Το άγχος της νίκης

14
57

Από μικρός μου άρεσε ο κινηματογράφος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου έρχονται σκηνές από ταινίες, κάποιες τόσο ξεφτισμένες, σαν φθαρμένο, γεμάτα γραμμές σελιλόιντ, κάποιες τόσο φωτεινές σαν ταινίες σινεμασκόπ. Μια τέτοια λαμπερή σκηνή θυμάμαι με τέτοια λεπτομέρεια , κι αυτό γιατί είχε καταντήσει ο εφιάλτης που βασάνιζε πολλές απ τις ανέμελες παιδικές μου νύχτες.

«Μπέν Χούρ», η ταινία λίγο πριν την τελική αρματοδρομία, στο Κολοσσαίο της Ρώμης, όπου ο ήρωας εγκλωβίζει με το άρμα του τον αντίπαλο, αυτός πέφτει, ο ήρωας καλπάζει προς το τέρμα, ενώ τα ιδρωμένα του άλογα καταπατούν τον πεσμένο αναβάτη. Φυσικά το πλήθος ζητωκραυγάζει και επευφημεί τον νικητή.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, στο όνειρο αυτό δεν ήμουν με το μέρος του ήρωα αλλά του πεσμένου αναβάτη, εξ` ου κι ο εφιάλτης.

Μεγαλώσαμε με το άγχος της νίκης, σε όλους τους τομείς, μεγαλώσαμε με το άγχος της επιτυχίας… Σχολείο, στρατός, οικογένεια, κοινωνία, θέλει πρώτους, θέλει νικητές, και μόνον νικητές, οι ιστορία γράφεται γι` αυτούς , γι αυτούς και οι δάφνες, γι`αυτούς και η μνήμη, οι άλλοι καταδικασμένοι στη σκιά και στη λήθη.

Πού εργάζεστε; Πόσα βγάζετε; Τι καταφέρατε στη ζωή σας; Λες κι η ζωή είναι ένα κατοστάρι που βασικός σκοπός της και στόχος είναι το τέρμα , λες και οι δρομείς φορούν παρωπίδες που τους επιτρέπουν να βλέπουν μόνο μπροστά την κορδέλα του τερματισμού, και τους στερούν την πολυτέλεια να χαρούν τη διαδρομή, που διαρκεί δυστυχώς εκατό και μόνο μέτρα.

Αυτό το άγχος της νίκης που μεταφράζεται σήμερα σε άγχος επιβίωσης, μας κάνει να συνηθίζουμε στην εικόνα της δυστυχίας, να την κάνουμε ένα αναγκαίο συστατικό της καθημερινότητας που δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να επεμβαίνουμε. Αυτό το άγχος μας κάνει να προσπερνάμε αδιάφορα τον εξαρτημένο από ουσίες συνάνθρωπό μας, που αργοπεθαίνει στα σκαλιά της πολυκατοικίας, κουνώντας με συγκατάβαση απλά το κεφάλι.

Αυτό το άγχος μας κάνει να ξεχνάμε τους ηλικιωμένους, που νιώθουν ακόμα πιο σκληρά την περιθωριοποίηση και την απαξίωση.

Αυτό το άγχος μας κάνει αρνητικούς στη συνύπαρξη με αυτό που μας βγάζει από τη ρουτίνα μας, το διαφορετικό, και γενικά ό,τι μας θυμίζει πως στη ζωή, εκτός από τη νίκη, ακόμα κι εκείνη τη μικρή καθημερινή νίκη, υπάρχει και η ήττα, θέλουμε να ξεχνάμε πώς η επιτυχία κι αποτυχία χωρίζονται μόνο από ένα μικρό αυλάκι, πως η ζωή είναι γεμάτη από δρομείς που βρέθηκαν στο τέρμα για πάντα, που ο χρόνος τους έληξε, γιατί ο αγώνας θα εξακολουθήσει μόνο για τους πιο δυνατούς, τους διεκδικητές μιας νέας νίκης, που θα διαδεχθεί μιαν επόμενη , κι αυτή μιαν άλλη , αενάως κυνηγώντας τη «φυσική επιλογή».

Αυτό το άγχος μας κάνει να ξεχνάμε αυτούς που έμειναν πίσω ασθμαίνοντας, εκείνους που σκόνταψαν, και τους άλλους που δεν άντεξαν, αυτό το άγχος μας κάνει να ξεχνάμε πώς δίχως τη δική τους συμμετοχή, αγώνας δεν υπάρχει, ούτε επιλογή,

Φυσική ή τεχνητή…

Αυτό το άγχος της νίκης, αμβλύνει τις ευαισθησίες μας, και υπονομεύει την ανθρωπιά μας.

