Τι πήγε στραβά; Πείτε μου…

81
175

Η χώρα μας έχει ξοδέψει τεράστια ποσά για να σπουδάσει τα παιδιά της στο εξωτερικό. Κάποια στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για 30 δισ ευρώ, για μια χρονική περίοδο 15 περίπου ετών. Μεγάλη αιμορραγία. Γιατί; Η απάντηση αυτονόητη: γιατί η αντίληψη ότι εκεί θα κάνουν σοβαρές σπουδές, είναι κάτι παραπάνω από παγιωμένη. Οι σπουδές «έξω» διασφαλίζουν ένα μέλλον αξιοπρεπέστερο. Και δεν είναι μόνο παιδιά πλουσίων, είναι και οικογενειών που στερούνται και θυσιάζονται, για να δώσουν στα παιδιά τους αυτή την ευκαιρία.

Η εκτίμηση για την ελληνική Παιδεία, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, δεν καταγράφεται ούτε στα δημοσιεύματα, ούτε στη φωνή των φοιτητών, ούτε στις δηλώσεις των καθηγητών. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν σπουδαίοι επιστήμονες, δυνατά μυαλά μεταξύ των σπουδαστών, εξαιρετικοί καθηγητές, αξιοσημείωτες επί μέρους επιδόσεις. Και για να διευκρινίσω, είχα την τιμή να αποφοιτήσω από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έζησα στιγμές πνευματικής ανάτασης, με το αμφιθέατρο γεμάτο στις 8 το πρωί (δύσκολο όπως καταλαβαίνετε, πρέπει να ξυπνήσεις απ΄τις 6.30), και έζησα στιγμές που δεν τιμούν τον χώρο της γνώσης.

Παντού υπάρχουν και τα δύο, νομίζω. Το θέμα είναι ποια είναι η τελική ετυμηγορία. Τι «όνομα» βγάζει, εντέλει, το σύνολο των Ανώτατων Ιδρυμάτων. Και αυτό που φαίνεται είναι ότι το όνομα αδικεί τους καθηγητές και τους φοιτητές που σέβονται τον εαυτό τους. Γιατί άραγε; Έτσι, επειδή κάποιοι αποφάσισαν να διαβάλουν την Παιδεία μας; Ή μήπως κάτι είναι στραβό; Έχει απαντηθεί και αναλυθεί διεξοδικά: ισχύει το δεύτερο. Κάτι πάει στραβά. Ο καθένας βέβαια το εξηγεί από την οπτική του. Για κάποιους, μόνιμη αιτία για οτιδήποτε στραβό είναι τα χρήματα. Για άλλους, μια δημοκρατική συμμετοχή που κατέληξε σε συνεχή διαπλοκή. Για άλλους, το βαρύ, δυσκίνητο και εξαρτώμενο από το Υπουργείο Παιδείας σύστημα διοίκησης. Όταν πέρναγαν τα νομοσχέδια για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (γιατί οποιαδήποτε αλλαγή χτίζεται βήμα-βήμα, δεν πιάνει ξαφνικά την ανώτατη βαθμίδα), κάποιοι βγήκαν στα «κάγκελα». Αντίδραση για την αξιολόγηση και την επιμόρφωση των δασκάλων, αντίδραση για το φρένο στις παράλογες μεταθέσεις, αντίδραση ακόμα και για την κατάργηση της παπαγαλίας και την εισαγωγή της κριτικής σκέψης και των πολλών πηγών!

Κι όμως, όπου υπάρχουν πραγματικοί δάσκαλοι (φωτισμένοι, ανοιχτοί, ενημερωμένοι, ανήσυχοι), το τοπίο ήδη βελτιώνεται. Λίγο, σε μερικά σημεία. Είναι πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν. Είναι πολλά χρόνια παραμελημένο το σύστημα. Είναι δύσκολη η χρονική στιγμή. Τώρα έπρεπε να υπάρχουν τα χρήματα, για να αμείβονται γενναιόδωρα οι δάσκαλοι, τώρα που προσπαθούν να σηκώσουν την ευθύνη της αλλαγής. Ήρθε πάλι η στιγμή της αναμέτρησης με την καινούρια πρόταση για τα Πανεπιστήμια. Πάλι χωρισμένη στα δύο η πανεπιστημιακή κοινότητα. Πάλι ο πόλεμος των εντυπώσεων, των λάθος πληροφοριών που μετά μαζεύονται, των σωστών ενστάσεων που βοηθούν σε βελτιώσεις. Να σας πω τι πιστεύω; Οι πολίτες δεν ξέρουν πού είναι το δίκιο, γιατί δεν έχουν τον χρόνο να διαβάσουν το νομοσχέδιο – και να το διαβάσεις, αν δεν ζεις μέσα στη συγκεκριμένη κοινότητα, δεν μπορείς να ξέρεις τι σωστό ή τι λάθος έχει. Ή σχηματίζουν λοιπόν μια τυχαία άποψη, ανάλογα με τα σχόλια που έτυχε να ακούσουν, ή συντάσσονται με ευρύτερα κομματικά κριτήρια. Επειδή, ως πολίτης και ως γονιός, πιστεύω ότι μερικά θέματα είναι – πρέπει να είναι – έξω από στενά κομματικά πλαίσια, θα ήθελα τα σχόλιά σας. Αν έχετε σχηματίσει άποψη.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΥδατάνθρακες: Η κινητήριος δύναμη του δρομέα
Επόμενο άρθροΔυο χρόνια απλήρωτος αλλά πρωταθλητής κόσμου
Γεννήθηκε στην Αθήνα . Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ( Τμήμα Φιλοσοφίας). Παράλληλα παρακολούθησε την ύλη του 2ου έτους του τμήματος Σύγχρονης Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Ναντέρ στο Παρίσι , από όπου και πήρε το Δίπλωμα Γενικών Σπουδών (D.E.U.G.) .Τοποθετήθηκε στη δεύτερη έδρα της Φιλοσοφίας από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών , όπου και ανέλαβε την έκδοση κειμένων του Π. Βράιλα-Αρμένη . Μετέφρασε το βιβλίο του Ταχάρ Μπεν Ζελούν Μοχά ο τρελός ,Μοχά ο σοφός (Εκδ. Εξάντας) . Παρακολούθησε μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού και πήρε δίπλωμα καθηγήτριας χορού. Έχει χορογραφήσει τις παραστάσεις του Ερασιτεχνικού Θεάτρου Born Yesterday και Επτά επί Θήβας . Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου . Έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο στα έργα : Οθέλλος , Τρωάδες , Ορέστης καθώς και με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου σε έργα των Σοφοκλή, Ευριπίδη , Σαίξπηρ , Τ. Ουίλλιαμς, Μαριώ, Πρίσλευ , Όσμπορν , Σαγκάν, Κάουαρντ, Γκέρνι, Ουάιλντερ, Μπρεχτ, Όντες, Αντρέγιεφ, Άλμπη( Θεατρικό βραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη (2003 ) . Πρωταγωνίστησε στη μουσική παράσταση Νύχτα ξανά σε σκηνοθεσία Αντ.Βουτσινά και μουσική Κουρτ Βαιλ και Θ. Νικόπουλου . Στο κινηματογράφο έχει λάβει μέρος σε πέντε ταινίες μεγάλου μήκους (βραβείο ερμηνείας α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1985 , για την ερμηνεία της στην ταινία του Σ. Τσιώλη( Μια τόσο μακρινή Απουσία ) σε δυο ταινίες μικρού μήκους και στην ιταλοαμερικανική παραγωγή The Greek σε σκηνοθεσία Τ. Ντιούμπιν . Στην τηλεόραση έχει λάβει μέρος σε σειρές , τηλεταινίες και θεατρικά έργα . Δίδαξε Έκφραση και Υποκριτική στο επαγγελματικό τμήμα της Σχολής Χορού της Ν. Χειμάρα και Αγωγή Λόγου σε επιδοτούμενα από την ΕΟΚ σεμινάρια Δημοσιογραφίας . Έλαβε μέρος στο Συμπόσιο Διαφυλετικών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα «Η γυναίκα στον Ίψεν» . Από το 1993 έως το 1996 δίδαξε Υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Δ. Φωτιάδη . Από το 1996 έως σήμερα διδάσκει στη θεατρική Σχολή του Β. Διαμαντόπουλου . Δάνεισε τη φωνή της στο βασικό ρόλο στις ταινίες Το βλέμμα του Οδυσσέα και Μια αιωνιότητα και μια μέρα του Θ. Αγγελόπουλου . Σκηνοθέτησε τα έργα του Γ. Ηλιόπουλου Το τέλος του καλοκαιριού , Μια ωραία και πιστευτή ιστορία , Τα μυστικά της αποτυχίας μου , το έργο του Ερν. Βουτσίνου Τραγωδία εν κρανίω , «Amor y muerte» (Αποσπάσματα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο με άξονα το τάνγκο) και τη μουσικοθεατρική παράσταση CARGO. Δισκογραφικά έχει συνεργαστεί με το Β. Δημητρίου και με ξένους συνθέτες . Έχει τραγουδήσει με τους Monie-Monie Conniente ,την Αν. Μουτσάτσου τη Λ. Αλκαίου,το Μ. Πασχαλίδη, Ελ. Πέτα, Μ. Φραγκούλη Είναι πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Εκφωνητών . Από το 2009 είναι Βουλευτής Α’ Αθήνας του ΠΑΣΟΚ.

