Τι μου έμαθε το Βερολίνο…

3
130

Μια βδομάδα στο Berlin ήταν ό,τι έπρεπε μετά την περιπέτεια των δημοτικών εκλογών. Τις πρώτες τρεις μέρες είχε ήλιο σαν την Ελλάδα, τις επόμενες πέντε χιόνιζε με θερμοκρασίες που έφτασαν τους -15.

Κι επειδή ως γνωστόν δεν υπάρχει κακός καιρός παρά μόνο κακός εξοπλισμός, το κρύο δεν ήταν πρόβλημα. Πρόβλημα ήταν οι συγκρίσεις. Γιατί το Βερολίνο να τα ‘χει καταφέρει τόσο καλά και όχι η Αθήνα; Την απάντηση την πήρα όταν έμαθα τί είχε συμβεί το καλοκαίρι στο μετρό  της πόλης.

Οι Γερμανοί είχαν εξοπλίσει τα βαγόνια με air condition που λειτουργούσαν σε θερμοκρασίες το πολύ ως τους 33 βαθμούς Κελσίου. Η κλιματική αλλαγή όμως, είχε άλλα σχέδια και χτύπησε κάτι 37άρια με αποτέλεσμα οι Βερολινέζοι να χτυπήσουν κόκκινο. Ιδρώτας, λιποθυμίες, ταλαιπωρία. Η εταιρεία, λίγο μετά, κάλεσε όσους επιβάτες είχαν κινηθεί στα «καυτά» δρομολόγια να λάβουν αποζημίωση 600 ευρώ έκαστος ως απολογία για το κάκιστο των υπηρεσιών που προσέφερε. Πολλοί χρησιμοποιούν κάρτες απεριορίστων διαδρομών (ετήσιες, εξαμήνου, μηνιαίες, εβδομαδιαίες κι άλλες που δεν χρειάζονται όνομα) και αρκετοί μεμονωμένο εισιτήριο. Ο αριθμός των πολιτών που αξίωσαν και έλαβαν αποζημίωση, παρότι δεν μπορούσε να ελεγχθεί ονομαστικώς η παρουσία τους στους συρμούς, δεν ξεπέρασε τον πραγματικό αριθμό των επιβατών που όντως κινήθηκαν.

Σε μας, έχω να θυμάμαι τί έγινε με τα τριχίλιαρα στην Ηλεία μετά τις τρομερές πυρκαγιές που κατέκαψαν τη μισή Ελλάδα, κι έτσι να η απάντηση στο ερώτημα «γιατί αυτοί κι όχι εμείς»…

Ωστόσο, το Βερολίνο μου έδωσε κι άλλα μαθήματα. Οι ιδιοκτήτες café κρατούν χαμηλά τις τιμές (ο καφές δεν ξεπερνά τα 2 ευρώ και συνοδεύεται από κουλουράκι), αποφεύγοντας να ρίξουν χρήματα στη διακόσμηση. Βάζουν πολυθρόνες απ’ το σπίτι της γιαγιάς τους, φωτιστικά δικής τους κατασκευής, κομμάτια με χρηστικότητα και προσωπικότητα, δημιουργούν ιδιόρρυθμο στυλ και δεν ξοδεύουν ένα σκασμό λεφτά σε κιτσάτες νεοπλουτέ διακοσμήσεις. Επιπλέον πληρώνουν λογικά δημοτικά τέλη, δεν χρειάζεται να λαδώσουν τη δημοτική αστυνομία για να κάνει τα στραβά μάτια για επιπλέον τραπεζοκαθίσματα στα πεζοδρόμια, ούτε τους απασχολούν θέματα τύπου καθαριότητας.

Τα πάντα λάμπουν στην πόλη τους από τις υπηρεσίες του δήμου. Ως καταναλωτές συμπεριφέρονται σαν άγριο θηρίο. Ξεψαχνίζουν τους λογαριασμούς κι αν υπάρχει λάθος χρέωση ζητούν και παίρνουν αποζημιώσεις. Καμιά κινητή τηλεφωνία εκεί δεν τολμά να καθυστερήσει ή να αρνηθεί να δώσει εξηγήσεις στον πελάτη.

Επιπλέον ξέρουν να οργανώνουν μποϊκοτάζ σε προϊόντα, υπηρεσίες κι επιχειρήσεις που αισχροκερδούν. Μη φανταστείτε εθνικές καμπάνιες κι άλλα βαρύγδουπα. Σε επίπεδο γειτονιάς συνεννοούνται, ο ένας με τον άλλο, μέχρι που να μην πατά ψυχή στο εστιατόριο του τάδε που σέρβιρε κατεψυγμένα  και τα χρέωνε φρέσκα…

Οι δημότες  του Βερολίνου συμπεριφέρονται  με αγάπη στην πόλη τους κι ας προέρχονται από 180 διαφορετικές εθνότητες. Ο Carlos ο Ισπανός με τη Βάσω την Ελληνίδα, έφτιαξαν οικογένεια στο Βερολίνο εδώ και μια εικοσαετία. Ο Carlos είναι επαγγελματίας μουσικός και μάλιστα υψηλού επιπέδου. Αρκετές φορές έπαιξε μουσική στις όχθες του ποταμού Σπρέε σε εκδηλώσεις που διοργάνωναν διάφορες εταιρίες που τον μοσχοπλήρωναν γι αυτό. Όταν ένα κομμάτι της όχθης του αστικού ποταμού παραχωρήθηκε στην πολυεθνική Ο2 για «αξιοποίηση», ο Carlos με χιλιάδες άλλους Βερολινέζους ξεσηκώθηκαν και κατάφεραν να σταματήσουν την παραχώρηση δημόσιας γης σε ιδιώτες. Επιπλέον αρνήθηκε να ξαναπαίξει μουσική για τις εμπλεκόμενες εταιρίες παρά την υψηλότατη αμοιβή.

