«Της Κυριακής τα είδωλα»

6
128

Ο Χρήστος  Σωτηρακόπουλος είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Το λέει ο ίδιος στο τελευταίο του βιβλίο «Της Κυριακής τα είδωλα», το οποίο αποτελεί «μια βουτιά στον ωκεανό των αναμνήσεων για πρόσωπα και ομάδες που ξεχώρισαν στον τόπο μας».

Ότι αγαπάει κανείς και μπορεί να το πλησιάσει είναι τύχη, ότι βίωσε και δεν το ξέχασε είναι περιουσία.

Ας μου επιτραπεί, όμως, να πω όμως ότι ο Χρήστος που εγώ γνωρίζω δεν είναι μόνο τυχερός. Είναι και κατακτητής. Κατάφερε αυτό που αγάπησε πραγματικά, το ποδόσφαιρο και τη δουλειά του, να το ζήσει, να γευτεί εμπειρίες, να ακούσει, να καταγράψει στη μνήμη ιστορίες και τελικά να μπορέσει σήμερα να τις αφηγηθεί.

Αυτό δεν συμβαίνει από τύχη.

Πριν από ένα 24ωρο πήρα στα χέρια μου το νέο του βιβλίο του- τρίτο στη σειρά- και. βυθίστηκα στον ωκεανό των ιστοριών του. Πήγα πίσω, αναπόλησα, έμαθα, κατάλαβα.

Μέσα στις 302 σελίδες του, ζωντάνεψαν εικόνες από γεγονότα που είχα δει με τα μάτια μου μικρότερος και ιστορίες που είχα ακούσει από παλαιότερους.

Μεγάλωσα κι εγώ με μια μπάλα στα πόδια και τα δικά μου είδωλα της εποχής, δεν ήταν τραγουδιστές και ηθοποιοί, αλλά ποδοσφαιριστές.

Περιστατικά που συνέβαιναν στα τιμημένα γήπεδα και με την στρογγυλή. θεά να είναι πρωταγωνίστρια των Κυριακάτικων μεσημεριών, μου θύμισε ο Χρήστος.

Αλλά με ταξίδεψε και στο παρελθόν, σε ότι δεν είχα την τύχη να ζήσω. Ποδοσφαιριστές με κλάση, παίκτες με υπεράνθρωπα – για τα παιδικά μου μάτια – χαρακτηριστικά, άνθρωποι με αξίες και μέτρο.

Όλα τα είδωλα μου πλέον τα έχω στα χέρια μου, για την ακρίβεια στην βιβλιοθήκη μου, κι αυτό οφείλεται στον Σωτηρακόπουλο που αποφάσισε να μας φρεσκάρει την μνήμη. Ειδικότητά του άλλωστε.

Ομολογώ ότι δεν ξεκίνησα από την αρχή το διάβασμα αφού αδημονούσα να πάω κατευθείαν στο κεφάλαιο του Ηλυσιακού και το απίστευτο ρεκόρ της μεγάλης μου αγάπης! Βλέπετε όταν μεγαλώνεις σε μια γειτονιά όπως τα Ιλίσια που ζει και αναπνέει για μια ομάδα, όταν έχεις φορέσει και ιδρώσει την φανέλα με το «Η» στο στήθος τότε οι δεσμοί είναι εξαιρετικά δυνατοί.

Διάβασα για το επίτευγμα του Ηλυσιακού να μην δεχθεί γκολ σε 18 παιχνίδια και είδα φωτογραφίες της εποχής με ανθρώπους που με μεγάλωσαν και που με δίδαξαν ποδόσφαιρο, όπως ο Θόδωρος Κυριακού, ο αείμνηστος Μίμης Δρόσος, ο Ηλίας Σουρβίνος κ.α.

Αμέσως μετά έμαθα για τα κατορθώματα του Πανσεραϊκού και του Πας Γιάννινα ενώ είδα την φωτογραφία του μεγάλου Φράντισεκ Φάντροκ που άλλαξε κατά πολλούς την ιστορία της ΑΕΚ και του Ελληνικού ποδοσφαίρου!

Συνεχίζοντας την περιήγηση μου στο βιβλίο έφτασα και στους δικούς μου ήρωες, αυτούς που πρόλαβα να δω και να μαγευτώ από τα κατορθώματα τους.

