Θεσσαλονίκη – Βαρσοβία 0-1

2
52

Ένας μήνας περίπου μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, λιγότερο από μήνας ως την ανάληψη των καθηκόντων από τις νεοεκλεγμένες ηγεσίες… Σ΄αυτή την προεκλογική περίοδο ακούσαμε πολλά, αλλά ένα είναι σίγουρο: Ότι πάνω απ’ όλα οι πόλεις χρειάζονται νέες νοοτροπίες από ηγεσίες σύγχρονες, τολμηρές, πρωτοποριακές. Ηγεσίες που να ανοίξουν τον βηματισμό και να προλάβουν τον χρόνο που χάθηκε στις περισσότερες πόλεις.

Είμαι από τη Θεσσαλονίκη, την πόλη με τη μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση στην Ευρώπη, το ασφυκτικό κυκλοφοριακό, το τσιμέντο, το ανύπαρκτο πράσινο και τους ανύπαρκτους πεζόδρομους. Της πόλης που αν δεν στρέψεις το βλέμμα να πάρεις μια ανάσα θαλασσινή, κινδυνεύεις να πνιγείς κάθε μέρα, κάθε ώρα. Είμαι από την πόλη που κουβαλάει ανεκτίμητη προίκα 2300 χρόνων, με πολιτισμούς, χρώματα κι αρώματα από όλες τις εποχές, μια πόλη που θέλει να ξανανιώσει και να γίνει μοντέρνα, σύγχρονη, γοητευτική κι ελκυστική, όπως ήταν τα περισσότερα από τα χρόνια της ιστορίας της.

Σ’ αυτό το προεκλογικό διάστημα που τα ακούσαμε όλα από όλους, έφερα συχνά στο νου, συγκρίσεις με άλλες πόλεις, μικρές και μεγάλες, ευρωπαϊκές και μη. Ωστόσο μια σύγκριση από όλες, ίσως πονούσε πιο πολύ. Γιατί είναι λίγα τα χρόνια που μπροστά σ΄ αυτή την πόλη, η Θεσσαλονίκη φάνταζε παράδεισος και σήμερα, λίγα χρόνια μετά, μοιάζει με φτωχή συγγενής. Η σύγκριση με τη Βαρσοβία, μια πόλη που κάποτε δεν ήθελα καθόλου να επισκεφτώ, σήμερα είναι επώδυνη.

Στη Βαρσοβία βρέθηκα δύο φορές ως τώρα. Η πρώτη, στην εποχή του ανατολικού μπλοκ, στα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια, σε ένα μεγάλο φολκλορικό φεστιβάλ, χορεύοντας με το Λύκειο Ελληνίδων και τις πολύχρωμες στολές του Γιδά και των Γιαννιτσών στην πιο γκρίζα πόλη που είχα δει ποτέ μου. Η δεύτερη φορά, λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2009, στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, με αντίστροφα χρώματα αυτή τη φορά…, με γκρίζο κουστούμι εργασίας εγώ, σε μια πόλη που στο μεταξύ είχε γίνει πολύχρωμη και ζωντανή. Τίποτα στην πόλη δε θύμιζε την παλιά εικόνα. Το γκρίζο, η θλίψη και η ανέχεια, ήταν οι μόνες αναμνήσεις που έπαιρνες μαζί σου κάποτε, φεύγοντας από τη Βαρσοβία. Και μάλλον δεν ήθελες να γυρίσεις το κεφάλι πίσω ούτε για μια τελευταία ματιά. Σήμερα, τίποτα δε θυμίζει εκείνη την ατμόσφαιρα και οι εικόνες του φιλμ από ασπρόμαυρες έγιναν έγχρωμες.

