Τα πρώτα 40 χρόνια είναι δύσκολα…

8
98

Οι πόνοι της γέννας ξεκίνησαν γύρω στα μεσάνυχτα. Στις 2 η ώρα έβλεπα τις πρώτες φιγούρες γύρω μου κι έκανα αισθητό τον ερχομό μου στον μάταιο τούτο κόσμο με σπαρακτικό κλάμα. Ξημέρωνε Τρίτη εκείνον τον Οκτώβρη του ’72. «Καλώς όρισες στην όμορφη ζωή, καλό δρόμο παιδί μου», μου είπε η μαμά μου όταν με πρωτοείδε κι έκτοτε έπρεπε χιλιάδες φορές να μου θυμίσει πόσο όμορφη είναι η ζωή…

Στη γέννα δεν την κούρασα, τα δύσκολα ήρθαν αμέσως μετά. Όλη μέρα κοιμόμουν, τη νύχτα δεν έκλεινα μάτι και είχα την απαίτηση να είναι στο πόδι κι οι όλοι οι άλλοι! Καμιά φορά και όλη  η γειτονιά! Ένα βρέφος έχει το χάρισμα να αναστατώνει τις ζωές των άλλων, το κουσούρι με τον ύπνο όμως μου έμεινε σουβενίρ και για την ενήλικη ζωή μου. Και τώρα δεν κοιμάμαι τις νύχτες, ακόμη και τώρα προτιμώ τον ύπνο του πρωινού. 40 χρόνια μετά…

Σπουδαία η δεκαετία του ’70! Μέχρι πρότινος έλεγα ότι η γενιά μου αποτελεί ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι της νεοελληνικής ιστορίας, η κυτταρική μου μνήμη είναι ποτισμένη με γεγονότα μεγάλα. (Που να φανταζόμουν τι θα συναντούσα τώρα)!  Όπως και να το κάνουμε, έζησα την ιστορία του Πολυτεχνείου –κι ας μην ήμουν εκεί- μέσα από τα ακούσματα των γονιών μου τότε, τις δονήσεις που μου μετέφεραν από την αγωνία εκείνων των ημερών, όπως βέβαια και από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, την πτώση της Χούντας, την αλλαγή του Πολιτεύματος. Η γενιά μου έφερε μεγάλες ανατροπές στη ζωή αυτού του τόπου. Όταν ήμουν δύο, η Ελλάδα γνώρισε τη Δημοκρατία, όταν ήμουν τεσσάρων έπεφτε νεκρός ο Παναγούλης. Στα έξι μου αποκαλύφθηκε το Κωσταλέξι, κοινωνικό γεγονός που θυμόμαστε ακόμη και τώρα, στα 7 μου εντάχθηκε η πατρίδα στην ΕΟΚ, βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας ο Οδυσσέας Ελύτης, η Θάτσερ έγινε Πρωθυπουργός και σκοτώθηκε ο πατέρας μου. Το τελευταίο δεν πέρασε στα βιβλία της ιστορίας αλλά σίγουρα γράφτηκε ως το πιο βαρύ γεγονός στις σελίδες της προσωπικής μου ιστορίας και καθόρισε τα υπόλοιπα χρόνια μου.

Στην προεφηβεία μου άκουσα αμέτρητα «ΘΑ», γαλουχήθηκα με αυτά τα ατελείωτα και πειστικά «ΘΑ» που σμίλευσαν την ιδιοσυγκρασία μου -και μάλλον και όλων των Ελλήνων ανεξαρτήτου ηλικίας. Μετά την μεταπολίτευση η εποχή «σήκωνε» πολύ τις υποσχέσεις, το όραμα ενός λαμπρού μέλλοντος για τη χώρα και τον καθένα προσωπικά, η μεγάλη αλλαγή που όλοι ήθελαν να δουν ερχόταν και ο μικρόκοσμός μας ετοιμαζόταν να την αποδεχτεί με τρανό ενθουσιασμό και χωρίς πολλές ή ισχυρές αντιστάσεις!

Αργότερα έζησα στο πετσί μου τον νεοπλουτισμό κα την ξιπασιά του κακομοίρη Έλληνα που πήρε λεφτά στα χέρια του και πίστεψε ότι του ανήκει ο κόσμος όλος! Το έβλεπα στο σχολείο με τους συμμαθητές μου, στη γειτονιά στο παιχνίδι. Είχε πια μεγάλη σημασία τι μάρκα ρούχο θα φορούσες, που δούλευε ο μπαμπάς σου, αν η μαμά σου ήταν χειραφετημένη φεμινίστρια ή νοικοκυρά στο σπίτι. Κάθε σπίτι απέκτησε ένα αυτοκίνητο της προκοπής και λίγο αργότερα κάθε σπίτι είχε τουλάχιστον δύο –ή στη χειρότερη ένα αλλά πανάκριβο! Το φαινόμενο  greek καμάκι και greek lover άρχισε να εκλείπει κι ο Έλληνας «εξανθρωπίστηκε». Η ξενομανία φούντωσε, οι «ξένοι» ήταν το πρότυπό μας, το να έρθει Γερμανίδα να ζήσει στην Ελλάδα ήταν τιμή μας! (Τώρα, για λίγες ώρες παραμονής «μιας» Γερμανίδας στη χώρα,  κάνουμε διαδηλώσεις έξω απ’ τη Βουλή)!

