Τα παιδικά μου χρόνια, η πατρίδα μου…

5
210

Τι καταπληκτικό πράγμα που είναι η μνήμη! Διψούσα τόσο πολύ που, μόλις γύρισα από τη θάλασσα, δεν έκανα υπομονή λίγα δευτερόλεπτα να μπω στο σπίτι να ανοίξω το ψυγείο, αλλά ήπια νερό από το λάστιχο του κήπου. Εκείνη τη μαγική στιγμή «ξύπνησαν» όλες οι δροσερές μνήμες από τα ανέμελα παιδικά καλοκαίρια.

Στη γειτονιά του Γκύζη, όπου τη δεκαετία του ’70 πιτσιρικάδες με την παλιοπαρέα, μετά το ποδόσφαιρο κάτω από το λιοπύρι, μπαίναμε ιδρωμένοι στις οικοδομές να πιούμε νερό από το λάστιχο. Καλά λένε ότι οι μοναδικές πατρίδες είναι τα παιδικά μας χρόνια. Πώς να ξεχάσω, άλλωστε, την Αυγουστιάτικη γαλήνη που μου πρόσφερε αφειδώς το «φρούριο» της παιδικής ηλικίας.
Δεν έπρεπε να ξυπνήσουμε κάποια ώρα. Το μόνο που έπρεπε ήταν μόλις ξυπνήσουμε να μην ξεχάσουμε να φιλήσουμε τη μητέρα και αμέσως να πεταχτούμε στο δρόμο.

Ήμασταν τυχεροί αν είχαμε κανένα δίφραγκο στην τσέπη για ένα παγωτό ή γκοφρέτα με αυτοκόλλητα χαρτάκια. Οι «κακοποιοί» της παρέας θα έκλεβαν και κανένα κόμικ, που θα διαβάζαμε όλοι μαζί, και θα έπεφταν και φάπες αν αυτός που το κρατούσε αργούσε να γυρίσει τις σελίδες. Ατέλειωτες ώρες μπάλας στην αλάνα της οδού Νορντάου. Κρυφτοκυνηγητό, μακριά γαϊδούρα, κουτσό, κουκουναροπόλεμο στο δασάκι της Ευελπίδων, ανοιγμένα κεφάλια και τρέξιμο στο φαρμακείο. Ανταλλαγή τα σπάνια χαρτάκια με ποδοσφαιριστές. Ο σημερινός διάσημος Πίου ήταν τότε ο βραζιλιάνος Ντεμέλο του Παναθηναϊκού.

Θερινό σινεμαδάκι «Δήμητρα» στην οδό Ραγκαβή και ο ένας πάνω στους ώμους του άλλου στον μαντρότοιχο να βλέπουμε με «δόσεις» την ταινία. Τι κι αν άρχιζε σε λίγες ημέρες το σχολείο και τα «βάσανα». Εμείς το χαβά μας. Μπάλα, ποδήλατο με κάτι αγαπημένα σαραβαλάκια χωρίς φρένα, δυό μπουκιές φαΐ για να πάρουμε δύναμη με ένα διάλειμμα κατά τις τρεις και πάμε πάλι από τις πέντε μέχρι να «ψοφήσουμε» στην κούραση. Όσο πάει, 10, 11, 12.

Τότε δεν φοβόμασταν. Δεν σας είπα τίποτα για κορίτσια! Μα τότε -οι παλιότεροι θα θυμάστε- ένας «σπόρος» της Έκτης Δημοτικού δεν είχε στο μυαλό του τέτοια πράγματα. Άντε να άγγιζε λίγο, δήθεν κατά λάθος, το χέρι της. Η απόλυτη ευτυχία.

Και σκέφτομαι ότι, ίσως, ήρθε η στιγμή να θυμηθούμε όλοι σε αυτή τη χώρα το παράδειγμα που έρχεται από κάποιο ακριτικό σχολείο της πατρίδας μας. Εκεί όπου ο δάσκαλος ζήτησε από τους μαθητές να γράψουν έναν κατάλογο με τα δικά τους επτά θαύματα του κόσμου. Κι αν οι περισσότεροι αναφέρθηκαν σε κτίρια ή φυσικά μνημεία μία δωδεκάχρονη παρέμενε σιωπηλή. Όταν ο δάσκαλος τη ρώτησε αν έχει κάποιο πρόβλημα εκείνη είπε «ναι, δεν μπορώ να αποφασίσω γιατί υπάρχουν πολλά». Τελικά διάβασε το δικό της κατάλογο: «Αγαπώ, αισθάνομαι, βλέπω, ακούω, αγγίζω, γεύομαι, γελάω». Όπως τότε. Το καλοκαίρι του παραμυθιού. Το αξέχαστο 1974. Ήμασταν δέκα χρονών.

