Τρεις νεκροί δίπλα μου. Γιατι;‏

12
26

Και ξαφνικά βρέθηκα να νοσταλγώ την Αθήνα. Καθώς γράφω τη φράση νιώθω μέσα μου, με τρόμο, πως έχω χάσει πλέον και τον τελευταίο παράδεισο, το τελευταίο καταφύγιο μέσα στο μυαλό μου.

Ας ξεμπερδέψω αυτή τη σύγχυση: Όταν βρισκόμουν στην Αθήνα, η οικονομική κρίση μεταφραζόταν στη ζωή μου καθημερινά με απίστευτους φόβους και ανασφάλειες. Την οικονομική κρίση την έβλεπα στα πρόσωπα όλων γύρω μου.
Στους άνεργους συναδέλφους, στις περικοπές, στο φάσμα της απόλυτης ανέχειας που πλανάται πάνω μας.
Την έβλεπα στους δρόμους να περιφέρεται, να ψάχνει στα σκουπίδια και να κοιμάται στις πλατείες.
Την έβλεπα στα κατηφή πρόσωπα, την άκουγα στις κουβέντες, ακόμη και σ΄εκείνες που πιάνει το αυτί σου αποσπασματικά στις παρέες δίπλα σου, όπου κι αν βρεθείς. Το φάντασμα της φτώχειας έπαιρνε, τέλος, κυκλώπειες διαστάσεις ακούγοντας
τις ειδήσεις και διαβάζοντας τις εφημερίδες.

Ωστόσο, πάντα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου είχα ένα χωριό, στην τουριστικά υπερανεπτυγμένη βόρεια Κρήτη, ως όαση στην ερημία. Είχα την ελπίδα ότι εκεί είναι μακριά απ΄όλα ετούτα τα δεινά της μεγάλης μας πόλης. Σκεπτόμουν το χώμα κι ανασταινόμουν. Ελεγα: «Να η ελπίδα. Ο,τι κι αν γίνει το χώμα δεν μπορούν να το πάρουν».

Ωσπου έφτασα στο χωριό. Τις πρώτες μέρες ανακάλυψα και πάλι τα τοπία, πίσω από την άναρχη «ανάπτυξη».
Μύρισα, πίσω από τα τουριστικά θέρετρα, τα αρώματα της θάλασσας, αναμεμιγμένα με αυτά των καμένων, από τον ήλιο, χόρτων. Ανακάλυψα και πάλι τις θαλασσινές σπηλιές. Λιγάκι μου φάνηκε πώς έμπαινε η θάλασσα πιο βαθειά μέσα τους. Όμως, ήταν εκεί, χαρούμενες και λαμπερές.

Εφτασα ξανά εδώ, λοιπόν, στον μεγαλύτερο ίσως παράδεισο μαζικού τουρισμού, της χώρας, όπου με την πρόθυμη συμβολή των κατοίκων, μεταλλάχθηκε η φυσική ομορφιά ενός μοναδικού τοπίου, σε ένα απέραντο ξενοδοχείο «all inclusive» -αλλά κι αυτό το προσπέρασα.

Άκουσα τα παράπονα των κατοίκων στη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά: «Πολύς κόσμος μα φτωχός. Πράμα δεν αφήνουν. Οι «μεγάλοι» ξενοδόχοι τα παίρνουν όλα».
Μα δεν έδινα και μεγάλη σημασία. Οι συγχωριανοί μου έτσι ήταν πάντα. Γκρινιάρηδες και παραπονούμενοι, ακόμη κι όταν έβγαζαν τα εκατομμύρια απ΄τον τουρισμό. Ακόμη και πριν απ΄αυτόν, όταν έπαιρναν τις παχυλές επιδοτήσεις και «εξαργύρωναν» αλόγιστα, τα Μεσογειακά Προγράμματα, σε άκομψους τοίχους, σε βαριά αυτοκίνητα, σε μάταιες διασκεδάσεις και γεύσεις μιας ζωής που δεν τους ανήκε και δεν τους ταίριαζε. Δηλαδή, με δυο λόγια, έβλεπα πως δεν έχει αλλάξει και τίποτα σοβαρό η οικονομική κρίση.

Κι εκεί που καθόμουν κι έλεγα ότι «βρε παιδί μου, πάντα υπάρχει ελπίδα», ήρθε η πρώτη είδηση που συντάραξε την περιοχή: Ο κυρ-Θόδωρος κρεμάστηκε στην αποθήκη του σπιτιού του. Χρέη, τοκογλύφοι, ντροπή. Δεν μπορούσε να βγει έξω από την πόρτα του σπιτιού του. Σαν φυλακισμένος ζούσε τους τελευταίους μήνες. Δεν το άντεξε. Στα πενήντα τόσα χρόνια του, έβλεπε να καταρρέει το μικρό «βασίλειό» του. Και τέρμα… Ετσι απλά πέρασε τη θηλιά στο λαιμό του. Τη θηλιά που του περνούσαν στην ψυχή καθημερινά τα χρέη, οι οφειλές και τα βλέμματα των άλλων .