14 ΣΧΟΛΙΑ

  1. EΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΙΩΘΑ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΓΩ, ΟΤΑΝ ΕΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ, ΑΓΧΟΜΕΝΗ, ΤΡΕΛΑΜΕΝΗ…..
    ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ, ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΠΑΛΙ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΗΣ, ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΘΕΟ, ΟΣΟ ΑΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΑΝ ΣΑΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ! ΕΔΙΩΞΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ, ΕΓΙΝΑ ΠΙΟ ΣΩΣΤΗ ΜΑΝΑ, ΠΙΟ ΣΩΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
    ΜΗΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΟΤΙ ΑΠΟΚΟΠΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ;

  2. Κε Μάινα έχετε πολύ δίκιο, αν δεν το κάναμε αυτό θα ήταν ο κόσμος πολύ καλύτερος,
    αλλά δυστυχώς νομίζω ότι και τα παιδιά μας που είναι το μέλλον αυτού του τόπου, έτσι τα μεγαλώνουμε,
    με το άγχος της νίκης, δεν τους λέμε έλα βρε παιδί μου και τι έγινε αν δεν βγείς πρώτος στις εξετάσεις, δεν έγινε και τίποτα.
    Και τι έγινε αν ο τάδε πήρε αυτοκίνητο πριν απο σένα.
    Και τι έγινε αν ο τάδε έχει βρει καλύτερη δουλειά.
    Και τι έγινε!
    Είναι μια κουβέντα τόσο όμορφη που μέσα της κρύβει όλη την αγάπη και την αποσυμφόριση απο αυτό το άγχος και είναι τόσο εύκολη να ειπωθεί.
    Γιατί το κάνουμε τόσο δύσκολο;
    Γιατί πρέπει να ήμαστε διαρκώς σε έναν αγώνα δρόμου;
    Αναρωτιέμαι.
    Εχουμε χάσει την ταυτότητά μας δεν ήμασταν έτσι άραγε θα ξαναβρούμε ποτέ το δρόμο μας;

  3. Καλή σας μέρα…Ειλικρινά πιστεύω πως καταφέρατε να περιγράψετε ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων και της καθημερινότητας μας…Κάθε μέρα ξυπνάω το πρωί με άγχος και όσο μεγαλώνω γίνετε όλο και πιο έντονο…Είναι κρίμα από τα 23 μου χρόνια να εγκλοβίζομαι σε άγχος που ουσιαστικά δεν μπορώ να προσδιορίσω…Είναι κρίμα να νιώθω όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι να βιώνουν τη καθημερινότητα ακριβώς με το τρόπο που αναφέρατε…Δεν μπορώ να καταλάβω που θα μας οδηγήσει αυτό, κάποτε έλεγαν πως είναι καλό να αγχώνεσαι λίγο κάποιες φορές γιατί έτσι μπορείς να πετύχεις το στόχο σου. Τώρα όμως που βρισκόμαστε συνέχεια σε αυτή τη κατάσταση πιο είναι το όφελός μας;;; Μπορεί κανείς να με βοηθήσει; Μάλλον όχι, όταν όλη η Ελλάδα αντιμετωπίζει την καθημερινότητα με τον ίδιο τρόπο, μόνο ο εαυτός μας μπορεί να μας βοηθήσει…

    ΣΟΦΡΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

  4. Ευτυχώς που υπαρχουν άρθα με αυτό το περιεχόμενο, και δρουν ως αγχολυτικά στην καθημερηνότητά μας, χαίρεσαι πραγματικά να τα διαβάζεις.
    Ευτυχώς υπάρχει και αυτή η αρθρογραφία ανάμεσά μας.

  5. Πολύ σωστά κε Μάινα.
    Αν δεν μας ενοιαζε τόσο πολύ να βγούμε πρώτοι σε όλα θα ευχαριστιόμασταν λίγο και την διαδικασία της προσπάθειας και θα περνούσαμε καλύτερα.
    Να έχουμε στόχους ναι, αλλά να μην κυνηγάμε πάντα την πρωτιά γιατί έτσι η επίτευξη δεν έχει κανένα νόημα μετά.
    Και το άσχημο είναι ότι έτσι μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας, το μέλλον αυτού του τόπου.
    Φτιάχνουμε τους επόμενους κυνηγούς της νίκης, τους επόμενους παρτάκηδες, αγνοώντας το κακό που μπορεί να κάνουμε.
    Αγνοούμε πραγματικά ή εθελοτυφλούμε;

