Σπατάλη ευφυίας…

0
77

Φτάνοντας  στις 3 Δεκεμβρίου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών για προγραμματισμένο μάθημα, ο θυρωρός με πληροφορεί για την κατάληψη της Σχολής. Ομάδα φοιτητών έρχεται (εισβάλλει) στο εργαστήριο που διευθύνω για να απαγορεύσει την παραμονή μου και να με απομακρύνει από τη Σχολή. Η παρουσία μου φαίνεται τους χαλούσε τα σχέδια.

Σχολιάζω ότι τα «απαγορεύεται» με παραπέμπουν σε άλλες εποχές και απαντούν πως το δικό τους «απαγορεύεται» είναι δικαιωμένο από κοινωνικούς αγώνες κλπ. Αντιτείνω, πως όλα τα «απαγορεύεται» είναι  εξίσου ενοχλητικά. Τί υπεραμύνονται; Το μόνο που διακρίνω είναι την αδυναμία διαλόγου ανάμεσα σε φοιτητές-καθηγητές.  Δεν είναι που τελείωσαν οι ιδεολογίες, δείχνει να στερέψαμε από ιδέες και η ιστορία να προχωρά σε κενό αέρα. Ακόμη και έννοιες -οι οποίες στηρίζουν πράξεις όπως η κατάληψη- χάνουν τη σημασία τους όσο κι αν υπερασπίζονται δίκαια αιτήματα.

Πρόκειται για κορύφωση ή για έναρξη ενός αγώνα; (Να θυμηθούμε χαμογελώντας μελαγχολικά την κατάληψη των θερινών ανακτόρων). Βέβαια  «η κοινωνική δικαίωση» σαν αυτοκόλλητη ετικέτα συνοδεύει κάθε πράξη επί δικαίων και αδίκων κάνοντας ξανά αδύνατο το διάλογο. Υπάρχει μια σπάταλη ευφυΐας που καταναλώνεται στους δρόμους, σε καταλήψεις ή σε βίαιες πράξεις. Η μοναδική μας οικουμενική εμβέλεια περιορίζεται ή εγγράφεται σε παραδείγματα προς αποφυγή όπως οικονομική διαφθορά, χρηματισμός ή τεμπελιά.

Παρατηρούμε αμήχανοι και αδύναμοι τις εξελίξεις είτε είναι ελληνικές είτε όχι, με γενικά ερωτήματα για το συγκεκριμένο αύριο. Πρέπει πράγματι να μάθουμε να ζούμε διαφορετικά; Κι αν ναι, θα περιμένουμε να μας το πουν ή να το υποδείξουν κάποιοι άλλοι; Ηχεί απαισιόδοξο αλλά αναρωτιέμαι πώς θα μπορέσουμε να συναντηθούμε ξανά, έστω με παρωχημένα συνθήματα. Δεν ξέρω πώς θα επανακτήσουμε το χαμένο χώρο και χρόνο. Φυτεύοντας μερικά δένδρα στη γειτονιά μας; Κάνοντας καταλήψεις; Συναισθανόμενοι το αδιέξοδο των μεταναστών; Φτιάχνοντας επιτροπές αλληλεγγύης για να αντιμετωπίσουμε την οικονομική λαίλαπα;

Πειθάρχησα στο «απαγορεύεται» και επέστρεψα στο στούντιο και τη ζωγραφική μου, όπως και οι φοιτητές μου που δεν συμμετείχαν στην κατάληψη. Απ΄ ό,τι φαίνεται θα τα ξαναπούμε του χρόνου…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠολιτιστική υπεροψία;
Επόμενο άρθροΣκέψεις από την χρονιά που φεύγει και από την χρονιά που έρχεται…
Ο Γιώργος Λαζόγκας είναι ζωγράφος που ερευνά το εικαστικό αντικείμενο και, ταυτόχρονα, βιωματικός. Εννοιολογικός καλλιτέχνης συμμετείχε δημιουργικά στις τάσεις νεωτερικότας στη δεκαετία του ‘70 σε Ελλάδα και Ευρώπη. H δουλειά του από τις Νεκρές Φύσεις (γκαζάκια, φάκελοι), τα "Παλίμψηστα" ως τα "Σεντόνια", την "Τυφλή ζωγραφική" και τη χρήση αέρα, "Τεχνητή Αναπνοή" χαρακτηρίζεται από συνέχεια και προσωπικό ύφος. Εμμονή του είναι: η σχέση διαφάνειας- αδιαφάνειας σε σχέση με τον μηδενισμό του χρόνου. Γεννήθηκε στη Λάρισα. Έζησε και δούλεψε στη Θεσσαλονίκη, στο Παρίσι, την Αθήνα. Έχει διδάξει ζωγραφική στην Αρχιτεκτονική Σχολή Θεσσαλονίκης και σήμερα είναι καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Εχει εκθέσει σε μεγάλες διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εργα του υπάρχουν σε Μουσεία και ιδιωτικές Συλλογές.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here