STOP στην ατιμωρησία τώρα

2
38

Αγαπητέ Χρήστο,

Διάβασα με προσοχή το άρθρο σου «Πολλοί εγκληματίες για ένα έγκλημα», στο οποίο αποτυπώνεις γλαφυρά και συγκεκριμένα την παθογένεια που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης, προσπαθώντας παράλληλα να εξηγήσεις τη συμμετοχή όλων μας σ’ αυτήν.

Θα επιχειρήσω μια διαλογική συζήτηση.

Αντιλαμβάνομαι ότι περιγράφεις μια παγιωμένη πολύμορφη, σαθρή νοοτροπία του μέσου πολίτη, με την οποία η κοινωνία μας έχει πορευθεί τα τελευταία 35 χρόνια. Μια νοοτροπία που «δικαιολογεί» τη φοροδιαφυγή, μικρή ή μεγάλη ανάλογα με τα εισοδήματα του καθενός, την αυθαιρεσία σε κάθε επίπεδο, το λάδωμα στο δημόσιο, το «φακελάκι» ως τρόπο συναλλαγής, την άνομη εν γένει συναλλακτική συνήθεια των νεοελλήνων προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους.

Στο πολύ καλό άρθρο σου αναφέρεσαι σε επιμέρους παραδείγματα συμπεριφορών, πλην όμως δεν εξηγείς σε τι οφείλεται όλη αυτή η γενικευμένη, αναμφίβολα, παθογένεια, η αντικοινωνική και ανευαίσθητη περί τα κοινά και τις ανθρώπινες σχέσεις συμπεριφορά όλων μας και η αντιευρωπαϊκή ξεχωριστή στάση ζωής των νεοελλήνων.

Φταίει άραγε η ατίθαση και άναρχη φύση του νεοέλληνα που δεν έχει εκπαιδευτεί να υπακούει σε κανόνες;

Ευθύνεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας διαχρονικά, που δεν έχει επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων, ενώ αντιθέτως διαπλέκεται με οικονομικά συμφέροντα, και μικροκομματικές ιδιοτελείς συμπεριφορές δίνοντας παραδείγματα προς … μίμηση;

Φταίνε μήπως κάποιοι ιεράρχες που στο κήρυγμά τους προς το λαό, πολιτικολογούν περισσότερο απ’ όσο «επιτρέπει» ο θεσμικός τους ρόλος;

Φταίει μήπως το γεγονός ότι οι νεοέλληνες προσλαμβάνουν ελλιπή παιδεία με ευθύνη της πολιτείας, με συνέπεια να είναι, σε μεγάλο βαθμό, ανιστόρητοι (για τους τρόπους επιβίωσης του ελληνικού έθνους) και, εν πολλοίς, ακατάρτιστοι;

Μήπως τελικά όλα τα παραπάνω αίτια και κάποια άλλα έχουν συμβάλει στο φαινόμενο της απειθαρχίας, της αναρχίας και της έλλειψης σεβασμού και ανθρωπισμού και άραγε η κατάσταση είναι αναπόστρεπτη ή μπορούμε σε κάτι να ελπίζουμε;

Μήπως θα πρέπει να σκεφθούμε σοβαρά ότι σημαντική και ουσιώδης αιτία μιας παθογένειας που διατρέχει οριζόντια τη νεοελληνική κοινωνία και έχει ως συνέπεια την έκπτωση ή δυσλειτουργία όλων των θεσμών είναι η έλλειψη προτύπων και αντ’ αυτής η πληθώρα κακών προτύπων; Μήπως επίσης το γεγονός ότι οι νέοι μας δεν ονειρεύονται πια, δείχνει στείρωση ελπίδων και οδό προς το γκρίζο;

Θέλω να πιστεύω – όχι μόνο διότι το έχω ανάγκη – ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, αλλά μόνο με σταθερή πολιτική βούληση, με γρήγορες αποφάσεις και, κυρίως, με ουσιαστικά αποτελέσματα αξιόπιστα για τους πολίτες και ικανά να αναστρέψουν την άποψή τους για την πολιτική και τους πολιτικούς.

Η αρχή πρέπει να γίνει με την άρση της ατιμωρησίας επίορκων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται και σε οποιοδήποτε αξίωμα, με γρήγορες και σοβαρές ενέργειες της Δικαιοσύνης, εδώ και τώρα! Κάθε καθυστέρηση δυναμιτίζει την κοινωνική συνοχή και συνηγορεί σε κοινωνική έκρηξη.

Μόνο έτσι μπορεί να επανέλθει η ελπίδα ότι στην εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία οι έλληνες μπορούν ν’ αρχίσουν πάλι να ονειρεύονται για ένα κράτος δικαίου και μια Ελλάδα αντάξια της ιστορίας της, των απανταχού άξιων νεοελλήνων και του πολιτισμού της.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθρο«Ωνάσηδες» πετάνε τα λεφτά από το παράθυρο
Επόμενο άρθροAbbey Road…
Η Ελίζα Βόζεμπεργκ γεννήθηκε στην Αθήνα, τελείωσε το Λύκειο στην Κυψέλη και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασκεί μαχόμενη δικηγορία από το 1982 και ειδικεύεται στο ποινικό και οικογενειακό δίκαιο. Εχει συμμετάσχει σε μεγάλες ποινικές δίκες έντονου κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως στη δίκη της 17Ν και του ΕΛΑ, εκπροσωπώντας την πολιτική αγωγή. Εχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με θέματα ισότητας και μητρότητας και είναι μέλος του γνωστού σωματείου γυναικών "Η Καλλιπάτειρα", καθώς επίσης και της Παναθηναϊκής Οργάνωσης Γυναικών. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων και μέλος της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Εχει διατελέσει για 15 συνεχή έτη σύμβουλος στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και έχει εισηγηθεί ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις ειδικά για τους νέους δικηγόρους και την αναβάθμιση του κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου. Υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Δικηγορικών Συλλόγων της Ευρώπης (CCBE) όπου εκπροσώπησε τους Έλληνες δικηγόρους με εισηγήσεις και παρεμβάσεις, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλά επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό με καίριες εισηγήσεις. Το Μάρτιο του 2004 συμπεριελήφθη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και τον Οκτώβριο του 2009 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά και είναι παντρεμένη με τον Γιάννη Βρυωνίδη.

2 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here