81 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Kα Ζούνη δεν έχω ασχοληθεί με το καινούριο νομοσχέδιο και δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό.
    Δεν έχω σχηματίσει άποψη όπως λέτε και εσείς.
    Το μόνο που έχω να παρατηρήσω σαν πολίτης και σαν γονιός είναι ότι ο τρόπος που παίρνονται τα τελευταία 25 με 30 χρόνια τώρα οι αποφάσεις για την παιδεία, είναι απαράδεκτος.
    Ο κάθε υπουργός βγάζει τα απωθημένα του και τα προσωπικά του πιστεύω στα παιδιά, έχουμε πήξει στις μεταρυθμίσεις και αποτέλεσμα μηδέν.
    Πρέπει να ληφθούν αποφάσεις σε συνεργασία με την μαθητική κοινότητα και τους γονείς και αυτό να είναι, να μην αλλάζουν τα νομοσχέδια ανάλογα με τα γούστα του εκάστοτε υπουργού.
    Να μην επιτρέπεται να κάνουν τα παιδιά σάκους του μποξ για να μπουν στο μάτι του προηγούμενου υπουργού.
    Πρέπει να σταματήσει η εγκληματική προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το μέλλον των παιδιών μας.
    Αρκετά!!

  2. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ!!!!!!!!!!!ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ!!! ΤΟ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΜΟΥΧΛΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΠΑΞΙΩΣΕΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ!!!ΤΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ !!!!!!ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΕΞΩ!!!!!!!!!!!ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΟΥ ΠΕΜΥ ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!

  3. Πρέπει να σώσουμε την Ελλάδα. Να μην καταργήσουμε μόνο τα δωρεάν συγγράμματα, όπως προβλέπει ο νόμος της συνοδοιπόρου σας Διαμαντοπούλου, αλλά να κλείσουμε τελείως τα πανεπιστήμια. Και τα λύκεια. Και τα γυμνάσια. Και τα δημοτικά. Ξέρετε πόσα χρήματα θα εξοικονομήσουμε?

  4. Κυρία Ζούνη ως μητέρα δύο επιστημόνων αποφοίτων ελληνικών πανεπιστημίων, όλα αυτά τα χρόνια, που τα παιδιά μου φοιτούσαν στα σχολεία, δηλαδή εδώ και 25 χρόνια περίπου, η απορία ήταν μία. Γιατί τόσα νομοσχέδια και αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια και όχι βελτίωση στην εκπαίδευση απο το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο;
    Τι παραπάνω γνώσεις θα αποκτήσει ο μαθητής του γυμνασίου όταν δεν έχει μάθει στις πρώτες τάξεις του δημοτικού να γράφει σωστά ούτε το όνομά του; Όταν δεν ξέρει να διαβάσει σωστά ένα κείμενο γραμμένο σε άπταιστα ελληνικά; Όταν δεν ξέρει να μιλήσει σωστά τα ελληνικά; Όταν δεν ξέρει την ιστορία του τόπου του, πως θα αγαπήσει και θα εκτιμήσει την χώρα μας, τι θα καταλάβει από τα μνημεία μας, τις τέχνες μας, απο τις εθνικές επετείους μας; Όταν από γεωγραφία ξέρει μόνο τα κράτη, που αναφέρονται στα δελτία ειδήσεων των 8:00 και τίποτα παραπάνω; Και κυρίως όταν οι δάσκαλοι προτείνουν ως πηγή πληροφοριών την «ανοικτή» βάση δεδομένων WIKIPEDIA, και όχι έγκριτες εγκυκλοπαίδειες, στις οποίες για να προστεθεί ένα λήμα έχουν προηγηθεί έρευνες ετών, για ποιά ποιότητα εκπαίδευσης μιλάμε; Τέλος, στα σχολεία μας, δυστυχώς,οι αθλοπαιδίες ανύπαρκτες, οι επισκέψεις σε μουσεία ελάχιστες, η ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων ανύπαρκτη, η συμμετοχή σε εθελοντικές δράσεις ανύπαρκτη, για ποιά καλλιέργεια πνεύματος και κοινωνικότητας μιλάμε;
    Οι άπειρες αλλαγές των προηγούμενων χρόνων το μόνο,που κατάφεραν, ήταν το συντεχνιακό βόλεμα των περισσοτέρων, σε λιγότερες ώρες ποιοτικής διδασκαλίας, μεταφέροντας το διάβασμα και την επεξεργασία των μαθημάτων στο σπίτι και στους γονείς, με αποτέλεσμα την αλματώδη αύξηση των ιδιαιτέρων μαθημάτων, αφού με την κατάργηση του ελέγχου της ποιότητας της διδασκαλίας και της απόδοσης της τάξης, ουδείς εκρίνετο. Ευτυχώς υπήρξαν και σίγουρα υπάρχουν και φωτεινες εξαιρέσεις Δασκάλων, που ασκούσαν λειτούργημα και δίδαξαν όσο μπορούσαν σωστά τα παιδιά μας έστω και πέρα των κανόνων της πολιτείας.
    Και αυτή είναι η πρότασή μου, αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, με λιγότερη και σωστότερη διδακτέα ύλη, αλλά και ποιοτικότερη εκπαίδευση μελλοντικών πολιτών και όχι παπαγάλων.

  5. Φοβερή διαπίστωση!!!! Τοσα χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στην κυβέρνηση και τώρα βγήκε η ετυμηγορία… Μα όταν συνεχώς οι πολιτικοί απαξιώνουν τη δημόσια παιδεία, τι θέλετε να συμβεί κυρία Ζούνη; Όταν βλέπουμε γόνους βουλευτών και υπουργών ΠΑΙΔΕΙΑΣ να φοιτούν σε ιδιωτικά ιδρύματα, τότε ξέρετε τι έχουμε κάνει; Έχουμε αποτύχει οικτρά… Και το χειρότερο είναι ότι δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να το αλλάξουμε αυτό…

