλέξανδρο και τον 9 ετών Άλκη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here