Φτάνοντας τη δεύτερη φορά, στην πρώτη βόλτα μου στο κέντρο, τα λιγοστά αυτοκίνητα με έκαναν να απορήσω. Δεν ήταν όμως γιατί οι Πολωνοί δεν απέκτησαν ακόμα την ευχέρεια του αυτοκινήτου, όπως αρχικά σκέφτηκα, παγιδευμένη στις αναμνήσεις του πρώτου ταξιδιού! Αντιθέτως η Βαρσοβία προχώρησε και όχι μόνο έφτασε, αλλά προσπέρασε πόλεις σαν τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα. Γιατί απλά, το κέντρο της είναι κλειστό για τα αυτοκίνητα, και μόνο η αστική συγκοινωνία, τα ταξί και τα τουριστικά μέσα επιτρέπονται! Το αποτέλεσμα; Μια πόλη κούκλα, που τη ζήλεψα πολύ!

Ζήλεψα την πεζοδρόμηση όλου του ιστορικού κέντρου και τις υπέροχες βόλτες χωρίς κόρνες και καυσαέρια και λίγο πιο έξω τα φαρδιά πεζοδρόμια, ίσα με μια Τσιμισκή το καθένα. Ζήλεψα τις ατέλειωτες εκτάσεις πρασίνου, μέσα στο κέντρο της πόλης, όπου το μάτι δεν έφτανε να δει πού τελειώνουν. Ζήλεψα ακόμα πιο πολύ όταν άκουσα πως το 90% αυτού του ιστορικού κέντρου ισοπεδώθηκε στους βομβαρδισμούς του β’ παγκοσμίου πολέμου, αλλά στη δεκαετία του ‘50 ξαναφτιάχτηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της παλιάς πόλης.

Οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των σπιτιών, έφερναν φωτογραφίες ή ακόμα και πίνακες ζωγραφικής, απαιτώντας να ξαναφτιαχτούν τα σπίτια τους όπως ακριβώς ήταν πριν τον βομβαρδισμό, ακόμα και με τις ίδιες ζωγραφιές στις προσόψεις. Τόσο πολύ αγαπούσαν την ιστορία τους, τον τόπο τους, την παράδοσή τους, που δεν προτίμησαν μια πολυόροφη πολυκατοικία στη θέση του παλιού, ιστορικού, ζωγραφιστού σπιτιού τους στο κέντρο. Αντιθέτως, το διεκδίκησαν ολόιδιο όπως ήταν, με αποτέλεσμα σήμερα να μη μπορείς να πιστέψεις ότι αυτό το κομμάτι της πόλης δεν είναι χτισμένο από τον μεσαίωνα, αλλά ξανάγινε μόλις το 1950! Πώς θα ήταν άραγε σήμερα το κέντρο της Θεσσαλονίκης, η Βασιλίσσης Όλγας και η Ανθέων, αν είχαν διατηρηθεί τα παλιά ονομαστά αρχοντικά με τους κήπους και τις αυλές;

Πώς θα ήταν η πόλη με όλο το κέντρο πεζοδρομημένο, ελεύθερο στους πεζούς και με εύκολη πρόσβαση για όλους; Πώς θα ήταν αν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα ή ελεύθερες εκτάσεις μέσα στην πόλη (στρατόπεδα, ΔΕΘ) μετατρέπονταν σε πάρκα με λίμνες και δένδρα; Θα ήταν μια άλλη πόλη σίγουρα…

Είναι αρκετά τα χρόνια που μεσολάβησαν από το ένα ταξίδι στην Βαρσοβία στο άλλο. Ωστόσο αυτή τη δεύτερη φορά, όσα κι αν είχα ακούσει για την αλλαγή της Πολωνίας, τίποτα δεν με προϊδέαζε για το πόσο μεγάλα, αν και απλά, βήματα έχει κάνει αυτή η πόλη, πόσο φως, χρώμα κι ομορφιά απέκτησε.

Επιστρέφοντας από την Βαρσοβία στη Θεσσαλονίκη, την πρώτη φορά άφηνα τη θλίψη πίσω μου. Τη δεύτερη φορά την βρήκα μπροστά μου! Για τον απλό λόγο ότι, με… ποδοσφαιρικούς όρους, το σκορ Θεσσαλονίκης-Βαρσοβίας είναι 0-1! Κι αν λάβουμε υπόψη τα 2300 χρόνια ιστορίας της Θεσσαλονίκης, τότε αυτή η ανατροπή έγινε πραγματικά στο….»τελευταίο λεπτό» !

