Το θέατρο στη Ζάκυνθο τον 19ο αιώνα

0
118

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ TON 19o AIΩΝΑ
Τόμος A΄, σελ.: 426, Τόμος Β΄ σελ.: 576

Η ιστορία του θεάτρου της Ζακύνθου, με πολλές άγνωστες πληροφορίες για το θέατρο της Επτανήσου, όλον τον 19ο αιώνα, από το 1801 έως το 1900, μέσα από άγνωστες πηγές, ανέκδοτα ιταλικά αρχεία, ιταλικό Τύπο, ανέκδοτα έγγραφα από το αρχειοφυλακείο Ζακύνθου, ανέκδοτη αλληλογραφία, αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Ζακύνθου, κ. ά.

H θεατρική ζωή του Teatro dei Filopatrii, Teatro dei Parnassiani, του θεάτρου «Απόλλων» και του θεάτρου «Φώσκολος». Κάθε χρονιά παρουσιάζεται σχολαστικά, με αναλυτικά σχόλια για τις παραστάσεις των μελοδραμάτων (διανομές –κριτικές). Εκτός του λυρικού θεάτρου παρουσιάζεται επίσης η παρουσία του θεάτρου πρόζας με αναλυτικές πληροφορίες για όλους τους θιάσους.

Όλα αυτά συνοδεύονται από άγνωστη εικονογράφηση της εποχής (απεικονίσεις και φωτογραφίες καλλιτεχνών, αδημοσίευτα αρχιτεκτονικά σχέδια του θεάτρου «Φώσκολος» από τον Τσίλλερ, φωτογραφίες της Ζακύνθου καθώς και άλλο σπάνιο συνοδευτικό υλικό, πάνω από 400 φωτογραφίες).
Γραμμένο με τις μεθοδολογικές επιλογές και προδιαγραφές της θεατρικής ιστοριογραφίας δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο παραστασιολόγιο και την τεκμηρίωσή του, αλλά αναλύει και κομβικά έργα του δραματολογίου, τις παραστάσεις του ερασιτεχνικού θεάτρου, ακόμα και θεάματα του λαϊκού θεάτρου, ώστε να θέτει νέα standards τόσο στην ιστοριογραφία του επτανησιακού θεάτρου όσο και στο ιστορικό της διάδοσης και καλλιέργειας της ιταλικής όπερας στα ελληνικά αστικά ελληνικά κέντρα• πέραν τούτου όμως είναι ακόμα και ένα κεφάλαιο της ιστορίας της ιταλικής όπερας στη διάδοση και καλλιέργειά της σε όλη την Ευρώπη, ακόμα και στις πολιτισμικές περιφέρειες στα νοτιοανατολικά της Γηραιάς Ηπείρου.

Η παραστασιογραφία περιλαμβάνει το επαγγελματικό και ερασιτεχνικό θέατρο, δίνει πληροφορίες για το μελόδραμα και το θέατρο πρόζας, για θεατρικά κτήρια και σχήματα, την οργάνωση των θιάσων και παραστάσεων, τη νομοθεσία και τους θεατρικούς κανονισμούς, τις εργολαβίες του impresario, για τη μουσική ζωή και τα μπαλέτα, αλλά και για λαϊκά και δημοφιλή θεάματα όπως παλαιστές, μάγους, μαριονέτες, ταχυδακτυλουργούς, ιπποδρόμια, tombola, τον πρώιμο κινηματογράφο, πανοράματα κτλ., ακόμα και για παραστάσεις σχολικού θεάτρου.

Πρόκειται για μοναδικό έργο που ανάλογό του δεν έχει παρουσιαστεί στην ελληνική βιβλιογραφία.

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΡΕΡ,
Η “ΣΚΟΤΕΙΝΗ” ΠΕΡΙΟΔΟΣ
σελ. 144

Ο Παύλος Καρρέρ (1829-1896), ένας από τους σημαντικότερους Επτανήσιους συνθέτες του 19ου αιώνα, είναι ουσιαστικά ο πρώτος συνθέτης που συνέδεσε το όνομά του με τη συστηματική προσπάθεια δημιουργίας εθνικής όπερας στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Στα επτά χρόνια της παραμονής του στο Μιλάνο, από το 1850 έως το 1857, εργάστηκε, δραστηριοποιήθηκε και δοκιμάστηκε καλλιτεχνικά στη σκηνή ενός από τα μεγαλύτερα θέατρα της απαιτητικής – σοβινιστικής μουσικά– Ιταλίας, αυτής του θεάτρου Carcano.

Η περίοδος αυτή, καθοριστική στη διαμόρφωσή του ως συνθέτη, είναι η λιγότερο γνωστή και χαρακτηρίζεται αρκετά “σκοτεινή”, εφόσον λείπουν τα φύλλα των απομνημονευμάτων του που την αφορούν. Οι αυτοβιογραφικές σελίδες του διακόπτονται απότομα με την άφιξή του στο Μιλάνο και συνεχίζονται το 1856.

Με την όπερα Dante e Bice έκανε την αρχή, το πρώτο του βήμα όμως έγινε με την Isabella d’ Aspeno, που πρωτοπαίχτηκε στην Κέρκυρα το 1854 και ανέβηκε τον Απρίλιο του επόμενου έτους στο Μιλάνο. Η επιτυχία της τον οδήγησε στη σύνθεση της Rediviva, που γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία από την Isabella d’ Aspeno. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της ιταλικής περιόδου, με την καλοπροαίρετη σε γενικές γραμμές κριτική που του επιφυλάχθηκε, τη ζεστή στο σύνολό της υποδοχή του κόσμου και τις δικές του συνεχείς προσπάθειες και βελτιώσεις στην τεχνική, κατόρθωσε, αν όχι να καθιερωθεί, σίγουρα να γίνει σταδιακά αποδεκτός από τον απαιτητικό μουσικό κόσμο της Ιταλίας.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤσακαλώτος: Αυξημένη εποπτεία μετά τον Αύγουστο, όχι αξιολόγηση
Επόμενο άρθροΣάρωσε τα βραβεία του World Fest η ταινία Καζαντζάκης
Ο Διονύσης Ν. Μουσμούτης είναι συγγραφέας, κριτικός, διευθυντής του περιοδικού «Ιστορία», γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Έχει δημοσιεύσει, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, σειρά μελετημάτων και άρθρων που αφορούν τα νεοελληνικά γράμματα και το θέατρο, κριτικές, καθώς και είκοσι βιβλία. Μελετήματα, δοκίμια και κριτικές του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά, εφημερίδες, πρακτικά συνεδρίων, επετειακούς, αφιερωματικούς τόμους, συλλογικά έργα κ.α. Έχει εκλεγεί στα Δ.Σ. πολλών εταιρειών, επιστημονικών σωματείων, οργανισμών και πολιτιστικών φορέων. Το 2011 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Δοκιμίου του Ιδρύματος Ουράνη για το βιβλίο του «Ούγκο Φόσκολο, Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα». Το τελευταίο του βιβλίο, «Ανα-γνώσεις, Κείμενα για συγγραφείς και βιβλία» (2015), κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here