  6. Κυρία Ζούνη, η απάντηση στο ερώτημα γιατί τόσα παιδιά πάνε στο εξωτερικό να σπουδάσουν, δεν είναι κατά την άποψη μου τόσο αυτονόητη όσο τη θεωρείτε, ότι δηλαδή πιστεύουν ότι θα κάνουν καλύτερες σπουδές στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που πάνε σε ξένα πανεπιστήμια είναι μαθητές που δεν κατάφεραν να εισαχθούν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ίσως στον περίγυρο σας τα περισσότερα παιδιά, ικανοί μαθητές, να επιλέγουν πανεπιστήμια υψηλού επιπέδου όπως είναι το Κέμπριτζ , η Οξφόρδη το L.S.E το Μ.Ι.Τ ή το Χάρβαρντ. Στη δική μου «γειτονιά» όσα παιδιά δεν καταφέρνουν να εισαχθούν σε κάποια σχολή στην Ελλάδα, επιλέγουν πανεπιστήμια χωρών με πολύ χαμηλό επίπεδο σπουδών, ή και τριτοκλασάτα κολλέγια της Μ. Βρετανίας. Προφανώς στην προσπάθεια σας να αιτιολογήσετε την ψήφο σας στο νέο νόμο, υποβαθμίζετε συνολικά την ποιότητα των ελληνικών πανεπιστημίων και άρα είναι αναγκαία κάποια αλλαγή. Συμφωνώ μαζί σας. Αλλά ποια αλλαγή. Και ποιος θα είναι ο στόχος αυτής της αλλαγής. Οι αλλαγές που προτείνει το Υπουργείο Παιδείας θα βελτιώσουν το επίπεδο των παρεχόμενων σπουδών; Αυτά τα μέτρα θα αποτρέπουν τους νέους να πηγαίνουν στο εξωτερικό; Η πλειονότητα των καθηγητών που αντιδρά, αντιδρά γιατί φοβάται πως θα χάσει κεκτημένα; Με τά όσα έγιναν τελευταία είναι λιγάκιδύσκολο να εμπιστεύεται τους πολιτικούς περισσότερο από τους τους πανεπιστημιακούς
    Βέβαια μόνον ένας αφελής θα υποστήριζε πως όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας παρέχουν σπουδές υψηλού επιπέδου. Ο τεράστιος αριθμός (κάθε Περιφέρεια και ΑΕΙ, κάθε πόλη και ΤΕΙ) αποδεικνύει από μόνος του ότι είναι αδύνατον να υπάρχει τόσος μεγάλος αριθμός ικανών πανεπιστημιακών δασκάλων που να να ανεβάζουν το κύρος του ιδρύματος.
    Οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες για να ικανοποιήσουν τοπικιστικά συμφέροντα και επενδύοντας στην ψεύτικη ανάπτυξη της καφετερίας, των ταχυφαγείων και των ενοικιαζόμενων δωματίων, απλώσανε ΤΕΙ και ΑΕΙ σε όλη τη χώρα. Δημιουργήσανε τμήματα χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Τμήμα γεωργικών μηχανημάτων, Τμήμα ανθοκομίας, Τμήμα παραδοσιακών μουσικών οργάνων, ιχθυοκαλλιέργειας και πολλά άλλα. Όλα αυτά δεν έπρεπε να είναι Σχολές ανώτατης ή ανώτερης εκπαίδευσης. Αυτά έπρεπε να είναι επαγγελματικές σχολές. Να δίδουν πραγματικές πρακτικές γνώσεις για τη δημιουργία σωστών επαγγελματιών. Αντίθετα τι κάνανε; δίδανε ψευδεπίγραφους τίτλους, και δημιουργούσαν προσδοκίες χωρίς αντίκρισμα. Σπέρνανε ανέμους και άντε τώρα να θερίσουν τις θύελλες. Θυμάμαι την κ. Διαμαντοπούλου στην Κοζάνη (ήταν ακόμη επίτροπος στην Ε.Ε) με πόσο πάθος στήριζε και υποστήριζε την προσπάθεια ίδρυσης Πανεπιστημίου στη Δυτ. Μακεδονία με μοναδική όμως έδρα την Κοζάνη καιμε αντίστροφα επιχειρήματα αντέκρουε τους άλλους πολιτικούς παραγόντες της Καστοριάς, της Φλώρινας και των Γρεβενών που ζητούσαν και αυτοί κομμάτι από την πίτα του ΑΕΙ. Υπάρχουν πολλά προβλήματα και δεν νομίζω ότι η νέα «μεταρρύθμιση» λύνει το πρόβλημα. Εάν ζητούμενο είναι η αναβάθμιση των πανεπιστημίων μας, τότε τι νόημα έχει η δημιουργία τμημάτων τριετούς φοίτησης. Και κάτι τελευταίο . Όταν η Κυβέρνηση της Ν.Δ όρισε ελάχιστη βάση για εισαγωγή στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ, το ΠΑΣΟΚ δια στόματος του κ. Παπανδρέου υποσχέθηκε να καταργήσει (και την κατάργησε) τη βάση γιατί το θεωρούσε «άδικο». Αν αυτό δεν είναι επιβράβευση της ελάσσονος προσπάθειας τότε τι είναι κ. Ζούνη;

  7. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΡΟΕΡΧΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΙΔΗΜΩΝ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΟΡΘΩΣΩ! ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΤΙΣ ΕΝΤΟΠΙΖΩ, ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΡΟΤΡΟΠΗΣ ΣΕ ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ , ΟΠΩΣ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΙΤΟΥ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΨΙΝ ΣΑΣ…. ΤΟΤΕ ΜΟΝΑΧΑ ΘΛΙΨΗ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!
    Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΕΝΩ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ, ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΗΝ ΒΑΡΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ, ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΤΙΖΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ! ΗΤΑΝ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ…..
    ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΠΟΙΑ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ, ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ….ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ; ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΜΜΙΑ, ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ, ΚΑΙ ΘΛΙΒΟΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!!

  8. ΟΣΟ Η ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΒΓΑΖΕΙ ΓΑΛΑΖΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ, ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ; ΕΧΕΤΕ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΠΡΩΤΟΕΤΩΝ; ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΛΙΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ; ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΟΙ 10 ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ; ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ; ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΜΕ ΡΟΠΑΛΑ;
    ΑΝ ΟΧΙ ΤΟΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΕ.

  9. Πέμη, μην εμπιστεύεσαι τα ….αυτονόητα!
    Να κι η απόδειξη : στο εξωτερικό δε φεύγουν τα παιδιά που πιστεύουν ότι εκεί θα κάνουν σοβαρές σπουδές. Φεύγουν αυτά που δε γράφουν καλά στις πανελλήνιες και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να μπουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Στη συνείδηση της δικής μας γενιάς (είμαι 40 χρονών), όποιος έχει πρώτο πτυχίο από πανεπιστήμιο εξωτερικού «αυτοσυστήνεται» και νοείται ως αποτυχών στις πανελλήνιες. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.
    Νόμος δεύτερος : η γνώση είναι παιδί της ελευθερίας.
    Νόμος τρίτος : δεν αξίζουν στην Ελλάδα όλες αυτές οι ρετσινιές.
    Όλα μπορούν να βελτιωθούν, αλλά δε χρειάζεται να βαφτισθούν πρώτα άχρηστα! / Αυτή η προπαγανδιστική τακτική πρέπει να σταματήσει !

  10. Η παιδεία σε όλες της τις βαθμίδες, διότι πρόβλημα υπάρχει παντού, είναι πολύ ΣΟΒΑΡΗ υπόθεση για να τη χειρίζονται πολιτικοί.
    Υπάρχουν δάσκαλοι αγαπητή κυρία Ζούνη και είναι, κατά την εκτίμησή μου αρκετοί, με τη σωστή έννοια του όρου. Απλά δε φαίνονται δεν τους επιτρέπει η αξιοπρέπειά τους να αυτοπροβάλλονται και να γελοιοποιούνται όπως όλοι αυτοι οι γνωστοί άγνωστοι που βολεύτηκαν μέσω πολιτικής γνωριμίας και άρα είναι δέσμιοι της που μπήκαν στο χώρο της παιδείας για τα καλοπληρωμένα προγράμματα και τους κακοπληρωμένους διδακτορικούς φοιτητες.
    Η λύση δε βρίσκεται στη βουλή παρά μόνο στους αξιόλογους δασκάλους που έχουν το φόβο της επιλογής για αυτό που λένε και προτείνουν και για αυτό μιλάνε λίγο………………….
    Εκεί πρέπει να ψάξουμε για όλους τους τομείς στους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

  11. Προς την κυρία Κανάκη Μαρία. Κυρία μου στην εποχή σας ίσως να πήγαιναν οι αποτυχημένοι στα ξένα πανεπιστήμια. Ξέρετε σήμερα πόσοι, οι οποίοι προέρχονται απο ΑΕΙ,ΤΕΙ, προτιμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ξένα πανεπιστήμια επείδη έχουν αηδιάσει από την κατάσταση των ελληνικών? Θα σας πω εγώ . Πάρα πολλοί. Είμαι ένας από αυτούς…Αφήστε τα περί προπαγάνδας και ανοίξτε τα μάτια σας

  12. Κ. Ζούνη,

    Ειμαι αποφοιτος ΑΕΙ στην Ελλαδα και τωρα τελιωσα μεταπτυχιακο στην Ολλανδια. Εχω να καταθεσω τα εξης.
    1ον οτι στο εξωτερικο καταλαβα τη θα πει διαβασμα, σωστος προγραμματισμος και γνωση. εχωντας τελιωσει ως ενας εκ των πρωτων στη σχολη μου Ελλαδα καταλαβα οτι δεν ειμαι προετοιμασμενος ουτε εφοδιασμενος με γνωσεις (δεν ισχυει για ολες τις σχολες) οταν εφτασα να ανταγωνιστω συμφοιτητες μου στο εξωτερικο.

