Σταμάτησα να γράφω για να ζήσω…

0
35

Ούτως ή άλλως, έχεις καταλάβει πως γράφω όταν το μέσα μου αρχίζει να πάλλεται. Κι έτσι έχω μάθει να μην το ζορίζω. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Του επιτρέπω να διακόπτει όποτε θέλει, να κόπτει και να ράβει με λίγα λόγια, με όποιον τρόπο θέλει. Το μέσα μου διακοπεύει και μαζί του διακοπεύω κι εγώ.

Η αλήθεια, βέβαια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Σταμάτησα να γράφω για να καταφέρω να ζήσω. Κι ίσως επέλεξα να ζήσω για να καταφέρω να ξαναγράψω…

Ο καιρός πέρασε… Κι εγώ σταμάτησα να διακοπεύω. Άρχισα… Μη με ρωτήσεις τι. Δεν ξέρω. Αλλά κάτι άρχισα. Και το μέσα μου σταμάτησε να πάλλεται. Το να γράφεις χρειάζεται μια ψυχή ελεύθερη, καθαρή και αγνή. Κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω…

Και σήμερα συνεχίζω. Αποφασίζω. Πως το μέσα μου δεν σταμάτησε ποτέ να πάλλεται. Αναγνωρίζω. Πως για κάποιο λόγο τρόμαξε και κρύφτηκε κάπου βαθιά. Μα για να φτάσεις τα βαθιά, πρέπει να σκάψεις από την αρχή… Ξανά.

«Έχει να γράψει καιρό…». Μια κοινοποίηση κι ένα σχόλιο μιας αναγνώστριας με έκαναν να θυμηθώ. Να θυμηθώ για ποιό λόγο άρχισα να το κάνω. Για ποιό λόγο συνέχισα. Με έκαναν να αισθανθώ πως έχει αξία να συνεχίσω. Πως κάποιος εκεί έξω νοιάζεται γι’ αυτό το μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων. Προβληματίζεται από την έλλειψή του. Ίσως και να θλίβεται λιγάκι… Έστω κι αν είναι μονάχα ένας. Με έκαναν να θυμηθώ πως, όταν προσπαθείς για το μέσα σου, δεν το κάνεις για την πάρτη σου. Η προσπάθεια μέσα στην Τέχνη εμπεριέχει προσφορά. Την αξία του να προσπαθείς να προσφέρεις ακόμα και σε έναν και μόνο. Θυμήθηκα πως δεν είμαι μόνη μου. Θυμήθηκα την παρέα μας. Πως είμαστε μαζί σε αυτό. Κι αν είμαστε, τότε αξίζει.

Θυμήθηκα πως κι εγώ γι’ αυτό αγωνίζομαι, ακόμα κι όταν δε γράφω. Και δε γράφω επειδή αγωνίζομαι γι’ αυτό. Κι επειδή δε γράφω, κάπου εκεί, ξέχασα γιατί αγωνίζομαι… Θυμήθηκα πως έχω ξεχάσει.

Ούτως ή άλλως έχεις καταλάβει πως μαζί δε θα σχολιάσουμε άμεσα την επικαιρότητα, ούτε κάποιο δρώμενο, κείμενο, βιβλίο και τα σχετικά. Θα το ήθελα και ξέρω πως μια μέρα θα το κάνουμε. Απλά, όχι ακόμα.

Μαζί θα σκάψουμε για τα βαθιά. Γι’ αυτά που κανείς δεν τολμάει πέραν των κεκλεισμένων θυρών της ψυχής του. Γι’ αυτά που φοβόμαστε να αισθανθούμε. Γι’ αυτά που φοβόμαστε ν’ αλλάξουμε. Γι’ αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Ας συνεχίσουμε. ΜΑΖΙ.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΚύριε Παπανδρέου, χάσατε και τις τρεις ζωές σας
Επόμενο άρθροΟ χαβαλές βάζει λουκέτο και στα Λύκεια;
Γεννήθηκα στα Ιωάννινα και μεγάλωσα στην Ηγουμενίτσα. Στα 18 μου μετακόμισα στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και σπούδασα στο τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Εκπόνησα την πρακτική μου άσκηση στο ραδιοφωνικό σταθμό Star Fm 97.1. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκα με το πιάνο και στα φοιτητικά μου χρόνια με τον αθλητικό λάτιν χορό (το λεγόμενο dancesport). Διακρίθηκα με χάλκινο μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Χορού Ελλάδος το 2008 στη κατηγορία one dance rumba, μια εμπειρία που νοσταλγώ και θα θυμάμαι πάντα! Την ίδια χρονιά εγκατέλειψα το άθλημα του χορού και συνάντησα το θέατρο. Υπήρξα για ένα χρόνο μέλος της Θεατρικής Ομάδας του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, η οποία στεγαζόταν στο Θέατρο Φλέμινγκ, μέχρι που το 2010 πήρα την απόφαση να μετακομίσω στην Αθήνα και να σπουδάσω στη Δραματική σχολή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη. Συμμετέχω ως βοηθός σκηνοθέτη στην θεατρική παράσταση "Σαν Βροχή" {βασισμένη στο μονόπρακτο του Τενεσί Ουίλιαμς «Μίλα μου σαν τη βροχή»} η οποία ανέβηκε στο Θέατρο Βαφείον - Λάκης Καραλής σε σκηνοθεσία Αλέξιου Κοτσώρη και Παναγιώτας Πανταζή την περίοδο Δεκέμβριος 2011 - Φεβρουάριος 2012. * * * Άρχισα να αρθρογραφώ στα φοιτητικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης κι αργότερα μέσω των blogs όπου συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Έχω δημοσιεύσει άρθρα σε εφημερίδες και συνεντεύξεις καλλιτεχνών στο on line μουσικό περιοδικό www.tralala.gr. Το www.spnews.gr και ο Δημήτριος Συρμάτσης μου έδωσαν απλόχερα το χρίσμα της «Θεάς» από την οποία γεννήθηκε αυθόρμητα και η ομώνυμη στήλη – ψυχογραφήματα με στοιχεία λογοτεχνίας και ποίησης. την έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι αγαπημένοι. – Η «Θεά» με οδήγησε στο ομαδικό μυθιστόρημα των ΔΩΔΕΚΑ, υπό την επιμέλεια κειμένου του Δημήτρη Κωνσταντάρα. Εκδόθηκε τον Μάιο του 2010 από την Εμπειρία Εκδοτική κι έτσι πραγματοποιώ την μικρή είσοδό μου στην ελληνική πεζογραφία. Η «Θεά» μεγαλώνει. Μετακομίζει και συνεχίζει στην aixmi. Κι όπως έχω γράψει, «Θνητή θεά, ανθρώπινη, μέσα σ’ έναν απάνθρωπο άθεο κόσμο. Τέλεια στις προσδοκίες των άλλων, ατελής στην ανθρώπινη ύπαρξή μου…» Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι; “Κάθε ημέρα χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες συναισθήματα, αμέτρητες εσωτερικές ενέργειες. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να ελέγχεις τον κόσμο σου κι ίσως να μη χρειάζεται κιόλας… Ίσως αυτό που χρειάζεται είναι να νιώθεις και να μην ξεχνάς. Να θυμάσαι".

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here