Τότε ο πλανήτης είχε προοδεύσει τόσο που την ώρα που πέθαινε ο «δάσκαλος» Τσιτσάνης εδώ, ο Ροντίρης, η Λαμπέτη,  στην Αμερική συντελείτο το θαύμα της πρώτης μεταμόσχευσης τεχνητής καρδιάς και τη χώρα κυβερνούσε ηθοποιός! (Ούτε στα τρελλά μας όνειρα δεν βλέπαμε ότι σύντομα Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα εκλεγόταν μαύρος)!

Πέρασαν 40 χρόνια…

«Αποκλείεται να είσαι τόσο! Μα φαίνεσαι τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερη», μου είπε κάποιος! Χαμογέλασα. Πόσο ανίσχυροι είμαστε μπροστά στην κολακεία!

Και τι δεν έγινε τούτα τα χρόνια, συνέχισα εγώ να αναλογίζομαι! Έζησα την πτώση του τείχους του Βερολίνου, βίωσα τον πανικό για τον  ιό του Aids, έζησα την ένωση της Γερμανίας, τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ και τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας στην Ελλάδα (μετά το ατύχημα 7 στους 10 Έλληνες απέκτησαν πρόβλημα στο θυρεοειδή και τα κρούσματα του καρκίνου αυξήθηκαν). Ως πρωτόβγαλτη δημοσιογραφίνα που διψούσε για ρεπορτάζ, έζησα έντονα τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, τις μαραθώνιες αναμεταδόσεις από την τηλεόραση κι έκλαιγα μαζί με τους συναδέλφους που «έσπαγαν» στον αέρα και απευθύνονταν στην οικογένεια τους φοβούμενοι ότι δε θα επιστρέψουν ποτέ!

Μετά οι αποστάσεις μίκρυναν! Το ίντερνετ άνοιξε τους δρόμους, μέσω αυτού επικοινωνούμε με οποιονδήποτε, οπουδήποτε, ανά πάσα στιγμή, τα κινητά μάς έφεραν κοντά αλλά συγχρόνως μας απομάκρυναν! Ο κόσμος έγινε ένα μικρό χωριό! Η παγκοσμιοποίηση ήταν εδώ και μας χαιρετούσε δια χειραψίας!

Έζησα το χτύπημα των δίδυμων Πύργων που σηματοδότησε μια νέα εποχή. Οι «θεοί» Αμερικάνοι χάνουν την παντοδυναμία τους, μια νέα περίοδος αρχίζει, ίσως και ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Αυτός της τρομοκρατίας!  Είμαι κομμάτι της ιστορίας που περιλαμβάνει μεγάλους πολέμους, στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και αλλού, έζησα  στον Ελληνικό μικρόκοσμό μας -και από μέσα-  την άνθιση της ιδιωτικής τηλεόρασης  -και τώρα την παρακμή της-  αξιώθηκα να παρακολουθήσω Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα  -και τώρα να το πληρώνω ακριβά-  τη νίκη μας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου,  μπορούσα πια να διασχίζω την Αθήνα στα γρήγορα με το Μετρό,  να ταξιδεύω φεύγοντας από το πιο σύγχρονο αεροδρόμιο της Ευρώπης στα Σπάτα και να διαβάζω εγκώμια των συν-Ευρωπαίων για τη χώρα μου. Οι Έλληνες κρατούσαν πια τα ηνία στα χέρια τους για τα καλά!

40 χρόνια πέρασαν! Έζησα τόσα και τίποτα δεν έζησα!

Έτσι, λοιπόν έλεγα τότε. Ότι τα σημαντικά συνέβησαν. Κι έρχεται πάλι η πραγματικότητα να διαψεύσει τα «νομίζω» μας.  Τώρα βυθιζόμαστε, πεινάμε, απαξιωνόμαστε, διαδηλώνουμε, αυτοκτονούμε, δεν ελπίζουμε. Να! Αυτή είναι η διαφορά! Τότε ελπίζαμε! Βλέπαμε μπροστά! Τώρα κοιτάμε μπρος και φαίνεται σκοτάδι.