  6. Κύριε Μάινα, κατά την γνώμη μου αυτό το κείμενο είναι το καλύτερο που έχω διαβάσει σε αυτό το site.θείξατε ένα μεγάλο (ίσως απο τα μεγαλύτερα)πρόβλημα της κοινωνίας μας.θα ήθελα να προσθέσω πως οι περισσότεροι απο μας κοιτάμε μόνο τον νικητή και όχι τους υπόλοιπους που κατέβαλαν την ίδια προσπάθεια με αυτήν του νικητή.είμαι 22 χρονών και θυμάμαι τους γονείς μου να περιμένουν από μένα να βγω «νικητής» από τις πανελλαδικές εξετάσεις,θυμάμαι τους ανθρώπους που γνώρισα στη φοιτητική ζωή μου να κοιτάνε πρώτα σε πόσα πράγματα βγήκα «νικητής»(αν έχω σχέση ή αν γνωρίζω ωραίες κοπέλες ή κόσμο με εξουσία) για να με αποδεκτούν,θυμάμαι παλιές μου σχέσεις να με κρίνουν αν είμαι νικητής ή όχι(αν είχα λεφτά ή πρόσβαση για συνεχή αχαλίνωτη διασκέδαση.πολλές φορές και εγώ ο ίδιος έχω κρίνει άτομα αν είναι νικητές ή όχι..
    «νικητής» μας δίδαξε η κοινωνία που ζούμε είναι κατά πόσο είχαν αποτέλεσμα οι στόχοι μας.
    κατά την γνώμη μου ο άνθρωπος πρέπει να κρίνεται απο την προσπάθεια που καταβάλει για την επίτευξη των στόχων του και όχι από το αποτέλεσμα.
    αυτό το κοινωνικό πρόβλημα δείχνει πόσο πάσχει η κοινωνία μας από έλλειψη παιδείας και ανοιχτού μυαλού.

  7. θα ήθελα να προσθέσω οτι συμφωνώ απόλυτα μαζί σας κύριε Μαινα ότι αυτό αυτό το κοινωνικό πρόβλημα θρέφει τον ατομικισμό και την απανθρωπιά.περιμένω ανάλογα εξαίρετα κείμενα από σας…

  8. Καλησπέρα σας κ. Μάινα…Στο συγκεκριμένο άρθρο σας καταφέρατε να περιγράψετε με «λίγα λόγια» τη καθημερινότητα του μεγαλύτερου ποσοστού των Ελλήνων…Κουράστηκα ήδη να κοιμάμαι και να ξυπνάω κάθε μέρα με άγχος το οποίο δεν μπορώ να προσδιορίσω…Δυστυχώς οι καιροί δεν βοηθούν τις ψυχές μας να ηρεμίσουν και δεν ξέρω τι θα γίνει αν συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε με αυτό το τρόπο…Όσο περισσότερο πιέζουμε τους εαυτούς μας τόσο χειρότερη θα γίνετε η καθημερινότητα όλων μας…Κάποτε έλεγαν πως καμιά φορά το άγχος βοηθάει στην επίτευξη των στόχων μας, όμως πλέον μας καταστρέφει…Τι θα κερδίσω εγώ αν στα 23 μου χρόνια δεν μπορώ να χαρώ ούτε τις όμορφες στιγμές της ζωής μου αφού κάθε συναίσθημα που νιώθω πνίγεται στη θάλασσα του καθημερινού μου άγχους; Τι θα καταφέρουμε αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε για τα προβλήματα των συνανθρώπων μας , γυρίζοντας τους τη πλάτη όταν ζητούν τη βοήθειά μας. Αν μπορούμε να προσφέρουμε στη κοινωνία τότε μπορούμε να καταφέρουμε να λυτρώσουμε τον εαυτό μας… Αυτές οι καταστάσεις είμαι σίγουρη πως επικρατούν σε ολόκληρο το κόσμο. Αφού όμως δεν υπάρχει περίπτωση να νοιαστεί κάποιος ξένος για μας ας προσπαθήσουμε να παλέψουμε ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του αρχικά και να αφήσουμε στην άκρη τους εγωισμούς για να βοηθήσουμε όσο μπορούμε και τους ανθρώπους γύρω μας!