Δεν πρόλαβε να ξαναζεσταθεί το κοκαλάκι των συγχωριανών από το παγωμένο χαστούκι του θανάτου κι ήρθε η νέα είδηση : Ο κυρ-Γιάννης, βγήκε στην ταράτσα του σπιτιού του, επτά μέτρα απ΄τη γή, βούτηξε και πάει … Τον βρήκαν κι αυτόν τα παιδιά του να παλεύει με το χάρο στην αυλή, μπροστά απ΄τη θάλασσα, σ΄ένα τοπίο που η ομορφιά του σου κόβει την ανάσα. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, μα δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν. Στο δρόμο, άφησε την τελευταία του πνοή.

Μα τι έγινε, ο κυρ Γιάννης δεν μπορεί να πέθανε από …την οικονομική κρίση. Ηταν πλούσιος, πάντα έσωζε τους χωριανούς -ακόμη και στις πολύ παλιές εποχές. Καλός άνθρωπος, νοικοκύρης, με τα παιδιά του, τα σκυλιά του, τα εγγόνια του. Μπα δεν πρέπει να ήταν καλά στα μυαλά του…

Κι όμως. Ο άνθρωπος δεν άντεξε τελικά, όπως λένε, να μη του επιστρέφουν τα δανεικά. Δεν άντεξε να βλέπει, πως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης λιγόστευε συνεχώς η περιουσία που αγωνίστηκε τόσα χρόνια να αποκτήσει και να σκέπτεται ότι τώρα στα εβδομήντα του, ό,τι έκανε για τα παιδιά του, δεν θα υπάρχει πλέον. Πώς θα έβλεπε στα μάτια τα παιδιά του; Τι θα τους έλεγε; Πως τον ξεγέλασαν, πως στάθηκε αφελής και κακός πατέρας, μοιράζοντας την περιουσία τους από δω κι από κει, γιατί πίστευε πως θα του τα επέστρεφαν αυτά που του χρωστούσαν; Και έτσι έφυγε για πάντα ο κυρ-Γιάννης.

Το τρίτο και τελευταίο περιστατικό που μου έδωσε τη χαριστική βολή ήταν ακόμη πιο άγριο. Εκεί που καθόμασταν και τρώγαμε τον ροφό 11 κιλών, στην παραλία, χτύπησε το καταραμένο κινητό ενός απ΄την παρέα. «Τι; Τι; Δεν το πιστεύω… ».
Αυτές οι τρείς-τέσσερις λέξεις ήταν αρκετές για να ξαναπαγώσει το αίμα των ήδη υποψιασμένων συνδαιτυμόνων.
«Θυμάστε τον αστυνόμο της Μεσσαράς; Πάει, τραυματίστηκε βαριά, και η γυναίκα του σκοτώθηκε από έναν παλαβό που τον έπιασε αμόκ, και δι’ ασήμαντον αφορμή τράβηξε το κουζινομάχαιρο κι όποιον πήρε ο Χάρος».

Ο Χάρος πήρε τη γυναίκα του αστυνόμου, με τη μαχαιριά κατευθείαν στην καρδιά. Ούτε κιχ δεν έβγαλε. Κι ο ίδιος ο αστυνόμος ξέφυγε μεν το θάνατο, αλλά θα αργήσει να γίνει καλά, αν ποτέ γίνει ο άνθρωπος…

Το κεφάλι του ροφού με κοιτάζει ειρωνικά στην πιατέλα. Η σούπα κρυώνει στο πιάτο. Τα δυο-τρία παιδιά που έπαιζαν, πάγωσαν κι αυτά μη μπορώντας να εξηγήσουν τη σιωπή των μεγάλων. Ο χρόνος, λες και στάθηκε λίγα λεπτά πάνω απ΄όλους μας, μαζί κι ο θάνατος, μαζί κι η μοίρα μας, λες κι ήθελαν να αφουγκραστούν τις εντυπώσεις που προκάλεσαν τα έργα τους. Μόνο οι τουρίστες, πηγαινοέρχονταν, ανύποπτοι για το τι συμβαίνει, βυθισμένοι κι αυτοί σε μιαν άλλη ψευδαίσθηση: «Ας μαζέψουμε όσο ήλιο μπορούμε, κι ας σκορπίσουμε ό,τι μας απασχολεί, πριν βυθιστούμε πάλι στο δικό τους μαγγανοπήγαδο…»

Ενα παιδί που φώναξε ξαφνικά έσπασε τη σιωπή: «Ένα δελφίνι στο βάθος της θάλασσας παίζει με τα κύματα… ».
Αποσπαστήκαμε όλοι, μα από κανενός το μυαλό, είμαι σίγουρη, δεν πέρασε η ιδέα πως η ζωή πάντα είναι αλλού.