Τώρα η Ευρώπη διχάζεται, οι μισοί καταρρέουν μαζί μας, οι άλλοι μισοί ανακάλυψαν πόσο λαμόγιο είναι ο Έλληνας και του ζητάνε να φτύσει αίμα για να βάλει μυαλό.

Τώρα δεν είμαστε ξενομανείς, τουναντίον αντιπαθούμε τους «άλλους», τους θεωρούμε υπεύθυνους για την κατάντια μας αλλά και την αφόρητη καθημερινότητά μας.

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα κανονικά μπορώ να ζήσω άλλα σαράντα χρόνια. Όλα όμως δείχνουν ότι ο στόχος είναι το προσδόκιμο ζωής να μειωθεί κατά ένα τεράστιο ποσοστό (αδυναμία των ταμείων να ανταποκριθούν, ασθενείς που δε θα έχουν πρόσβαση σε φάρμακα και γιατρούς, έχει αρχίσει ήδη να συμβαίνει αυτό). Στα επόμενα σαράντα ή λιγότερα μου χρόνια, ο κόσμος θα καλπάσει, θα αλλάξει, απώλειες θα σημειωθούν, παράπλευρες περισσότερες.

Στο σχολείο μαθαίναμε ότι οι Αρχαίοι πολιτισμοί είχαν παγιδευτεί σε έναν ατελείωτο κύκλο. Ο κύκλος διέγραφε περίπου την εξής τροχιά: Οικονομική στασιμότητα, επιβολή φόρων, αυξανόμενη φτώχεια και δυσαρέσκεια, εξεγέρσεις και νέες δυναστείες, συνεχιζόμενη στασιμότητα και ο κύκλος άρχιζε από την αρχή.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η θεωρία του Νίτσε για την αιώνια επιστροφή δεν είναι ένας μύθος!

Στα σχολικά βιβλία του 80, στο μάθημα της Επανάστασης της υψηλής Τεχνολογίας διαβάζαμε για την ανάγκη εκμετάλλευσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας γιατί κάποτε το πετρέλαιο δε θα ήταν επαρκές. Αστεία πράγματα! Τι είναι η ηλιακή, η υδροηλεκτρική, η αιολική, η γεωθερμική ενέργεια; Σιγά μην ασχοληθούμε με την ενέργεια από τα κύματα και τις παλίρροιες των ωκεανών, την ενέργεια από το μεθάνιο, ή από την καύση του ξύλου; Εμείς έχουμε το πετρέλαιο, τι μας αφορούν όλα αυτά;

Φέτος, οκτώ στις δέκα πολυκατοικίες δε θα χρησιμοποιήσουν πετρέλαιο, εκατομμύρια άνθρωποι θα κρυώνουν από την μη δυνατότητα να προμηθευτούν μικροποσότητες μαύρου χρυσού! Πριν γίνει ανεπαρκές για τον πλανήτη έγινε για μας –και όχι μόνο.

(Διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, «ζήτω το ψέμα», ζήτω το ψέμα»)!

40 χρόνια! Από την ακμή στην ύφεση.

Η μαμά μου κοιλοπονάει κάθε χρόνο τέτοια μέρα! Και κάθε χρόνο μου τηλεφωνεί στις 2 τη νύχτα, με καλωσορίζει στην όμορφη ζωή και μου εύχεται καλό δρόμο. Κι εγώ πάντα στο ενδιάμεσο της ζητάω να μου ξαναθυμίσει πόσο ακριβώς όμορφη είναι όταν οι καταστάσεις με κάνουν να ξεχνώ…