    2ον πιστευω τελικα οτι οταν πληρωνεις για να μαθεις εκτιμας καλυτερα το πανεπιστημιο. Δεν νομιζω οτι εκτιμαται οτι μας παρεχετε τσαμπα τοσα χρονια.

    3ον Χωρις να κατονομασω το πανεπιστημιο, πιστευω οτι χρειαζομαστε αλλαγες μιας κ εβλεπα μια κατασταση που με στενοχωρουσε. Συγγενεις και φιλοι συγγενων, χωρις τα απαραιτητα κριτηρια να «βολευονται» σε θεσεις στο πανεπιστημιο τοσο που στο τελος εγινε πολυ «οικογενιακο» Επιτελους να υπαρξει ελεγχος και αξιοκρατια.

    Εχωντας το διλημμα να μεινω εξω η να γυρισω, αν και θελω πολυ να γυρισω γιατι μου λειπει η Ελλαδα και την νοσταλγω, πιστευω οτι κανεις δεν θα εκτιμησει εδω τον κοπο και την προσπαθεια μου με αποτελεσμα να ωθουμε να μεινω, ελπιζω για λιγο εξω. Ας γινουν αλλαγες που θα μας κανουν ανταγωνιστικους

  13. Δεν έχω καμία εμπειρία απο ελληνικά πανεπιστήμια. Μόνο απο πανεπιστήμια του εξωτερικού. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως εδώ ο καθηγητής θα σε κρίνει και θα σε κρίνει αυστηρά. Δεν υπάρχει κανένα αλισβερίσι ανάμεσα στον καθηγητή και τον μαθητή. Ο καθηγητής δεν εξαρτάται απο τον σπουδαστή, αν θα ανέβει τη βαθμίδα ή οχι. Και οι δύο γνωρίζουν τη θέση τους και τα όριά τους. Ο σπουδαστής μελετά, ο καθηγητής διδάσκει και αξιολογεί. Η επιτυχία του συστήματος βρίσκεται δηλαδή στο αυτονόητο. Αν είσαι καλός σπουδαστής, θα πας μπροστά, αν δεν είσαι θα τελειώσεις το πανεπιστήμιο (αν το τελειώσεις) με ένα πολύ κακό βαθμό και αυτό θα έχει άμεση επίπτωση στο επόμενο βήμα σου, αφού ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος τόσο μέσα στο πανεπιστήμιο, όσο και στην αγορά εργασίας. Ένα κακό πτυχίο εδώ δεν έχει κανένα αντίκρισμα. Είναι σαν να μην το έχεις πάρει ποτέ. Στη Ελλάδα αντίθετα τα πτυχία του 5 θεωρούνται κάτι φυσιολογικό και ύστερα παραπονιόμαστε πως γεμίσαμε άνεργους πτυχιούχους. Πτυχιούχους της ήσσονος προσπάθειας θα συμπληρώσω. Έχω την εντύπωση οτι στην Ελλάδα το «δημοκρατικό πανεπιστήμιο» δεν είναι παρά η ωραία ταμπέλα που βάζουμε σε ένα ατέλειωτο αλισβερίσι με θύμα εν τέλει το ίδιο το ελληνικό πανεπιστήμιο και αρα την ελληνική κοινωνία.

  14. Κυρία Ζούνη
    Πράγματι μιλάμε για την μεγαλύτερη επένδυση για το μέλλον της χώρας.
    Θα ξεκινούσα ( στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ) από κάποια πρακτικά ζητήματα, που όμως πιστεύω παίζουν καίριο ρόλο στην εκπαίδευση :
    – Νομίζω ότι καταρχάς πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα.Δύσκολα γίνεται καλή δουλειά σε τάξεις των 30 μαθητών.Πιστεύω ότι θα έπρεπε να πάμε σε τάξεις το πολύ 15 μαθητών.
    – Κατόπιν, έχω τη γνώμη πως πρέπει να μειωθεί και ο αριθμός των μαθημάτων, ώστε να καταστεί δυνατόν ν’ αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας των σημαντικότερων, όπως γλώσσα, μαθηματικά, ιστορία και πληροφορική.
    – Ίσως θα έπρεπε επίσης να εξετάσουμε το ενδεχόμενο επικεφαλής του υπουργείου παιδείας να τίθεται όχι ένας «επαγγελματίας» κομματικός πολιτικός αλλά ένας πανεπιστημιακός. ( Αυτό θα το επέκτεινα και στο υπουργείο δικαιοσύνης, όπου θα προτιμούσα επικεφαλής έναν ανώτερο δικαστικό και όχι έναν κομματάνθρωπο – έτσι ίσως θα ενισχυόταν και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ).

  15. Αγαπητή κα Ζούνη,

    Έχοντας ζήσει από μέσα το Πανεπιστήμιο (πτυχίο, μεταπτυχιακό κ ελπίζω σύντομα διδακτορικό) και ειδικότερα το Καποδιστριακό νομίζω ότι έχω σχηματίσει μια γνώμη για την κατάσταση.
    Δυστυχώς κ το Πανεπιστήμιο είναι μια αντανάκλαση της κοινωνίας μας ! Υπάρχουν οι καλοί οι κακοί και οι άσχημοι.
    Καθηγητές πραγματικοί επιστήμονες, που αγαπάνε τη δουλειά τους, που δίνουν και την ψυχή τους και δυσκολεύονται να εξελιχθούν γιατί υπάρχουν οι άσχημοι. Αυτοί που εμφανίζονται ξαφνικά από το πουθενά και «καπαρώνουν» μια θεσούλα. Μέσα σε όλους υπάρχουν και οι κακοί, αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, παρά εμφανίζονται με ύφος καρδιναλίου μιας και είναι όπως λένε ο Θεός στο αντικείμενό τους. Αστεία πράγματα…
    Το αυτοδιοίκητο με την τωρινή μορφή έχει διαμορφώσει μια κατάσταση ημετέρων, με πολλές οικονομικές ατασθαλίες, μια άρρωστη κατάσταση η οποία πρέπει να διορθωθεί άμεσα. Δεν είναι δυνατόν τα Πανεπιστήμιά μας να είναι κέντρα διαπλοκής !!

    Πάμε στους φοιτητές… Σε όλα αυτά τα χρόνια πάλεψα πολλές φορές με τους γνωστούς ταραξίες οι οποίοι έχουν-είχαν και θα έχουν ως μόνο σκοπό στη ζωή τους να οργανώνουν καταλήψεις.. Γνώρισα τους επαγγελματίες πολιτικούς που ψάχνουν μια θέση, μια διέξοδο στην βουλευτική έδρα !! Και έχουν καταντήσει τα Πανεπιστήμια σε γήπεδα με οπαδούς των κομμάτων… αηδία…
    Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που ξέρουν για ποιό λόγο βρίσκονται εκει αλλά τους κάνουν τη ζωή δύσκολη όλοι οι παραπάνω !

    Η μαζικοποίηση της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης έχει φέρει την παρακμή της. Μήπως είναι καιρός να συμμαζευτεί λίγο η κατάσταση; Θεωρώ ότι η απόλυτη ασυλία έχει οδηγήσει σε αυτό την κατάσταση η οποία δεν ταιριάζει στα Πανεπιστήμια.