Τι να κάνουν άραγε ο Δημήτρης, ο Αντώνης, ο Τόλης, ο Τάσος, ο Διονύσης και, βέβαια, η Μαρία.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑπάντηση σε όσους με κατηγόρησαν για τον Πακιστανό και τη 15χρονη
Επόμενο άρθροΟ Πολύδωρας διόρισε την κόρη του στη Βουλή, ενώ δεν έχουν δουλειά τα μισά Ελληνόπουλα
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μοναδικη πατριδα τα παιδικα μας χρονια,η Ιθακη, η Ιθακη του καθενος μας.Ποσο πραγματικος και πραγματοποιησιμος ειναι ο στοχος μας να εχουμε μια Ιθακη για σκοπο μας?

  2. Μονοκατοικίες,αυλές γεμάτες με λουλούδια,και γλαστρες με βασιλικό,δυόσμο,η μυρωδιά του νυχτολούλουδου που μόλις βράδυαζε γέμιζε τον αέρα.Το μπακάλικο της γειτονιάς,το τεφτέρι με τα «χρωστούμενα»,όλο το τετράγωνο μια γειτονιά.Ολη η γειτονιά μια οικογένεια,με τα καβγαδάκια της για τα απόνερα της μπουγάδας,τα απογευματινά καφεδάκια πότε στο σπίτι της κυρα Αφροδίτης που έλεγε καλό «φλιτζάν騻,πότε στο σπίτι της κυρα Φρόσως που πάντα είχε πολλά να εξιστορήσει για τη Σμύρνη.Το βραδάκυ κουτσομπολιό ,,,οι μαμάδες μας νοικοκυρές,γυναίκες μιας άλλης εποχής,τα φουστάνια που έφτιαχναν μόνες τους με μεράκι στην παλιά ραπτομηχανή και τα φορούσαν με καμάρι όταν πήγαιναν με το μπαμπά και κάποιους φίλους (γείτονες φυσικά) στο ταβερνάκι του κυρ-Γιάννη κανένα Σαββατόβραδο με ρεφενέ,για κανένα μεζέ και κρασάκι,και πολύ γέλιο,χαρά,ένα γλέντι ψυχής που παρόμοιο του δεν ματαείδα στη ζωή μου καθώς τα χρόνια περνούσαν ολοένα και πιο γρήγορα αφήνοντας πίσω τους νοσταλγία,θλίψη.πόνο,για όσα χάθηκαν οριστικά.Αυτή η γειτονιά ,,,οι γειτονιές,,,,ένα κομμάτι της ψυχής μου που έμεινε για πάντα εκεί στειχοιώνοντας μαζί με τις άλλες ψυχές που έζησαν»εκεί» ένα κομμάτι τους,κάπου στο χωρόχρονο,ο χαμένος μας παράδεισος όπου όλοι κάποτε θα ξανανταμωθούμε στα ίδια σοκάκια στις ίδιες αυλές,στο ίδιο ταβερνάκι φορώντας τα «καλά» μας,,,,

  3. Φιλε Αργυρη καλησπερα ενα ευχαριστω αποψε με γυρισες πολλα χρονια πισω στα δυσκολα παιδικα χρονια δυσκολα μεν αλλα ευχαριστα γιατι ειμασταν παιδια. Χρηστος

  4. Είμαι αρκετά μεγαλύτερος σας και τα βιώματα μου από την Κυψέλη που κατοικούσα, προσπάθησα να τα αποτυπώσω, χωρίς να έχω ιδιαίτερες ικανότητες, εδώ στην σελίδα που έχουμε φτιάξει οι κάτοικοι της Κυψέλης. http://www.kypseli2012.gr/anemela.html

    (Δεν έχω διάθεση το πόνημα μου να βγει δημόσια, αλλά δεν βρήκα πως να το στείλω στον κύριο Κωστάκη.)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here