Ο Βασίλης Χατζηπαναγής ήταν ένας από αυτούς και ο τίτλος του Χρήστου «δεν τον γέννησε μάνα άλλα μπάλα..» στο κεφάλαιο που μιλάει για τον Βάσια αποτυπώνει το μεγαλείο αυτού του μάγου.

Έκανα μια νοερή βόλτα μέχρι τον κάμπο της Λάρισας και θυμήθηκα όσα νεαρός τότε έβλεπα μέσα από την τηλεόραση για την αρμάδα του Γιάτσεκ Γκμόχ που είχε για πρώτα βιολιά τον Καραπιάλη, τον Βαλαώρα, τον Μητσιμπόνα…

Θυμήθηκα την τρελή πορεία του Αθηναϊκού στην Ευρώπη που από το θέατρο των βράχων στον Βύρωνα, έφτασε στο θέατρο των ονείρων το θρυλικό «Ολντ Τράφορντ».

Κλείνοντας μου έμεινε μια πικρία ξεφυλλίζοντας το κεφάλαιο για τον Γιώργο Σιδέρη. Ότι κι αν διαβάσεις γι αυτόν, ότι κι αν σου εξιστορήσουν οι παλιοί, αν δεν τον έχεις δει ζωντανά δεν ξέρεις τίποτα. Απόλυτα εύστοχος ο τίτλος του συγγραφέα στο κεφάλαιο του μεγάλου αυτού στράικερ «Έχω να λέω πως τον είδα έστω και μια φορά..» 

Εγώ δυστυχώς καμία…

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλημέρα σας,
    Το όποιο βιβλίο του πλέον καταρτισμένου έλληνα δημοσιογράφου είναι ευπρόσδεκτο και απαραίτητο στη βιβλιοθήκη κάθε φιλάθλου.
    Μία ένσταση, που θα ήθελα να διαβιβάσετε στον κ.Σωτηρακόπουλο:
    Πως είναι δυνατόν εδώ και δεκαετίες να αναφέρεται το κατόρθωμα του Ηλυσιακού να κρατήσει απαραβίαστη την εστία του στους εντός έδρας αγώνες του, τη στιγμή, που σε ιστορικό ματς στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, που κρατάει από τότε (73-74) το απόλυτο ρεκόρ εισιτηρίων στη Β εθνική (21.343), το αποτέλεσμα ήταν Ηλυσιακός – ΠΑΣ 0-4;
    Ευχαριστώ για τη προσοχή σας.

  2. Αγαπητέ Κύριε Σωτηρακόπουλε,

    Εύστοχη η παρατήρηση όντως του φίλου του ΠΑΣ. Πρόκειται όμως για ένα ακόμη ρεκόρ του Ηλυσιακού ο οποίος ήταν γηπεδούχος. Το ρεκόρ αυτό είναι γνωστό σε όλους βέβαια και ας μην γελιόμαστε χωρίς την παρουσία των οπαδών του ΠΑΣ δεν θα ήταν δυνατόν. Όμως επειδή έχω ιδία άποψη για αυτό το ιστορικό ματς, η συνερισφορά των οπαδών του Ηλυσιακού δεν ήταν αμελητέα. Περισσότερο από το ένα πέταλο του γηπέδου ήταν γεμάτο από φίλους και συμπαθούντες της επίσης λαοφιλούς και ιστορικής εκείνης ομάδας του Ηλυσιακού. Να σημειώσουμε επίσης ότι περίπου 6000 φίλαθλοι έμειναν έξω γιατί δεν χώρεσαν να μπουν, πράγμα το οποίο κάνει ακόμη πιο μεγάλο το ιστορικό εκείνο γεγονός.

    Σας ευχαριστώ.

  3. Κυριε Σωτηρακοπουλε σημερα τελειωσα το βιβλιο σας ειναι καταπληκτικο ενα μεγαλο μπραβο!!! ενα μικρο παραπονο δυο λογια για μια ομαδα σαν τον ΒΥΖΑΝΤΑ ΜΕΓΑΡΩΝ δεν ειδα πουθενα γιατι?