    Δεν προχωράω προς τη βασική εκπαίδευση, εκεί ακόμα «ταϊζουμε» τα παιδιά μας ήρωες και ράσα αντί να τα διδάσκουμε την κριτική σκέψη και την αρχαία ελληνική γραμματεία. Ντροπή να μαθαίνουν στο εξωτερικό για τη μυθολογία της Ελλάδας και εμείς να μαθαίνουμε για Ιωνάδες και κήτη…

  16. Είμαι περήφανη που αποφοίτησα από Ελληνικό Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα τη Νομική, ναι, αυτήν την πολύπαθη με το άθλιο κτίριο και τη σωρεία συγγραμματων διαφόρων καθηγητων για ένα και μόνο μάθημα. αν δεν το περνούσες τη μια χρονιά με τον Χ καθηγητή, την επόμενη φορά αν πετύχαινες άλλον, έπρεπε να διαβάσεις άλλο βιβλίο! Δεν πειράζει, καλό μας έκανε, η γνώση δεν πάει ποτέ χαμένη.
    Θα συνηγορήσω ότι η κατάσταση με τα κόμματα είναι τραγική, παιδιά – στελέχη κομμάτων ή γιοί βουλευτών πήγαιναν μιλημένοι στα προφορικά στον δήθεν δύσκολο καθηγητή και έπαιρναν 8αρια (το 10 δεν υπάρχει , απλά) ενώ εμείς τον αποφεύγαμε τρέμοντας να βρεθούμε απέναντί του!Δεν είναι παραμύθι, είναι πραγματικότητα όσο περίεργο και αν σας φαίνεται!
    Όμως η παιδεία ξεκινάει από τα πρώτα στάδια, δεν μπορείς να περιμένεις να διαμορφώσει σωστή προσωπικότητα ένα παιδί στα 19 που περνάει πανεπιστήμιο! Όταν στα δήθεν καλά σχολεία πχ Αρσάκειο ξέρω παιδί που είναι τρα-γι-κα ανορθόγραφο και έχει 19 και 20 (πληρωμένοι βαθμοί)και πάει Λύκειο… ή παιδική μου φίλη που έγιε δασκάλα με 5ετία στην επαρχία , με μεταπτυχιακά, διαρκή σεμινάρια και πάνω απόλα απίστευτη θέληση για προσφορά και είναι ακόμα αναπληρώτρια με 9 μισθούς των 800 Ευρώ αντί 12(!!!) και έχει φτάσει 30 χρονών τι περιμένεις??
    Στο εξωτερικό έχουμε λαμπρότατα μυαλά που αριστεύουν και αποτελούν πρότυπο στη σχολή τους, φυσικά αυτοί δε θα γυρίσουν ποτέ όπως είναι τώρα η κατάσταση (στεναχωριέμαι αλλά δεν τους αδικώ).
    Προς όλους αυτούς που λένε ότι έξω πάνε οι αποτυχημένοι των Πανελληνίων: στην αρχή έτσι είναι, παιδιά χαμηλού βαθμολογικού επιπέδου γίνονται δεκτά σε άλλες χώρες, σε αμφιλεγόμενης ίσως ποιότητας σχολές. Εκεί όμως για να τελειώσουν φτύνουν αίμα και, πιστέψτε με , αν δεν αξίζουν δεν θα αποφοιτήσουν ποτε! Αντιθέτως με εδώ…που καααααποια στιγμή θα αποφοιτήσουν όπως όπως.
    Όλα ξεκινούν από τα αρχικά στάδια της μόρφωσης και αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο προσοχής, ειδάλλως την ουσία των αλλαγών στα ΑΕΙ πια ούτε που θα την καταλάβοουμε, πόσω μάλλον να τη δεχτούμε.

  17. Ta Ellhnopoula feugoun gia na spoudasoun sto ekswteriko kata kyrio logo giati to Dhmosio Panepisthmio sthn Ellada leitourgei opws kai ka8e Dhmosios organismos sthn Ellada ta teleutaia 50 xronia: dhladh grafeiokratika, anaksiokratika, antiparagwgika, pelateiaka kai rousfetologika. Opoiodhpote nomosxedio proti8etai na allaksei rizika to grhgorotero auth thn ahdiastikh katastash, einai kata th gnwmh mou euprosdekto. To «fine-tuning» mporei na er8ei kai argotera.

  18. Οι Έλληνες σπουδάζουν στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, νοσηλεύονται στα νοσοκομεία του Λονδίνου και, αν επιθυμούν να καεί η σορός τους, πρέπει να τους μεταφέρουν στη Βουλγαρία – είναι άξιον απορίας για ποιο λόγο κατοικείται ακόμα αυτή η χώρα. Απλώς το διάβασα κάπου (ψάχνοντας το φαινόμενο της ξενομανίας μας)και το αναφέρω, προσπαθώντας να ελαφρύνω το κλίμα , καθώς είμαι μια «αγανακτισμένη» φοιτήτρια χωρίς βιβλία, αλλά με σημειώσεις των καθηγητών που αγοράζουμε από βιβλιοπωλεία από 1-20 ευρώ!!!!!!Και αυτό είναι το λιγότερο!Πιστέψτε με!
    Με εκτίμηση, μια παλιά σας μαθήτρια από το τμήμα ενηλίκων!

  19. Ανήκω στην μεγάλη κοινωνική ομάδα των παιδιών που μπήκα σε κάποια παράταξη στο Πανεπιστήμιο με πολλά όνειρα και λίγο αργότερα αποχώρησα αηδιασμένος και μετανιωμένος.. ο λόγος? το γεγονός ότι φοιτητές, πρυτανικές αρχές και (αρκετοί, όχι όλοι) πολιτικοί κάνουν τα πάντα να μείνει το Πανεπιστήμιο όπως ήταν πριν 50 χρόνια προκειμένου να εξυπηρετούνται συμφέροντα και πελατειακές σχέσεις!! Όμως το Σύνταγμα και οι Νόμοι για άλλο λόγο τους δώσανε την ανεξαρτησία και το αυτοδιοίκητο που απολαμβάνουν σήμερα τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Για να μπορούν να προσαρμόζονται και να βελτιώνονται ανάλογα με τις δυσκολίες της κάθε εποχής και να εμπνέουν την Νεολαία ώστε να είναι δημιουργική και χρήσιμη για την χώρα…
    Ειδικά λοιπόν στην σημερινή δύσκολη εποχή για την χώρα μας, πού ειναι εξαφανισμένη η Πανεπιστημιακή κοινότητα?? πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν έχω ακούσει κανέναν να βγει και να μιλήσει για την Κρίση ή να καθησυχάσει τον κόσμο ή να εκφράσει την προσωπική του γνώμη για έξοδο από την δύσκολη φάση που όλοι περνάμε. τώρα πρόσφατα μόνο βγαίνουν καθηγητές και πρυτάνεις και μιλάνε δημοσίως και μάλιστα όχι για θέματα που αφορούν όλους τους πολίτες αλλά γιατί με το νέο νομοσχέδιο θίγονται τα συμφέροντά τους!!!
    Γνώμη μου λοιπόν, είναι να αφαιρεθεί κάθε δικαίωμα και κάθε στοιχείο ανεξαρτησίας από όλους τους φορείς των Πανεπιστημίων και να ιδιωτικοποιηθούν όλα!!! μόνο έτσι νομίζω ότι θα παράγεται Παιδεία και θα σταματήσει η «αιμορραγία» των ελλήνων φιτητών προς το εξωτερικό.
    ευχαριστώ πολύ.

  20. Συμφωνώ με τον παραπάνω που λέει ότι τα Πανεπιστήμια μας αντικατοπτρίζουν την κοινωνία μας. Η ιδέες μας, οι προσδοκίες μας για το μέλλον και η αντιλήψεις μας για τον κόσμο πρεσβέυονται όλες στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Όπως και οι σκοτεινές πλευρές, η απαξίωση των πάντων, ο ωχαδερφισμός, το «θείο» βόλεμα και το πολυπόθητο «πρεστίζ». Τα πανεπιστήμια όπως τα έχω δει εγώ, τα τελευταία 12 χρόνια που ζω μέσα σε αυτά, είναι ένα ανακυκλούμενο σύστημα, και η οποιαδήποτε πρόοδος γίνεται με ρυθμό χελώνας. Κι όμως θέλουμε περισσότερα. Γιατί λίγο πολύ οι περισσότεροι έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό, έχουμε σκάσει από την ζήλια μας για αυτά που έχουμε δει (και δεν μιλάω μόνο για Ευρωπαικές χώρες). Πολλές φορές βέβαια ξεχνάμε τα όποια καλά εχει το ελληνικό πανεπιστήμιο, και τις ιδιαιτερότητές του. Δεκτό. Γίνεται να κρατήσουμε τα καλά (δεν μας τα παίρνει κανείς), και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά; Για μένα αυτό το βήμα θα ήταν ο μεγαλύτερος σεβασμός στους νέους ερευνητές, μεταπτυχιακούς, βοηθούς και κυρίως στους εργαζόμενους των ίδιων των ιδρυμάτων. Και τι θα πάρουμε πίσω; Το βασικότερο στοιχείο για να γίνουν τα πράγματα ομορφότερα: το μεράκι τους!