Θεέ μου! Τι δεν με περιμένει ακόμα…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Θεός αγαπάει το (ελληνικό) σινεμά
Επόμενο άρθροΟι οικονομικοί εισαγγελείς αμφισβητούν την εγκυρότητα της λίστας
Ήταν μόλις 5 ετών όταν με το πρώτο της δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι έπαιρνε συνεντεύξεις από τις φίλες της, τους γείτονες και τον εαυτό της. Ηχογραφούσε το σήμα αρχής της δικής της εκπομπής … τραγουδώντας, εκφωνούσε ειδήσεις που είχε συντάξει η ίδια, έκανε φανταστικά ρεπορτάζ, προέβλεπε τον καιρό κι έκλεινε πάλι τραγουδώντας τους τίτλους τέλους. (Η κασέτα αποτελεί πολύτιμο περιουσιακό της στοιχείο κι εύχεται να μη χρειαστεί να φορολογηθεί και γι αυτό). Έκτοτε δεν επανήλθε ποτέ στα συγκαλά της και παρά την έφεση στο πιάνο και τον κλασσικό χορό (για τον οποίο έλαβε υποτροφία από την Βασιλική Ακαδημία της Αγγλίας) σπούδασε δημοσιογραφία και κολύμπησε στα βαθειά κι επικίνδυνα νερά της από μικρή. Έχει εργαστεί σε όλα τα Μέσα, ιδιωτικά και δημόσια κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, δελτία ειδήσεων, εκπομπές και τα αγάπησε όλα το ίδιο! Κάνει ρεπορτάζ και τις 24 ώρες της ημέρας αφού όπου γυρίσει τη ματιά της βλέπει ένα «θέμα» να γεννιέται! Οι ατελείωτες ώρες στο δρόμο, τα αμέτρητα ρεπορτάζ της, τα αποκλειστικά, τα ντοκιμαντέρ, οι συνεντεύξεις με τους «σπουδαίους» ανά τον κόσμο, οι επιτελικές θέσεις που κατά καιρούς αναλαμβάνει, οι κάμερες, τα μικρόφωνα, ο περιπτεράς που χοροπηδάει όταν τη βλέπει στην τηλεόραση, δεν της προκάλεσαν ποτέ την επιθυμία να καβαλήσει κανένα καλάμι! Είναι η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος (μόλις στα 20 της) που με τσαμπουκά μπήκε σε Αμερικανικό αεροπλανοφόρο, τα έβγαλε πέρα με 5.000 άντρες και τράβηξε πλάνα ακόμη κι από τις τουαλέτες που χρησιμοποίησαν όσοι σκότωσαν κόσμο στον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Μιλάει Ελληνικά (καθόλου αυτονόητο), αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά κι ευγενικά. Όταν χρειαστεί να μιλήσει με αγένεια, δε μιλάει καθόλου. Χαμογελάει και φεύγει. Οι φίλοι της την αποκαλούν «τσαμπουκά με καρδιά τρυφερού μαρουλιού» κι όταν θέλουν να τη βρίσουν την λένε «Μητέρα Τερέζα». Η ίδια αρκείται στο «αυτονόητα δίκαιη και δοτική». Η Μαρία δεν εμπιστεύεται κανέναν που δε χαμογελάει εύκολα και κανέναν που χαμογελάει όλη την ώρα.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλησπέρα.Το άρθρο πράγματι σου αφήνει μια θα έλεγα γλυκόπικρη γεύση και σε κάνει να αναρωτιέσαι πολλά.Συνχαρητήρια θέλω να σου δώσω,τέτοια άρθρα χρειαζόμαστε.Να είσαι καλά.

  2. Καλη μου σε λυπαμαι, οπως λυπαμαι και τον συνομιληκο σου γιο μου! Τι κακο σας καναμε, πουλακια μου, χωρις να το θελουμε συγγνωμη!!

  3. Γεννημένη το 1972 όπως κι εσείς, αγγίξετε την καρδιά μου, μάλλον όχι, την αγκαλιασατε. Σας ευχαριστώ, χρόνια σας πολλά!!!!!

  4. Βρε Μαρία. Ωραία η γραφίδα σου γιατι όμως τέτοια απαισιοδοξία; Μπες και φώναξε ότι οι αγώνες απ όποιο μετερίζι δεν πανε χαμένοι. Δώσε κι ένα αισιόδοξο μήνυμα στους νέους του καναπέ. Εξ άλλου η γενιά μας είναι τυχερή , ξέρεις γιατί; Η προηγούμενη γενιά γνώρισε 3 πολέμους και οι πληγές δεν κλείνουν εύκολα. Περιμένω το επόμενο άρθρο σου πιο λαμπερό.

  5. εξόχως συγκινητικό…το μανιφέστο μιας ζωής …της ζωής μας…σε ευχαριστώ (ίσως εξ’ονόματος όλων εκείνων που γεννηθήκαμε σε αυτήν τη δεκαετία…)

  6. Μπόρεσες, με το ταλέντο σου, να περιγράψεις όλα όσα έζησα κι εγώ ταυτόχρονα μαζί σου. Κάποιες στιγμές με παραλλαγές, το σκηνικό και οι πρωταγωνιστές οι ίδιοι.
    Ευχαριστώ για την όμορφη αλλά και σκληρή αναδρομή.

  7. Μου αρέσει που το γράψιμό σας δεν είναι ξύλινο, αλλά λογοτεχνικό. Οι δημοσιογράφοι γράφουν ξερά, εσείς πολύ ανθρώπινα! Σας χαίρομαι! Όσον αφορά το άρθρο σας, έχω να πω ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Είμαι μεγαλύτερος από σας αλλά μπορώ να σας καταλάβω. Και να είστε σίγουροι ότι την ανασφάλεια για το τι ΔΕΝ μας περιμένει, την έχουμε πια όλες οι γενιές. Σας ευχαριστώ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here