Όπως φαίνεται τα προβλήματα είναι παντού τα ίδια, αλλά και οι λύσεις μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Ωστόσο η βασική ομοιότητα μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας είναι ότι πρόκειται για δύο χρεοκοπημένους δήμους. Το Βερολίνο επισήμως βάρεσε κανόνι όταν οι εγγυήσεις δισ. ευρώ που έδωσε για να σώσει μια τράπεζα δεν υπήρξαν αρκετές και βούλιαξαν μαζί τράπεζα και δήμος. «Μπορεί να είμαστε  φτωχοί αλλά είμαστε sexy!» διακήρυξε ο δήμαρχος τους και αμέσως αντιστράφηκε το κλίμα. Όχι απ’ τη δήλωση αλλά γιατί την ίδια ώρα η πόλη επένδυε στον πολιτισμό, την ποιότητα ζωής, τον τουρισμό και την καθαρή ενέργεια. Ήδη βρίσκεται στο δρόμο της εξυγίανσης και βλέπει το μέλλον πιο φωτεινά. Στην Αθήνα, μπορεί να είμαστε φτωχοί αλλά τί άλλο είμαστε;

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αμόρφωτοι; Βαριεστημένοι; Βολεμένοι στον φραπέ και στο τάβλι μας; Λυπάμαι που πρέπει να πάμε στο εξωτερικό για να καταλάβουμε πόσο πίσω είμαστε. Λυπάμαι που ενώ θα μπορούσαμε, δεν κάνουμε τίποτα για την γειτονιά μας, για την πόλη μας, για την χώρα μας. Κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας, λες και ό,τι γίνεται στον διπλανό μας δεν θα γίνει και στο σπίτι μας. Λες και δεν θα ζήσουν σ’ αυτή τη χώρα τα παιδιά μας. Κι αυτό είναι που μας κρατάει πίσω. Δεν δείχνουμε καν την παραμικρή θέληση για να κάνουμε κάτι καλό. Δεν καταλαβαίνω. Απ’ την άλλη, πολλές φορές όταν κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις, πάντα κατηγορούμε την Ελλάδα. Δεν λέω πως δεν κάνουμε πολλά στραβά, αλλά είναι και πολλά πράγματα που καμία άλλη χώρα δεν μπορεί να σου προσφέρει. Ας τα εκμεταλλευτούμε λοιπόν όπως πρέπει, μπας και βγούμε από τον βούρκο που εδώ και πολλά χρόνια έχουμε πέσει.

  2. ΚΑΛΗ χρονιά και ο,τι καλύτερο στον Δήμο!

    Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα αναφέρεις στο post! Εχω διαβάσει απειρα POSTS από «μετά χριστόν» προφήτες αλλά τα περισσότερα μένουν στο οτι απλά διαπιστώνουν την κατασταση! λες και δεν το εβλεπαν τόσα χρόνια!

    ΠΡΕΠΕΙ όμως να περάσουμε πλέον σε πράξεις. Και επειδή δεν ειναι απλό να γίνει μέσα σε μια μέρα… κάποιος μπορεί να αρχίσει από μικρά πράγματα με μεγάλη επίδραση / αντίκτυπο. Πολλοί συμπολίτες μας όπως μπορείς να δεις αυτο-οργανώνονται, προχωράνε σε δράσεις. Νοιάζονται, ενδιαφέρονται, κουράστηκαν και θέλουν αλλαγή! Χωρίς μεγάλα budgets και τυμπανοκρουσίες… η διάθεση υπάρχει, συμμετοχή υπάρχει αλλά χρειάζεται και ένα ΕΠΙΣΗΜΟ «σπρώξιμο» από τους ΦΟΡΕΙΣ! Αρκετός κόσμος ειμαι σίγουρος οτι ειναι ΕΚΕΙ εξω και περιμένει! Πάρτε πρωτοβουλίες που δεν απαιτούν γραφειοκρατία και επισημότητες και διαδικασίες, για απλά καθημερινά πράγματα, μαζέψτε προτάσεις και συμμετοχές με την χρήση των νέων τεχνολογιών! Εδώ απλά groups οπως ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ και Atenistas και εχουν δεκαδες χιλιάδες μέλη!

    Ο κόσμος θέλει να συμμετάσχει αλλά χρειαζεται μια απλή οργάνωση και παρακίνηση σε επίπεδο φορέα – Δήμου όπως και τα μέσα. Επίσης κάντε μικρά πράγματα στο κέντρο ΠΑΛΙ με την συμμετοχή εθελοντών – ιδιωτών (πχ μια απλά μπάντα, πρόγραμμα, καλλιτέχνες, κάτι fun, βάψιμο εγκατελειμένων κτιρίων, βρώμικων με graffiti από ομάδες – σχολεία) κλπ! ΤΟΣΕΣ και τόσες προτάσεις από τον κόσμο θα υπάρχουν! ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!!

  3. ισως θα επρεπε να παψουμε να κοιταμε τι κανουν οι αλλοι και να αρχισουμε να κοιταμε περισσοτερο τον καθρεπτη μας…. τι κανουμε εμεις! αν τον χαιρετησουμε με ενα χαμογελο, να ειστε σιγουροι οτι ολα πανε καλα! ποσοι ομως θα το κανουν;
    καλημερα και καλη βδομαδα κ. Αμυρα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here