  21. Προς όλους … αν δεχόμαστε ως «σωστά» τα ξένα πανεπιστήμια και σωστή λύση, τότε αποδεχόμαστε το σύστημα που λειτουργούν, το πλαίσιο που δρουν. Αρχίζοντας από το πολύ απλό, το «άσυλο» που φαντάζομαι ξέρετε πώς λειτουργεί έξω, συνεχίζοντας με την κτιριακή καταστροφή , φτάνοντας και στις παρουσίες και το διάβασμα. Η λογική λέει πως δεν μπορεί να θες να στείλεις το παιδί σου στο εξωτερικό και να μην θες τους κανονισμούς των πανεπιστημίων που θέλεις να το στείλεις. Δεν γίνεται να θες να γίνεις δικηγόρος και να δηλώνεις προτίμηση σε σχολές άσχετες και μετά να πηγαίνεις σ’αυτές και να κατηγορείς το σύστημα. Δεν γίνεται να περιμένεις να είσαι 15 χρόνια φοιτητής με πλούσια συνδικαλιστική δράση για να μάχεσαι για την «αιώνια» φοιτητική ζωή … Δεν γίνεται να αποδέχεσαι τους κανονισμούς και τα κόστη ενός ξένου πανεπιστημίου και να μην τους θέλεις για τα Ελληνικά. Δεν γίνεται να θες να παίρνεις πτυχίο με ελάχιστο διάβασμα , με χρόνια παραμονής και κατάληψης της θέσης και ταυτόχρονα να θες να ανέβει το επίπεδο. Μάλλον και στην παιδεία είμαστε «άριστοι» έξω και «μάγκες» μέσα. Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει ας δούμε λίγο αυτούς που άλλαξαν και πως το κατάφεραν. Σίγουρα θα ξεβολευτούμε , αλλά μόνο έτσι γίνεται …

  22. Πλατωνας ,ολα τα ξενα πανεπιστημια δεν ειναι απαραιτητα καλα .Και επαναλαμβανω .Ο λογος που πολλα παιδια πηγαινουν στο εξωτερικο ειναι οτι δεν εγιναν δεκτα σε ελληνικες σχολες .Ενω υπαρχουν σχολες του εξωτερικου που δεχονται μαθητες με πολυ χαμηλους βαθμους .Τωρα τι γνωσεις μπορουν να αποκομισουν οι συγκελριμενοι μαθητες ,ειναι ενα ερωτημα .Πολλοι παντως φοιτητες που σπουδαζουν εξω μιλανε για χαμηλοτατο επιπεδο μορφωσης σε πολλες ξενες σχολες.Αν συνεχιστει η κατασταση οπως ηταν πριν απο καποια χρονια πολυ απλα θα συνεχισει πολυς κοσμος να σπουδαζει στο εξωτερικο.Αλλα πολυ αμφιβαλλω πλεον δεν θα υπαρχουν λεφτα και υποχρεωτικα θα σπουδαζουν οσοι μπορουν και οσοι το αξιζουν .Πραγ,α οχι κακο ,οχι για λογους νομοτελειας αλλα για να κανει καινα προσφερει και τιποτα αλλο καποιος σε αυτη την χωρα.

    Και επισης κανεις λαθος .Υπαρχουν μεν και τα κομματα στο πανεπιστημιο αλλα αν δεν τους ενοχλεις δεν σε ενοχλουν .Ειναι απειροελαχιστοι σε σχεση με τους υπολοιπους φοιτητες και συνηθως ειναι ευγενεστατοι.Επισης σε πολλες σχολες ,μαλλον στις πιο πολλες χωρις διαβασμα μεθοδο κτλ δενμ πετυχαινεις τιποτα.Γιατι απαξιωνετε τις προσπαθειες των νεων εδω και υμνειτε μονο τους ξενους;Τι ραγαδιασμος ειναι αυτος..

  23. Κυρία Ζούνη,
    Δουλεύω στο Πανεπιστήμιο σε μια γραμματειακή θέση και είμαι και απόφοιτη Ελληνικού Πανεπιστημίου. Τον νόμο τον έχω διαβάσει ήδη τρεις φορές (και άλλες 2 το προσχέδιο) και συνεχώς επανέρχομαι και κοιτάζω λεπτομέρειες.
    Θα ήθελα να ξεκινήσω από το εξής: Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος εκτός Πανεπιστημίου δε μπορεί εύκολα να διαμορφώσει γνώμη και γενικώς, χάρη στη στοχευμένη «ενημέρωση» των ΜΜΕ απαξιώνεται καθημερινά ο ρόλος του Πανεπιστημίου και των Πανεπιστημιακών(κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και χρόνια και όχι τώρα μόνο που βγήκε ο νόμος…)τη στιγμή που και λαμπρά μυαλά υπάρχουν για να διδάσκουν τους νέους και συντελείται ερευνητική δουλειά μέσα στα ιδρύματα όσο κι αν κάποιοι θέλουν να πιστεύουν το αντίθετο…
    Ναι, είναι αλήθεια, το Πανεπιστήμιο έχει πολλά προβλήματα και ναι, πρέπει να αλλάξουν πολλά γιατί η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχο…
    Αυτές τις μέρες χάριν του νόμου, είδα πολλούς καθηγητές να συζητούν και να λένε ναι στην αξιολόγησή τους, να ομολογούν ότι η συνδιοίκηση με τους φοιτητές έχει ξεφύγει από τον αρχικό σχεδιασμό του ’82, να παραδέχονται ότι το σύστημα είναι σάπιο και ότι πρέπει να αλλάξει αλλά ταυτόχρονα, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι να βγαίνουν εκτός εαυτού με το σύνολο του νόμου τελικά.
    Είναι πολλές οι διατάξεις αυτές που στην ουσία διαλύουν το Πανεπιστήμιο: από τη δημιουργία του πανίσχυρου Συμβουλίου (οι σχέσεις εξάρτησης δυναμώνονται έτι περισσότερο σε σχέση με την τωρινή κατάσταση) από την απαξίωση των νυν εκλεγμένων Πρυτάνεων (καταλύεται η δημοκρατική διαδικασία) ως τη δημιουργία ενός μοντέλου διοίκησης της Σχολής (ένα άτομο, διορισμένο, με την ονομασία «Κοσμήτορας» θα έχει στη δικαιοδοσία του όλη τη Σχολή σε όλα τα επίπεδα!!!) και την εκμηδένιση των βασικών μονάδων που ήταν τα Τμήματα (δηλαδή οι φοιτητές θα εισάγονται σε μια Σχολή με ασαφές περιεχόμενο, με ποικίλλα προγράμματα σπουδών και τελικά ΤΙ πτυχίο θα παίρνουν?…)

    Δεν αντιλέγω, αναλογεί και στα Πανεπιστήμια το ποσοστό εκείνο που βρίσκουμε σε όλα τα επαγγέλματα: ο «βολεμένος», το «λαμόγιο» και όλα τα συναφή…Ναι, υπάρχουν όπως υπάρχουν παντού.
    Δεν μπορώ όμως να πιστέψω ότι η μεγάλη μερίδα των Καθηγητών, που είναι στην αφάνεια (της κοινής γνώμης τουλάχιστον-γιατί επιστημονικά διαπρέπουν οι περισσότεροι) τρελάθηκαν ξαφνικά και απορρίπτουν τον νόμο σχεδόν με βδελυγμία!Οι άνθρωποι αυτοί, πολλά χρόνια τώρα έβαζαν το συμφέρον των φοιτητών πάνω από το δικό τους. Δεν απείλησαν ποτέ με κλείσιμο σχολών εν μέσω εξεταστικών περιόδων ώστε να πιέσουν κατά καιρούς τα Υπουργεία για να «περάσουν» τα αιτήματά τους.
    Έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά να λένε ότι «δεν είναι σωστό να παίξουμε τις τύχες των παιδιών για να προωθήσουμε τις δικές μας διεκδικήσεις». Έτσι ποτέ δεν είδε κανείς να χάνονται οι εξεταστικές λόγω απεργιών των Καθηγητών.
    Δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω την κατάσταση, το είπα και στην αρχή: το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Όμως με αληθινό διάλογο (και μη μας λέει η κ. Διαμαντοπούλου ότι κάνει διάλογο με τα Πανεπιστήμια από πέρισυ γιατί κάτι τέτοιο δεν ισχύει) και όχι με μονόλογο. Γιατί μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει πίσω σε καμία θέση της, δεν έχει αποδεχτεί ούτε ΜΙΑ από τις προτάσεις που προτείνει η Πανεπιστημιακή κοινότητα…Μακάρι, ώστε και την τελευταία ώρα να γίνουν τροποποιήσεις στο νομοσχέδιο προς το συμφέρον όχι των Πανεπιστημιακών, αλλά της νέας γενιάς που έρχεται..