    Με σεβασμό ΣΟΦΡΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ

  9. Κε Μάινα είναι πραγματικό ένα πάρα πολύ ωραίο άρθρο γιατί είναι πέρα για πέρα αληθινό. Κ ειδικά αν κάνουμε την σύγκριση του μεγαλείου της ανθρωπιάς κ εννοώ στο ρόλο σας στο ΝΗΣΙ γίνεται πιο κατανοητό.΄
    Όμως μεγαλώσαμε με αρκετά…καλούδια στο σπίτι μας κ θεωρούσαμε ότι κ αυτά έπρεπε να τα έχουμε κ στο δικό μας σπίτι. Όταν πρωτομπαίνεις στο δικό σου σπίτι, κακά τα ψέμματα θέλεις να έχεις από όλα. Δεν είναι θέμα ζήλειας είναι θέμα καλοπέρασης κ δεν σκέφτεσαι ότι μπαίνεις στην διαδικασία του υπερκαταναλωτισμού, στην διαδικασία των δόσεων κλπ. Εργάζεσαι για να πληρώνεις ήταν η φιλοσοφία ύστερα από μερικά χρόνια συμβίωσης. Όμως αυτά άλλαξαν. Έμεινε μόνο το να πληρώνεις. Εργασία πουθενά. Έτσι μαθαίνεις το άγχος των ληξιπρόθεσμων οφειλων, την στεναχώρια γιατί το ψυγείο σου είναι άδειο, την απομάκρυνση σιγά σιγά από τους φίλους κ συγγενείς γιατί δεν μπορείς να τους ακολουθήσεις στις εξόδους. Ετσι καταλήξαμε εδώ. Κ το βιώνω εγώ προσωπικά τώρα που είμαι άνεργη. Βλέπω καθαρά το πρόσωπο της απανθρωπιάς.

  10. Δεν υπαρχει κανενα » αγχος νικης «.

    Ολοι θελουν το καλυτερο & προσπαθουν.
    Οσοι τα καταφερνουν,βαζουν ψηλα τον πηχυ.
    Οσοι ειναι χαμενοι,συμβιβαζονται.

    Οσο για τους ναρκομανεις,φυσικη επιλογη, που ελεγε & ο Νταργουιν…
    Οσοι ειναι να ξεφυγουν,θα ξεφυγουν,οι υπολοιποι καλυτερα να πεθανουν,
    για να μη προκαλουν πονο στις οικογενειες & αυξημενο κοστος στο κρατος…

  11. Τα θερμά μου συγχαρητήρια για το ωραιότερο άρθρο που έχω διαβάσει όσο καιρό περιηγούμαι σε αυτό το site. Θίγετε ένα ζήτημα εξαιρετικά κρίσιμο και σημαντικό που δυστυχώς αποτελεί και την αιτία για πολλές από τις παρατυπίες και τα κοινωνικα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Ζούμε πια όλοι δυστυχώς με βάση το αμερικανικό ρητό «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα», καθόλου τυχαίο ότι αυτή η φράση επινοήθηκε στην κατεξοχήν εκπρόσωπο χώρα του καπιταλιστικού συστήματος. Η κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη (αξίες που παλαιότερα αποτελούσαν έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες με τον ελληνισμό) έχουνε πια χαθεί στο κυνήγι της πρωτιάς. Καθόλου χρόνος πια για ενδοσκόπηση, ψυχική καλλιεργεία, πνευματική ανάταση κλπ.Ο ανθρωπισμός τείνει να γίνει μια έννοια δακτυλοδεικτούμενη και απαξιωμενη. Τουλάχιστον αναθαρρεί κανείς όταν διαβάζει άρθρα σαν τούτο εδώ.

  12. μεγαλώσαμε με το άγχος τής νίκης ,σε μιά χώρα νικημένη από γεννησιμιού της…Όσοι ξέρουν καλά πολιτική και στρατιωτική ιστορία ,το γνωρίζουν και οι δίκαιοι και αμερόληπτοι δεν την διαστρέφουν,ως είθισται εξ επισήμων «ιστορικών» χειλέων….

  13. Ειστε βουλευτης & ειμαι ψηφοφορος . Βρισκεσθαι στα εδρανα της Βουλης , εκπροσω
    ποντας εμενα . Κι οταν ερχεται η ωρα να εκφρασθω κωφευεται . Ποιος φταιει ?
    Εσεις που προφανως δεν γνωριζατε τι ηθελα η εγω που σας ψηφισα ?
    Με απολυτη ειλικρινεια σας δηλωνω οτι δεν υπαρχει ιχνος ειρωνιας στο ερωτημα μου & θεωρω οτι η απαντηση σας θα βοηθησει ουσιαστικα την σκεψη μου .
    Στην πραγματικοτητα δεν ψηφιζω ουτε εσας ουτε το κομμα σας , η ερωτηση θα
    μπορουσε να ειχε γινει σε οποιονδηποτε βουλευτη με την ιδια σταση & η επιλογη
    μου να γινει σε εσας , ειναι γιατι α.) πραγματικα σας εχω σε εκτιμηση & β.) δεν σας
    κρυβω με απογοητευσατε .

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here