Στ΄ αποκαλόκαιρου τα μέλια

0
181
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Έτσι με τα μπανιερά, σχεδόν γυμνοί, ούτε που ξεχώριζες από που κρατά η σκούφια του καθένα, άνθρωποι μακριά από σύμβολα και σημαίες. Χωρίς την ανάγκη να σφίγγουν στα χέρια τους διαβατήρια, ούτε να σέρνουν πορτοφόλια με ταυτότητες και να λογαριάζουν σελίδες-ελπίδες βιογραφικών.

Μόνο το κορμί κουβαλούσαν κι αυτό, που ίσως να το ήθελαν λιγάκι τσιτωμένο και σίγουρα πιο σκούρο, έψαχναν τρόπο να το κάμουν τάμα σ’όλα τα στοιχειά της φύσης κι έπειτα όλα μαζί τα πάγωναν μέσα σε ψηφιακές φωτογραφίες, αφού πια τα ενσταντανέ, έτσι δίχως φωτοφράκτη, είναι σιωπηλά κι αθόρυβα.

Μέσα του Σεπτέμβρη, η παραλία σε μια άκρη της Ελλάδας εξακολουθούσε να μαγεύει και να γεμίζει κόσμο, από τη μια ο αέρας κι ύστερα ένας σταθερός ελαφρύς κυματισμός, σκέπαζαν τις φωνές κι από μακριά, όσο κι αν προσπαθούσες,δεν μπορούσες να καταλάβεις τη γλώσσα που μιλούσε η κάθε συντροφιά.

Μια αλλιώτικη κι όμως τόσο καθάρια δημοκρατία, που πάλευε μοναχά για μια σκιά, μα κι αυτή να έλειπε πάλι δεν έδειχνε να πειράζει κανέναν.

Ομπρέλες, ξαπλώστρες και χρωματιστές πετσέτες, σύνολο μας κάνουν κοντά στις 50 ψυχές, βάλε ακόμη 8-9 ζευγαράκια κι από αυτά τα μισά ερωτοτροπούσαν ασύστολα χωμένα πίσω από τα βράχια, ενώ υπήρχαν και δυο-τρια μικρόσωμα σκυλιά, που λαγοκοιμόντουσαν κάπου τρυπωμένα και πότε-πότε έδιωχναν με νεύρα τις περαστικές μύγες, μα κι αυτές από τη πείνα τους όπου έβρισκαν ζωντανό δέρμα έπεφταν με τα μούτρα.

Οι άνθρωποι έβγαζαν τα ρούχα κι έτσι γυμνοί δίχως να το καταλαβαίνουν άφηναν πίσω όλο τον κόσμο τους, όπως μπαινόβγαιναν από τη θάλασσα έμοιαζαν όλο και περισσότερο με ένα στέρεο κι απόλυτο κομμάτι της αμμουδιάς, σα να ναι κοχύλια.

Μονότονο να το περιγράφεις κι όμως εδώ τα ρολόγια σταματούσαν, ο χρόνος έμενε κλειδωμένος στα σβηστά αυτοκίνητα, περίμενε με υπομονή στην τελευταία στροφή της ασφάλτου το μοιραίο κατέβασμα του ήλιου, κάπου εκεί πριν ξεκινήσει ο χωματόδρομος, αμίλητος έβραζε από θυμό, όμως ήξερε πως να ξανα-τσακώσει από τα αυτιά, τα μάτια και να δέσει χειροπόδαρα, ακόμη και στους πιο υποψιασμένους πελάτες του.

Ο Σεπτέμβρης είναι μεγάλος μάγος κι είναι τυχερός εκείνος που γεύεται την αρμύρα του, φτάνει να τον εμπιστευτεί, να πιστέψει στις στιγμές του, να αφεθεί στο δροσερό του χάδι, μα πάνω από όλα να θυμάται να ξεχνά και να πετά τις σκόνες και τον αχό, που αφήνουν τα ανθρώπινα καμώματα.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Σκάι του Γιάννη Αλαφούζου έκοψε τη ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης του Αλέξη Τσίπρα
Επόμενο άρθροΧρυσός Λέοντας στο «Τhe Shape of Water» και τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο
Ο Μανόλης Δημελλάς είναι οπερατέρ. Η καταγωγή του είναι από την Κάρπαθο. Γεννήθηκε στη Χίο το 1968 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Κινηματογράφο στη σχολή Χατζίκου. Εργάζεται στο MEGA από το 1992 και με την κάμερά του έχει καλύψει κορυφαία ειδησεογραφικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: γιουγκοσλαβικός εμφύλιος, εξέγερση στην Αλβανία, πόλεμος στο Ιράκ, παλαιστινιακή ιντιφάντα, επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Σαουδική Αραβία, Σκοπιανό, Τουρκία, εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Από το 2003 συμμετέχει με ντοκιμαντέρ του σε διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here