    Υ.Γ. ο Θεός ας βάλει το χέρι του…

  24. Διευκρινίζοντας την πρώτη τοποθέτησή μου, επιμένω : οι περισσότεροι μαθητές που φεύγουν έξω έχουν αποτύχει στις πανελλήνιες. Οι πανελλήνιες, ως διαδικασία κοινωνικής επιλογής, είναι ένα σύστημα δύσκολο, απαιτητικό, εξαντλητικό για τους υποψηφίους, αποδεκτό και σεβαστό από όλη την κοινωνία, όμως. Ο πρώτος στόχος των μαθητών που έχουν υψηλές επιδόσεις στο λύκειο είναι να εισαχθούν σε μια καλή σχολή σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Οι εξαιρέσεις (παιδιά δηλ. που φεύγουν έξω για πρώτο πτυχίο από επιλογή) δεν καταργούν τον κανόνα, λειτουργούν προς επίρρωσή του.
    Διευκρίνιση χρειάζονται και κάποιες αφηρημένες έννοιες, αν και νόμιζα ότι είναι σαφείς. Η αξιοπρέπεια δεν είναι κάτι που μετριέται σε…βαθμίδες. Ή έχεις αξιοπρεπή ζωή ή όχι. Δεν υπάρχει ζωή πιο αξιοπρεπής και ζωή λιγότερο αξιοπρεπής. Η φράση «οι σπουδές έξω εξασφαλίζουν ένα μέλλον αξιοπρεπέστερο» είναι γενίκευση επικίνδυνη. Μια χαρά αξιοπρέπεια θα εξασφάλιζαν και οι ελληνικές σπουδές στους αποφοίτους, αν κάποιοι δε φρόντιζαν να διασπείρουν όλους αυτούς τους συλλογικούς μύθους κατά της ελληνικής κοινωνίας. Αν κάποιοι δε φρόντιζαν να μας πείσουν ότι αξίζει στους έλληνες η συνεχής υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.
    Σ’ αυτό το σημείο έγκειται και η προπαγάνδα. Προς θεού, δεν εννοώ, κυρία Ζούμη, ότι εσείς την υποκινείτε. Πολλοί ασπάζονται τέτοιες γενικεύσεις και τις αναπαράγουν. Η κριτική και η άρση των δυσλειτουργιών σε όλους τους τομείς είναι το ζητούμενο. Φευκτέα, όμως, είναι, κατά την κρίση μου, η μηδενιστική προσέγγιση των πάντων. Να το εξηγήσω παραπάνω; Έχει κανείς αντίρρηση ότι πολλοί από αυτούς που αρθρώνουν δημόσιο λόγο εσχάτως προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα στην Ελλάδα είναι άχρηστα; Αν η κοινωνία το δεχτεί, το επόμενο βήμα είναι να αποδεχτεί και φορεμένους κανόνες. Να δεχτεί ταγούς και σωτήρες. Ωστόσο, μια κοινωνία αλλάζει μόνο αν εμπνευσθεί και πιστέψει στην αξία της.
    Το μέγα ζήτημα είναι αυτό : ένα ένα τα θέματα, καθώς ανοίγουν, και τίθενται στο δημόσιο διάλογο, συνοδεύονται από αφορισμούς. Και έτσι, σιγά σιγά μας σπρώχνουν να πιστέψουμε ότι έξω έχουν κατακτήσει μια σοφία που εμάς μας διαφεύγει. Σιγά σιγάα, σιγά σιγάα φτιάχνονται οι σύγχρονες δουλείες. Κι όταν, πριν χρόνια, όλοι ήταν γελαστοί, γιατί τώρα πολλοί Έλληνες έχουν σκυμμένο το κεφάλι; http://www.youtube.com/watch?v=S6En7D6z__o «ω! όταν έκτιζαν τα τείχη, πώς να μην προσέξω; Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτισθών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω» [Καβάφης, τα τείχη].
    http://www.youtube.com/watch?v=jybrtmzFIcc&feature=related Την ημέρα που ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο, για την ακρίβεια, ακριβώς την ώρα που ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο, άρχισε ο βομβαρδισμός του λαού με άπειρα χημικά. Κι ενώ τα ματ πάνοπλα απωθούσαν το συγκλονισμένο πλήθος από το σύνταγμα, ένα παιδί άρπαξε το μεγάφωνο και φώναξε «δε θα περάσει ο φασισμός». Κάτι κάνει, λοιπόν, και η ελληνική εκπαίδευση!!!

  25. Σε ό,τι αφορά το νέο νομοσχέδιο, όπως πάντα υπάρχουν θέματα στα οποία συμφωνώ, άλλα στα οποία διαφωνώ και φυσικά υπάρχουν εκείνα που «στα χαρτιά» φαίνονται ενδιαφέροντα αλλά ανησυχώ ως προς το αν και πώς θα μπορούσαν να εφαρμοστούν, δεδομένης της τωρινής κατάστασης των πανεπιστημίων.

    Γενικά όμως, τείνω να πιστεύω ότι τελικά η σωτηρία – ή η απόλυτη καταστροφή – δε μπορεί να έρθει απλά και μόνο με ένα «καλό» ή «κακό» νομοσχέδιο. Για μένα, τεράστιο μέρος του προβλήματος είναι το ότι πολύ συχνά πάνω στην παιδεία παίζονται κομματικά παιχνίδια. Ή, ακόμα κι αν δεν πρόκειται ακριβώς για «παιχνίδια», πάντως υπάρχει μια κάποια ασυνέπεια – κάθε τρία τέσσερα χρόνια, ενίοτε και πιο συχνά, το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια αλλάζει, τα πανεπιστήμια «αλλάζουν» κτλ κτλ, μόνο που οι αλλαγές δε γίνονται σταθερά προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Για να το πω απλά, είναι σαν να θες να φτιάξεις ένα δρόμο για Αθήνα-Θεσσαλονίκη και, κάθε τρία-τέσσερα χρόνια, η εκάστοτε κυβέρνηση να «ανασχεδιάζει» τον ημιτελή δρόμο, βάζοντας μια παράκαμψη εδώ, μια στροφή παραπέρα κτλ κτλ. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική αλλαγή στην παιδεία, χρειαζόμαστε κάτι πιο μακροπρόθεσμο.

    Θα χαιρόμουν να δω, ας πούμε, πριν να περάσει ένα νομοσχέδιο, να εξασφαλίζεται μια ευρύτερη κομματική συναίνεση. Ακόμα, να γίνεται ουσιαστικός διάλογος με τους εκπαιδευτικούς, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από πρωτοβάθμια μέχρι και τριτοβάθμια. Θα ήθελα να δω μια κάποια επικοινωνία ανάμεσα στις διαφορετικές βαθμίδες. Ας πούμε, να μπορεί να πει μια σχολή «εγώ θέλω οι εισακτέοι μου να έχουν το τάδε υπόβαθρο» και αυτό όντως να λαμβάνεται υπόψιν. Θα ήθελα να δω ουσιαστική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (κάτι στο οποίο όλοι, πανεπιστημιακοί και μη, διαχρονικά αντιδρούν, αλλά είναι μάλλον το πρώτο που χρειάζεται να γίνει) και, σε ό,τι αφορά τα πανεπιστήμια, αξιολόγηση της ποιότητας του προγράμματος σπουδών. Είναι τουλάχιστον απαράδεκτο να υπάρχουν σχολές που παρέχουν στους απόφοιτους τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα, που θεωρούνται καθ’ όλα «ισότιμες», αλλά έχουν τεράστιες διαφορές στα προγράμματα σπουδών τους. Είναι απαράδεκτο ο βαθμός δυσκολίας ενός μαθήματος να εξαρτάται από τις ιδιοτροπίες του καθηγητή, ή από το αν ο καθηγητής «φέτος θα κάνει σκούπα γιατί μαζεύτηκαν πολλοί παλιοί». Αυτά μόνο με αξιολόγηση διορθώνονται.

