Στη Σιβηρία της Θεσσαλονίκης αλλιώς

0
29

«Στη Σιβηρία της Θεσσαλονίκης», τιτλοφορείται ένα άρθρο του Φώτη Βαλλάτου που δημοσιεύθηκε στο free press LIFO.

Πριν διαβάσω το ίδιο το άρθρο που αναφέρεται σ’ ένα εστιατόριο (!), το οποίο παρεμπιπτόντως συστήνω στους κατοίκους και επισκέπτες της Θεσσαλονίκης, μόνο από τον τίτλο πρόλαβα να υποθέσω ότι αναφέρεται στη Θεσσαλονίκη ως Σιβηρία μεταφορικά. Και, όπως κάθε θεατής βλέπει σ’ ένα έργο Τέχνης τον εαυτό του, έσπευσα κι εγώ να δώσω τη δική μου ερμηνεία στο άρθρο που δεν είχα ακόμη διαβάσει.

Έτσι, λοιπόν, πρόλαβα να σκεφθώ ότι παρ’ όλη την ευεξία που δημιούργησαν οι πρόσφατες αλλαγές στο πολιτικό τοπίο της πόλης, και την ανακούφιση στο καλλιτεχνικό δυναμικό της, η Θεσσαλονίκη πάλι λάθος δρόμο έχει πάρει. Έναν δρόμο που την οδηγεί πολύ μακριά. Στη Σιβηρία, ίσως.

Τα προβλήματα και οι αγκυλώσεις της πόλης ήταν γνωστά στο πανελλήνιο, αφενός επειδή η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη συμπαθής σε πολλούς Έλληνες, αφετέρου επειδή ο ακραίος τους χαρακτήρας είχε γίνει αγαπημένο θέμα των τηλεοπτικών καναλιών και δεξαμενή ποσοστών τηλεθέασης.

Η αγωνία μας, όμως, να αποβάλει η Θεσσαλονίκη το στίγμα του επαρχιακού συντηρητισμού της είναι μάλλον τόσο πιεστική, που προσπαθούμε βίαια να απαλλαγούμε εισάγοντας τακτικές με τη μέθοδο του ακρωτηριασμού. Πετάμε άκριτα ό,τι είχαμε και πάμε γι’ άλλα. Τα άλλα για όσους έχουν μια κοσμοπολίτικη εμπειρία είναι λίγο Λονδίνο, λίγο Βερολίνο και βέβαια λίγη Βαρκελώνη, με την οποία συχνά-πυκνά συγκρινόμαστε.

Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Κι εγώ η ίδια πρόσφατα απάντησα σε έναν καθηγητή μου από τη Σχολή Καλών Τεχνών όταν με ρώτησε τι κάνω: «Πλήττω» και συμπλήρωσα «Θέλω να φύγω».

Έχω, όμως, την αίσθηση ότι και πάλι, με έναν άλλο τρόπο αυτήν τη φορά, η ίδια η Θεσσαλονίκη απουσιάζει. Σαν να μην έχει κανείς αφουγκρασθεί τις αρετές της. Από το λαϊκίστικο περάσαμε στο ελιτίστικο. Η Θεσσαλονίκη απούσα. Μάλλον περνάει αργά και βασανιστικά το Μεσαίωνά της.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ επικοινωνία έχει φίδια;
Επόμενο άρθροΔιαφημί – ζωντας ένα ψυχιατρείο …
Η ζωγράφος Αλεξία Ξαφοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ (εργαστήριο του καθηγητή Γ. Γκολφίνου, 2003). Συνέχισε τις σπουδές της στο Λονδίνο, στο Central Saint Martins College of Art & Design, MA Fine Arts (2007). Πριν από τις Σχολή Καλών Τεχνών σπούδασε νομικά στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ (1988). Ατομικές εκθέσεις: Thanassis Frissiras Gallery, Αθήνα (2010, 2006), Γκαλερί Metamorfosis, Θεσσαλονίκη (2004). Ομαδικές εκθέσεις (επιλογή): Ανθρώπινα μέτρα, Πολιτισμικός Οργανισμός Δήμου Αθηναίων και Μικρή Άρκτος, Πολιστικό Κέντρο Μελίνα, Αθήνα (2010), Γυμνή αλήθεια, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (2010), 4 Εποχές, Ειρμός & Metamorfosis Galleries, Θεσσαλονίκη (2010), Αναζητώντας το σύγχρονο - 15 Έλληνες καλλιτέχνες προτείνουν, Thanassis Frissiras Gallery, Αθήνα (2009), 3η Διεθνής Beijing Biennale, Πεκίνο (2008), Εκλεκτικές συγγένειες Eυρωπαίων καλλιτεχνών, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (2007), 11472, Bargehouse, Λονδίνο (2007), 1945-2005: 60 χρόνια μετά, Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων (2007), The Estranged Human Figure, Frisia Museum, Spanbroek, Netherlands (2005), Fresh Ground, Thanassis Frissiras Gallery, Αθήνα (2005), Contrasts - Ετερότητες, Πολιτιστικός Οργανισμός Αγ. Νικολάου Κρήτης (2005), 2η Διεθνής Beijing Biennale, Πεκίνο (2005), Ανθρωπογεωγραφία ΙΙΙ, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (2005), Μικρές ζωγραφιές, Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθήνα (2004), Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, 60 χρόνια ελληνικής παραστατικής ζωγραφικής, Μουσείο Φρυσίρα, Αθήνα (2004), Πεδίο Δράσης Κόδρα (2003), Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκη (2003), FORUM 2002–Ευρωπαϊκές Πολιτιστικές Ανταλλαγές, Θεσσαλονίκη (2002), Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, Θεσσαλονίκη (2002). Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here