  4. Αξιοτιμε κυριε Σωτηρακοπουλε,
    διαβαζω το εξαιρετικο νεο σας βιβλιο και ηθελα να επικοινωνησω μαζι σας για καποια θεματα που αφορουν το κεφαλαιο για τη Δοξα Δραμας (την ομαδα μου) και τον ΤΙΤΑΝΑ Πανο Μαρκοβιτς, καθως επισης και καποια για τον ιδιο τον Καστρινο, που συμφωνα με τον ιδιον το Μαρκοβιτς υπηρξε ακομη σημαντικοτερος σε εκεινο το οικοδομημα (αν και προσωπικα εχω μεγαλυτερη αδυναμια στον κυριο Πανο). Πραγματα που παραλειψατε, προφανως οχι σκοπιμα, αλλα πιθανοτατα επειδη δεν τα γνωριζατε ή δε μπορουσατε να τα εχετε διασταυρωσει. Σκεφτομουν μαλιστα να στειλω email στον κυριο Πανουτσο ή καποιον αλλον απο την εφημεριδα οπου εργαζεστε για να σας τα μεταβιβασει, αφου δεν ειχα στοιχεια επικοινωνιας μαζι σας. Το email μου ειναι διαθεσιμο σε εσας, αν μου στειλετε μια διευθυνση email ή ενα τηλεφωνο, ευχαριστως να σας πω ολα οσα ξερω. Μπορω να τα γραψω και εδω, αλλα θα χρειαστει πολυς χωρος και ισως κουρασω και τους υπολοιπους. Παντως, ο μεγαλυτερος Ελληνας ποδοσφαιρανθρωπος που περασε ποτε (ο Μαρκοβιτς), που τον αδικειτε παρα πολυ κατα τη γνωμη μου οταν τον βαζετε κατω απο τον Λακη Πετροπουλο, ζει ακομη καπου στην Κατω Γλυφαδα. Με την μεσολαβηση ενος παλαιμαχου της Δοξας ειχα περυσι την τεραστια τιμη να τον γνωρισω και αισθανομαι απιστευτα τυχερος που βρεθηκα στην πολη σας και ειχα τετοια ευκαιρια. Σας το λεω γιατι θα κανετε μια τεραστια χαρη στον εαυτο σας και στην εγχωρια αθλητικογραφια αν καταφερετε να τον συναντησετε και μαθετε απο πρωτο χερι ή διασταυρωσετε πραγματα απο τη ζωη και το εργο αυτου του μυθου (και του Καστρινου και πολλων αλλων). Ειναι πλεον 87 χρονων, εχει υποστει και ενα εγκεφαλικο επεισοδιο, αλλα σας διαβεβαιω οτι τα εχει 400 και η εμπειρια θα σας συνοδευει σε ολη σας τη ζωη και θα τη συγκρινετε μονο με αντιστοιχους μεγαλους απο το εξωτερικο που ειχατε την τυχη να μιλησετε χαριν της μεγαλης καριερας σας. Θα ειναι κριμα να το μετανιωσετε αργοτερα, αφου ο χρονος ειναι αμειλικτος με τους ανθρωπους.

    Επειδη ειναι παρα πολλα αυτα που θα μπορουσαν να προστεθουν στο εν λογω κεφαλαιο, τοσο για τον Δασκαλο, οσο για τον Καστρινο και τη Δοξα, δε θα τα παραθεσω ολα εδω, να αναφερω απλα ενα μικρο και ενδεικτικο: Περα απο την ιταλικη σχολη προπονητων στο Κοβερτσιανο (το 1954), ο πρωτος Ελληνας που εγραφε στην ταυτοτητα του ‘επαγγελμα: προπονητης ποδοσφαιρου’, φοιτησε το 1955 στη Ανωτατη Σχολη των Σπορ της Κολωνιας, με δασκαλους τον Ζεπ Χερμπεργκερ (‘το Θαυμα της Βερνης’) και τον Χενες Βαϊσβαϊλερ, συμμαθητες τον Τσαϊκοφσκι κλπ. Ο Βαϊσβαϊλερ έλεγε για αυτόν ‘ή ο Μαρκοβιτς είναι διάβολος ή οι Ελληνες είναι δαιμόνιοι’. Δε γνωριζω εστω εναν άλλον Ελληνα προπονητη, 57 χρονια αργότερα, που να εχει βγάλει τη Σχολη της Κολωνίας. Αυτα ως προγευση μιας αληθινα συναρπαστικης ιστοριας.
    Συγχαρητηρια για τη δουλεια σας και ειμαι στη διαθεση σας για οτιδηποτε σχετικο χρειαστειτε!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here