    Ειλικρινά, πιστεύω (αν και ξέρω ότι πολλοί θα με πουν αφελή) ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια άνετα θα μπορούσαν να είναι εφάμιλλα των «καλών ξένων» – ίσως όχι σε ό,τι αφορά τις υλικές υποδομές (άλλωστε πολλά από τα «καλά ξένα» έχουν και διόλου ευκαταφρόνητα δίδακτρα), αλλά σίγουρα σε ό,τι αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης. Στο δικό μου τμήμα, ας πούμε, υπάρχουν καθηγητές με πλούσια βιογραφικά, με ερευνητικό έργο, που σέβονται τη δουλειά και το μάθημά τους. Το πρόβλημα είναι ότι, από τη στιγμή που ο πανεπιστημιακός είναι δημόσιος υπάλληλος, έχει την ίδια αντιμετώπιση με όλους τους δημόσιους υπαλλήλους: είτε καλός είτε κακός, ουσιαστικά είναι στο απυρόβλητο. Αυτό, μαζί με πολλά άλλα, πρέπει να αλλάξει. Αλλά ταυτόχρονα, κι αυτό είναι μάλλον το πιο σημαντικό, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι η όποια αλλαγή και η όποια αξιολόγηση δεν είναι «πράσινη», δεν είναι «μπλε», δεν είναι «πρασινομπλε», είναι κάτι πέρα από κομματικά συμφέροντα, με διάρκεια μεγαλύτερη από τη θητεία αυτής ή της επόμενης κυβέρνησης.

  26. ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΡΙΝΩ ΚΥΡΙΑ ΖΟΥΝΗ…….ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΕΞΑΛΛΟΥ……;
    ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ……ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΑ ΤΟ 1996………..
    ΕΙΔΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ……..ΕΙΔΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΜΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΕ ΠΡΟΦΑΝΗ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΨΗΦΟΘΗΡΙΑ…….ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΧΑ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΕΧΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ:ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΑΣΕ 12 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΠΤΥΧΙΟ………
    ΕΙΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ…….ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΣΩΣΤΑ, ΟΧΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ………
    ΕΙΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΙΔΑΜΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ………
    ΕΙΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΟΥΝ, ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ, ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΝ ΓΝΩΣΗ……..
    ΕΙΔΑ ΜΑΖΙΚΕΣ ΜΕΤΕΓΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΠΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ……ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΤΟΣ 200 ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΗΔΗ 600………ΤΟΣΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΛΕΠΩ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ……….
    ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΑ ΖΟΥΝΗ……
    ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΤΕ……Η ΙΔΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ….
    ΕΧΩ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ ΚΥΡΙΑ ΖΟΥΝΗ…….
    ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ…
    ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ……ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ…….ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ; ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ;ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΩΣ ΕΧΟΥΝ;
    ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΑΛΙ ΠΛΕΥΡΑ, ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ……..ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΑΙΤ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥΣ, ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΙΣ ΠΕΝΙΧΡΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΟΥΣ…….ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;ΓΙΑΤΙ ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩ ΟΤΙ ΠΕΝΙΧΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ………
    ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΑΣ……ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ…………..

  27. Αρχικα,θα ηθελα να συστηθω με καθε επισημοτητα (για μια ακομη φορα) : ονομαζομαι Σιάκουλης Θανασης και φερω το αξιωμα του (εφηβου) βουλευτη[ ΙΕ’ συνεδριαση, Σεπτεμβριος 2010] , οποτε επιτρεψτε μου να σας αποκαλω »κυρια συναδελφε»! (πιστευω πως με θυμαστε)
    Δεν σκοπευω να διαφωνησω μαζι σας, αντιθετα συμφωνω απολυτα και επτρεψτε μου να προχωρησω περισσοτερο πανω στο δικο σας συλλογισμο. Το μονο σιγουρο πλεον ειναι πως το ενδιαφερον των γονιων, των μαθητων και γενικοτερα ολοκληρης της ελληνικης κοινωνιας απεναντι στην εκπαιδευση , δεν θα ελεγα οτι εχει στερεψει, αλλα τουλαχιστον μπορει να απεικονιστει με μια εξαιρετικα φθινουσα πορεια. Η παραπαιδεια, οσον αφορα τη δευτεροβαθμια εκπαιδευση και για να μην πολυλογω το ξεχαρβαλωμα της τριτοβαθμιας ανθισαν και συνετελεσαν, μαζι με οσα εσεις προαναφερατε, στο να στραφει το ενδιαφερον των ελληνων προς το εξωτερικο και να αρχισει να φτωχαινει η εννοια παιδεια στην ελληνικη πραγματικοτηα και στον συγχρονο μας ελληνικο πολιτισμο.
    Στην εισηγηση μου, κατα τη συνεδριαση της επιτροπης μορφωτικων υποθεσεων της Βουλης των εφηβων στις 5/9/10 ειχα αναφερθει σε καποια απο αυτα τα φαινομενα. Επειδη ομως πιστευω οτι το κρατος προυποθετει και σιγουρα ενεχει τις εννοιες της συνοχης, της συναφειας, της αλληλουχιας, δεν ειναι δυνατο να εξεταζουμε τους διαφορους τομεις ξεχωριστα. Πρωτα απο ολα θα ηταν σωστο να παραδεχτουμε συνολικα οτι στραβα αρμενιζαμε ,οτι δηλαδη υπηρχε και υπαρχει γενικοτερο προβλημα και μιλω για το προβλημα του να μην εντοπιζουμε εγκαιρως τα κακως κειμενα της καθημερινοτητας. Δεν μπορει π.χ. να μην βλεπουμε οτι οι αλλαγες στην εκπειδευση οταν γινονται αντιστροφα δεν εχουν κανενα αποτελεσμα, και οτι με τις εκ των υστερων παρεμβασεις , τα πασαλειμματα και τις τσαπατσουλιες τιποτα απολυτως δεν επιτυγχανουμε παρα επιδεινωση!!! Δεν μπορει ακομα να μην βεπουμε στατιστικα στοιχεια που αναφερουν πως το ελληνικο διδακτικο και επιστημονικο προσωπικο των Εκπαιδευτικων Ιδρυματων ειναι στο συνολο του ενα απο τα πιο αξιολογα παγκοσμιως και οτι το προβλημα εντοπιζεται στα θεματα διοικησης και εσωτερικης διαρθρωσης των Ιδρυματων…
    Συμφωνω μαζι σας επισης στο γεγονος οτι οι Ελληνες πολιτες στην πλειοψηφια τους δεν εχουν συνολικη θεωρηση των νομοσχεδιων που τιθενται προς ψηφιση και ετσι δεν εχουν ιδεα για το αν προτεινονται ενιοτε σοβαρες αλλαγες και μεταρρυθμισεις και αρκουνται στη λαθος ενημερωση απο ΜΜΕ μπλογκς και απο τους λεγομενους κομματικους στρατους….
    Ολα αυτα ομως, οπως ειπα και πριν ειναι αλληλενδετα και δεν θα πρεπει να τα εξεταζουμε μεμονωμενα. Ειναι αναγκαιο να ενταχθουν στο γενικοτερο πλαισιο της κρισης που ζουμε σημερα, κατι που ομως αποτελει δημιουργημα δικων μας παλαιοτερων επιλογων , κινησεων και ιδεοληψιων και ετσι να αντιμετωπιστουν με σχεδιο, οργανωμενα και παση θυσια, η λυση (μακαρι) που θα δοθει να ειναι οριστικη, μονιμη και με την μεγαλυτερη δυνατη αποδοχη, κατι που προφανως προυποθετει συνειδητοποιηση της καταστασης, παραδοχη του λαθους, ουσιαστικη προσγγιση και επιτελους εθνικη συνεννοηση, οχι απαραιτητα συναινεση αλλα οπωσδηποτε συνεννοηση.
    Σιακουλης Αθανασιος (εφηβος) βουλευτης Βοιωτιας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here