Η νέα ηγεσία της πόλης που αναδείχθηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου, πρέπει να μπορέσει να τρέξει τον χρόνο προς τα εμπρός, να μη σταθεί σε παραδείγματα και συγκρίσεις, αλλά να βάλει στόχο να γίνει η ίδια το παράδειγμα και να πετύχει τις δικές της ανατροπές σε μια πόλη που έχει μεγάλη ανάγκη και διψάει για το καινούριο και το σύγχρονο!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜια άλλη Ελλάδα θα ήταν εφικτή αν ήθελαν οι Έλληνες
Επόμενο άρθροΜένω στην πλατεία Βικτωρίας
Η Λιάνα Γούτα (www.lianagouta.gr) γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο ΑΠΘ με συνεχείς διακρίσεις σε όλη τη διάρκεια των σπουδών της, από την εισαγωγή της με σειρά πρώτη στα Πολυτεχνεία της χώρας, υπότροφος του ΙΚΥ για τα έτη σπουδών της, απόφοιτη με σειρά πρώτη στο έτος της και βραβευμένη από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για τις διακεκριμένες σπουδές της. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, μεταξύ της ακαδημαϊκής καριέρας και της εργασίας στη πρώτη γραμμή, επέλεξε το δεύτερο, και ξεκίνησε να εργάζεται στη βαριά βιομηχανία, όπου και εργάζεται μέχρι σήμερα. Εργάστηκε διαδοχικά σε εργοστάσιο PVC, σε εργοστάσια Αμμωνίας και Διαλυτών, και κατόπιν σε κεντρικές θέσεις πετροχημικής διυλιστηριακής εγκατάστασης, σε θέματα ανάπτυξης και σχεδιασμού, τεχνολογίας, βιομηχανικής ασφάλειας και προστασίας περιβάλλοντος. Επί 3 χρόνια διετέλεσε Επιστημονική Σύμβουλος σε θέματα Βιομηχανίας, Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ στις εκλογές του 2007 ήταν υποψήφια βουλευτής με τη ΝΔ στην Α’ Θεσσαλονίκη. Τον Φεβρουάριο του 2010 ορίσθηκε Πρόεδρος του Παραρτήματος Θεσσαλονίκης του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής.Ασχολείται με τα κοινά, σε κοινωνικούς συλλόγους και κυρίως σε επαγγελματικούς φορείς, όπου έχει εκλεγεί σε διάφορες θέσεις. Διετέλεσε εκλεγμένη Αντιπρόεδρος και Γενική Γραμματέας ΔΣ του Πανελληνίου Συλλόγου Χημικών Μηχανικών, Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Χημικών Βιομηχανίας-ΒΕ, μέλος της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ-ΤΚΜ, Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Βιομηχανίας του ΤΕΕ-ΤΚΜ και μέλος πολλών επιστημονικών Επιτροπών. Ασχολείται με ιδιαίτερη έμφαση με θέματα Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Βιώσιμης Ανάπτυξης, αναπτύσσοντας δράσεις και δημόσιο λόγο.Είναι εκλεγμένο μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ) του τμήματος Μακεδονίας. Ως μέλος της Διοικούσας, ανέλαβε τη σύσταση του Τομέα ΙΑΓΜΕ, και σήμερα είναι Πρόεδρος του Τομέα Ανάπτυξης Γυναικών Μάνατζερ και Επιχειρηματιών -Τμήματος Μακεδονίας. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο, 20 χρόνων, φοιτητή Ιατρικής και τη Βασιλεία, 17 χρόνων.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κωνσταντινούπολη πήγες πρόσφατα? Το χειρότερο είναι ότι το χάλι το έχουμε συνηθίσει. Οι ξένοι όταν προσγειώνονται στο Βενιζέλο λένε ότι η Αθήνα μοιάζει με ένα σωρό σπασμένα πιάτα απο μπουζούκια. Το ίδιο και η Θεσσαλονίκη. και το χειρότερο είναι ότι το έχουμε συνηθίσει. Δεν είμαστε άξιοι της κληρονομιάς μας, αλοίμονό μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here