Τι γυρεύουν φιλόσοφοι, όπως ο Ράμφος, σε κομματικά συνέδρια;

3
201

Με έκπληξη, ομολογώ, πληροφορήθηκα την παρουσία ενός σημαντικού σύγχρονου φιλοσόφου, του Στέλιου Ράμφου, ως κεντρικού ομιλητή σε κομματικό συνέδριο. Η ταυτότητα του κόμματος ελάχιστα με ενδιαφέρει και δεν προτίθεμαι να την σχολιάσω. Εξ άλλου, το σημείωμα δεν στοχεύει πολιτικά κόμματα αλλά εκφράζει σκέψεις πάνω σε θέματα αρχών…

Η έκπληξή μου έχει να κάνει με το κατά τη γνώμη μου ασυμβίβαστο ανάμεσα στην αποστολή του φιλοσόφου και τις επιδιώξεις και τις μεθόδους της κομματικοποιημένης πολιτικής. Εξηγούμαι:

Ο φιλόσοφος διδάσκει υπερβάσεις, αναζητά συνθέσεις. Στέκεται πάνω από τη διαφορετικότητα των πραγμάτων, ζητώντας να αναδείξει τη βαθύτερη ενότητά τους απέναντι στον υποκειμενικό διαχωρισμό τους. Πάνω απ’ όλα, υπηρετεί ιδέες και όχι φορείς που τις επικαλούνται – αν όχι τις εμπορεύονται…

Στο άλλο άκρο, τα κόμματα είναι πολιτικά «μαγαζιά» που στοχεύουν στην αύξηση της «πελατείας» τους (δική τους έκφραση – για τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων, φυσικά!) με σκοπό την διατήρηση ή την κατάκτηση της εξουσίας. Για να πετύχουν τους στόχους τους δεν διστάζουν ακόμα και να διχάσουν τον λαό, ενσπείροντας μίσος για τον συγκυριακό αντίπαλο (το ανταγωνιστικό «μαγαζί») και όσους τον υποστηρίζουν πολιτικά, συχνά μάλιστα περιγράφοντάς τους ακόμα και ως οιονεί εθνικούς μειοδότες. Τα κόμματα, έτσι, διαιρούν την κοινωνία αντί να ενώνουν τους ανθρώπους. Και χρησιμοποιούν την ιδεολογία στο βαθμό που αυτή εξυπηρετεί τις επιδιώξεις τους, όχι ως αφετηρία αναζήτησης μιας βαθύτερης Αλήθειας.

Ο φιλόσοφος της ιστορίας μας, αφού εξέφρασε την απόλυτη βεβαιότητά του για τον επικείμενο πολιτικό θρίαμβο του κόμματος του οποίου το συνέδριο τον φιλοξενούσε, δεν παρέλειψε και να συστήσει σε αυτό πολιτική αυτοκριτική. Βέβαια, στις μέρες μας μια καθαρτήρια δήλωση του τύπου «αναλαμβάνω την ευθύνη για τα λάθη που έγιναν», αρκεί για να εξασφαλίσει παραγραφές και εξαγνισμούς, ενώ συχνά σώζει καριέρες πολιτικών προσώπων έως και προπονητών ποδοσφαίρου! Πιστεύει στ’ αλήθεια, όμως, ένας εκ των ευφυέστερων ανθρώπων της χώρας ότι, κατά προτροπή του και μόνο, ένα πολιτικό κόμμα με δυναμική εξουσίας θα μπορούσε ποτέ να αφορίσει τις πρακτικές εκείνες που το γιγάντωσαν και να απαρνηθεί τις δοκιμασμένες συνταγές που θα του εξασφαλίσουν και πάλι την επιτυχία;

Δεν προτίθεμαι, ασφαλώς, να αμφισβητήσω τα ευγενή κίνητρα ενός σημαντικού στοχαστή που επέλεξε να συμμετάσχει σε κομματικό συνέδριο. Ίσως ακόμα και να πιστεύει στο αρχαίο όραμα μιας (εν δυνάμει, εν προκειμένω) εξουσίας που έχει την αρετή να φιλοσοφεί. Όμως, ο σύγχρονος πολιτικός πραγματισμός δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια σε τέτοια ιδεαλιστικά οράματα. Για την ακρίβεια, θα λέγαμε ότι τα καθιστά απολύτως απαγορευτικά…

https://costaspap.blogspot.gr/2017/12/blog-post_20.html

Τι γυρεύουν φιλόσοφοι, όπως ο Ράμφος, σε κομματικά συνέδρια;

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Υπέροχο και ευγενικό ξεδίπλωμα επιχειρημάτων, αγαπητέ Κύριε Παπαχρήστου, με έκδυλα και δικαιολογημένα συναισθήματα απορίας αλλά και ανάχεσης της ελπίδας. Ανασύρετε μνήμες DNA (?), μίας και μόνο ένδοξης 50ετίας, όπου τότε, «λόγω μεν – έργω δε…». Πού είσαι καϋμένε Περικλή! (μόνο καμμένο έχουμε!). Ιδανική η σύγκλιση φιλοσοφίας και πολιτικής. Eπιστρέφοντας όμως, στην παρούσα χρονική εθνική ευκαιρία, θα μπορούσα να…ανθυπογελάσω (!) και να σκεφθώ, με όλο μου τον σεβασμό στον φιλόσοφο: «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι?!»
    Υ.Γ. κάτι σχετικό που με απασχολεί: «είμαι πρόθυμος κι εγώ να αναλάβω την ευθύνη για λάθη που έπραξα ως…οικονομικός πολίτης. Μπορώ να κάνω Νέο ξεκίνημα?».

  2. Το ότι θεωρείτε σημαντικό φιλόσοφο (χάνουν και οι λέξεις το νόημά τους) τον Ραμφο και έχετε κατακεραυνωσει τον Δ. Λιαντίνη είναι κάτι σχεδόν απίστευτο.

    • Φοβάμαι πως δεν έγινε αντιληπτή η λεπτή ειρωνεία που κρύβει εδώ η λέξη «φιλόσοφος»! Τον Ράμφο δεν τον θεωρώ φιλόσοφο, και ως «στοχαστή» δύσκολα αντέχω να τον παρακολουθήσω. Αντίθετα, ο Λιαντίνης τράβηξε τόσο πολύ το ενδιαφέρον μου ώστε να τον μελετήσω και να γράψω πολλές κριτικές αναλύσεις πάνω στα γραπτά και τους λόγους του. Όμως, στον ακαδημαϊκό χώρο δεν επευφημούμε αλλά τοποθετούμαστε πάντα κριτικά. Δεν τον «κατακεραύνωσα», λοιπόν, απλά εξέφρασα τις ενστάσεις μου. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν τον αγνόησα, όπως πολλοί…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here