Τα ανθρώπινα «αναλώσιμα» του πολέμου…

3
913

Σε ένα παλιό ντοκιμαντέρ του BBC ακούγεται μία από τις πιο εύστοχες επισημάνσεις – και πιο μεγάλες αλήθειες – σχετικά με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο:

«Μετά την κατάταξή τους στους νέους μαζικούς στρατούς, (οι άνθρωποι) μετατρέπονται σε απλούς αριθμούς, σε έναν πόλεμο αριθμών.» 

Ίσως η σύγκριση να είναι αδόκιμη, ακόμα κι ανόσια, όμως δύσκολα αποφεύγουμε τη σκέψη πως το ίδιο ακριβώς συνέβαινε κατά την είσοδο των κρατουμένων στο Άουσβιτς! Το είχαμε, άλλωστε, υπαινιχθεί στο (ενδεχομένως αιρετικό) ξεκίνημα του σχετικού άρθρου μας για τους «ενόχους» του Μεγάλου Πολέμου [1].

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις ήταν μια τυχαία συνάντηση στο δρόμο με κάποιο φίλο. Φαινόταν προβληματισμένος και έφερε εμφανώς τα σημάδια της στενοχώριας:

– Είδες τι έγινε με το μιράζ που έπεσε στο Αιγαίο; Τι τραγικό πάλι αυτό που συνέβη! 

Απάντησα πως ήταν πράγματι μια τραγωδία η απώλεια ενός τόσο νέου ανθρώπου την ώρα του καθήκοντος, ιδίως για την οικογένεια του ήρωα πιλότου.

– Δεν είναι μόνο ο πιλότος. Εγώ σκέφτομαι το αεροπλάνο και τα χρήματα που θα πρέπει να ξοδέψουμε για να το αντικαταστήσουμε! 

Αλήθεια, πώς δεν το είχα σκεφτεί; Δεν είναι να χάνεις έτσι πολεμικά αεροπλάνα σε καιρούς οικονομικής κρίσης! Όσο για το ανθρώπινο δυναμικό, αυτό είναι ούτως ή άλλως αναλώσιμο…

Μια ανάλογη τοποθέτηση είχα ακούσει πριν πολλά χρόνια από απόστρατο ανώτατο αξιωματικό του Ναυτικού, ο οποίος με κυνικό πραγματισμό μού είχε ομολογήσει πως, σε καιρό πολέμου, το πιο σημαντικό είναι να μη χάσεις καράβια. Τα πληρώματα μπορούν πάντα να αντικατασταθούν.

Η ζωή του στρατιώτη, λοιπόν, είναι φθηνή. Το ίδιο όπως και η ζωή τού – επίσης υποαμειβόμενου – αστυνομικού, τον οποίο μπορεί κάποιος χωρίς ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες να μετατρέπει κατά βούληση σε στόχο για εξάσκηση ρίψεων εύφλεκτων υλικών κατά ανθρωπίνων στόχων.

Αν, τώρα, τολμήσεις να αρθρώσεις το αφελές επιχείρημα, «μα, δίνουν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι και ασφαλείς», θα ακούσεις μια καλά πληρωμένη απάντηση:

– Ε, στο κάτω-κάτω, γι’ αυτό πληρώνονται! 

Δεν θα κουράσω περισσότερο σήμερα…

[1] Κ. Παπαχρήστου, «Αναζητώντας ενόχους στον Μεγάλο Πόλεμο», Aixmi.gr, 24-4-2014 (http://www.aixmi.gr/index.php/anazhtwntenoxmegalpola/)

Τα ανθρώπινα «αναλώσιμα» του πολέμου…

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ωραία τι θέλεις να μας πεις; Κάποιος επιλέγει ένα επάγγελμα για το οποίο υποθέτω ότι γνωρίζει τους κινδύνους . Σε κάθε Χώρα από καταβολής κόσμου έτσι και χειρότερα ήταν τα πράγματα. Μακάρι να ζούσαμε σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο και να μην χρειάζονταν καθόλου ό στρατός και οι πόλεμοι. Μήν χεχνάς όμως για να μπορείς να γράφεις εσύ σήμερα και να λές ελέυθερα αυτό που σκεφτεσαι κάποιοι παπούδες μας πήραν την ελλάδα από τα τέμπη και την βγάλανε στη Μαύρη θάλασσα.
    Κάποιοι άλλοι το 1940 άφησαν τα κοκκαλά τους στην Αλβανία και αλλού. Καλλές οι σκεψεις σου δεν διαφονώ αλλά αν εσύ ξέρεις κάποιο άλλο τρόπο υποδειξέ τον και θα τον υιοθετήσουμε χωρίς δέυτερη σκέψη.

    • Καταρχήν, δεν κατανοώ το ύφος της απεύθυνσης, το οποίο αγγίζει τα όρια του ιταμού! Κατά δεύτερον, πώς μπορεί να είναι οι σκέψεις μου «καλλές” (sic) και την ίδια στιγμή να δηλώνετε «δεν διαφονώ” (sic) με αυτές; Κατά τρίτον, το να ζητώ σεβασμό στους νεκρούς που έπεσαν σε ώρα καθήκοντος (κάποιοι μάλιστα από αυτούς έχουν υπάρξει και μαθητές μου) δεν βλέπω πώς βλάπτει την Πατρίδα! Εκτός αν άλλα διαβάζετε και άλλα καταλαβαίνετε…

      Και, κάτι τελευταίο: Όταν «κράζουμε”, ας το κάνουμε τουλάχιστον επώνυμα. Γιατί, το να πουλάμε μαγκιές ως (περίπου) ανώνυμοι «υπερ-πατριώτες”, είναι το μόνο εύκολο!

      • Ξαναβλέποντας το απαντητικό σχόλιό μου, εντόπισα μία νοηματική απροσεξία για την οποία απολογούμαι στον αναγνώστη «jimy” (ορθότερα: jimmy). Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά το «κατά δεύτερον” του σχολίου μου, το ερώτημα που τίθεται έχει να κάνει με την προφανή ασυμβατότητα της θέσης «καλές οι σκέψεις (του άρθρου) και δεν διαφωνώ (με αυτές)”, με το γενικότερο πνεύμα του σχολίου του αναγνώστη, το οποίο χωρίς δυσκολία θα χαρακτήριζα εμπαθές!

        Στενοχωρούμαι αφάνταστα όταν αναγκάζομαι να γίνω οξύς απέναντι σε αναγνώστες. Όμως, αν στοχεύουμε σε μια ποιοτική άνοδο του Διαδικτύου, θα πρέπει να το χρησιμοποιούμε για να ανταλλάσσουμε απόψεις (κυρίως αυτές στις οποίες διαφωνούμε!) και όχι για να βγάζουμε τα απωθημένα μας μέσα από την ασφάλεια της ανωνυμίας που (κακώς) μας παρέχεται…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here