Υ.Γ. Μακάρι τα περιστατικά, που προανέφερα, να μην ήταν πραγματικά.

12 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ειμαι γεννημα θρέμμα Κρητικός. Ενα πράγμα δεν κατάλαβα. Αυτή την ανθρωπολατρεία στο «πράσινο».

    Δεν την κατάλαβα, δεν δικαιολογείται. Αλλες περιοχές εχουν απολαυσει πολύ περισσότερα. Εμας πάντα «μας ειχαν σίγουρους» και οταν γεμιζε η Ελλάδα αυτοκινητόδρομους 3 λωρίδων, εμείς ακόμα σκοτωνόμασταν στα στροφιλίκια.

    Ισως, πλέον, αυτό να αλλάξει. Και το κόμμα το οποιο βασιζε την εκλογή του στα προσταυρωμένα και προφακελωμένα ψηφοδέλτια, βασισμένο στο οτι «με τον Ανδρέα φαγαμε ψωμί», να μην ξαναδεί ποτέ εξουσία, μόνο και μόνο για αυτό που κάνει στην Κρήτη.

    Δεν ξέρω πόσο εχει κλονιστεί η περηφάνεια του Ελληνα. Ξέρω οτι οπως εδειξαν οι 2 αυτοκτονίες που περιέγραψες, οπως και οι άλλες 10 απο την αρχή της κρίσης το 2009, η περηφάνεια του Κρητικου δεν κλονίζεται.

    Και τα παιδιά των αδικως πράττωντων το αποννενοημένο διάβημα, οι φίλοι και οι συγγενείς των, οι πελάτες και οι προμηθευτές των, ξέρουν πλέον καλά τι φταίει.

    Η Κρήτη ειναι το μέρος οπου εισάγεται το 30% του μή «φρεσκοκομμένου» και δανεισμένου κεφαλαίου, του γνήσιου χρήματος, του γνήσιου κέρδους, αυτου που ισιώνει τα ισοζύγια, στην Ελλάδα. Απο αυτό το ποσό, το 70% «εξάγεται» μεσω αμέσων και εμμέσων φόρων πίσω στην ηπειρωτική Ελλάδα. Στερευοντας την δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη, ωθωντας τον κόσμο στην ανεργία, στην αυτοκτονία.

  2. Σύμφωνα με στοιχεία της Αστυνομίας το τελευταίο εξάμηνο σημειώθηκαν 728 ληστείες στην μέση του δρόμου, 397 ληστείες σε σπίτια, 350 επιθέσεις μέσα σε καταστήματα, 382 αρπαγές τσαντών, 60 ληστείες οδηγών ταξί, 143 επιθέσεις μέσα σε μίνι μάρκετ και καταστήματα ψιλικών. «Είναι αναπόφευκτο κάποια από αυτά τα περιστατικά να έχουν αιματηρή εξέλιξη. Μια σπασμωδιική αντίδραση του θύματος της ληστείας μπορεί να είναι μοιραία» σημειώνουν οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ.

    Τα όσα συνέβησαν με την δολοφονία του 23χρονου υπαλλήλου εταιρείας φύλαξης στον Ασπρόπυργο είναι χαρακτηριστικά. Δύο άγνωστοι, που πιθανόν γνώριζαν αρκετά για την περιοχή, πλησίασαν το όχημα της εταιρείας μέσα στο οποίο ξεκουραζόταν το θύμα, σε έναν «τυφλό» παράδρομο της Αττικής οδού. Τον αιφνιδίασαν, του πήραν ένα τσαντακι που περιείχε άγνωστο χρηματικό ποσό και όταν ο υπάλληλος αποπειράθηκε να αντιδράσει τον σκότωσαν εν ψυχρώ. Αμέσως μετά, με το όχημα στο οποίο επέβαινε το θύμα, λήστεψαν τα διόδια Ρουπακίου, αποσπώντας μόλις 150 ευρώ. Μια ληστεία μετά φόνου για να αποσπάσουν μερικές δεκάδες ευρώ και ό,τι άλλο μπορεί να περιείχε το πορτοφόλι του θύματος.

    Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με την δολοφονία του 74χρονου επιχειρηματία, ιδιοκτήτη εταιρείας υδραυλικών ειδών, που έπεσε νεκρός από σφαίρες ενόπλων στο γραφείο του στην οδό Μεγαρίδος στον Ασπρόπυργο. Οι δράστες έστησαν ολόκληρη επιχείρηση και η λεία τους ήταν το πορτοφόλι του θύματος και ένα κινητό τηλέφωνο.
    Το χρονικό του τρόμου

    -Στις 2 Ιουλίου 2011 άγνωστοι στην συμβολή των οδών Δράκου και Δοιράνης στην Κυψέλη ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου οδηγό ταξί, προκειμένου να του αρπάξουν μερικές δεκάδες ευρώ.

    -Στις 13 Ιουλίου 2011 δύο οπλοφόροι σκοτώνουν 54χρονο ιδιοκτήτη περιπτέρου -αλβανικής καταγωγής- στην διασταύρωση των οδών Αρτης και Αναγεννήσεως για να του αρπάξουν 170 ευρώ.

    -Στις 10 Μαίου 2011 πέφτει νεκρός από μαχαιρίες δύο Αφγανών, στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου ο 44χρονος Μανώλης Καντάρης. Οι δράστες άρπαξαν μία βιντεοκάμερα που την πούλησαν για 150 ευρώ.

    -Στις 18 Μαίου 2011 συμμορία Αλβανών εισβάλλει σε σπίτι όπου διέμενε μια 55χρονη στον Βόλο για να την ληστέψουν. Η γυναίκα βρέθηκε λίγες ώρες αργότερα νεκρή. Ηταν δεμένη και φιμωμένη. Οπως προέκυψε η ίδια συμμορία ευθυνόταν για τις δολοφονίες τριών ακόμη ηλικιωμένων στον Βόλο με λεία μερικές δεκάδες ευρώ.

    -Στις 8 Δεκεμβρίου 2011 άγνωστοι πυροβολούν και σκοτώνουν 45χρονο ομογενή από το Καζακστάν, ιδιοκτήτη περιπτέρου στα Ανω Λιόσια επειδή προσπάθησε να αντιδράσει όταν του έκλεψαν μερικές δεκάδες ευρώ.

    -Στις 17 Δεκεμβρίου 2010 δύο άτομα σκοτώνουν έναν 88χρονο συνταξιούχο που διέμενε στην οδό Ανδανείας στην Καλλιθέα για να του αρπάξουν 400 ευρώ.

    -Στις 21 Φεβρουαρίου 2010 χάνει την ζωή του ένας ηλικιωμένος που διέμενε σε διώροφη κατοικία στην Βέροια στην διάρκεια ληστείας με λεία 100 ευρώ.

  3. Κυρία Παπουτσάκη, όντας παντρεμένη με κρητικό 35 χρόνια τώρα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω μετα παρρησίας πως η Μεγαλόνησσος είναι το άντρο της παραβατικότητας και αυτό πληρώνει τώρα με τον ενα ή τον άλλο τρόπο. Στην Κρήτη, που την αγαπάω και την απολαμβάνω, έρχομαι με την οικογένεια μου σχεδόν κάθε χρόνο. Το τι έχουν δει όμως τα μάτια μου και τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου δεν τα φαντάζεται αγαθού ανθρώπου νους. διαχρονικά από όπου μπορούν, ότι μπορούν, έτσι έχουν μάθει να ζούν και αυτό πληρώνουν τώρα. Χωριά ολόκληρα δεν επέτρεπαν στους υπαλλήλους της ΔΕΗ να μετρήσουν το ρεύμα και πλήρωναν μόνο όσοι ήθελαν αλλά ρεύμα είχαν όλοι. Μηχανικός ανακαίνισε κτήριο που είχε μπει σε πρόγραμμα αλλά δεν έβγαλε άδεια κατά την πάγια τακτική στην περιοχή του και χάθηκαν τα χρήματα. Έχω ακούσει συγγενείς και φίλους να καμαρώνουν που δεν έχουν πληρώσει ούτε δραχμή για άδειες οικοδομής και τέτοια . Και από πάνω να μέμφονται εμένα και τον άντρα μου που βγάλαμε άδεια για το εξοχικό μας. Γνωρίζω από πρώτο χέρι πολυκατοικία στο κέστρο του Ηρακλείου που ηλεκτροδοτείται από ρολόι γεωτρησης και στη ΔΕΗ . Μπορώ να γράφω χωρίς να σταματώ αλλά δεν χρειάζεται άλλο για να καταλάβει κανείς το που γράφουν τους νόμους και πως τους τηρούν στη λεβεντογέννα. Η ύφεση τους βρήκε περισσότερο απροετοίμαστους από κάθε άλλη περιοχή της χώρας και αντιδρούν σπασμωδικά. Για τους αγρότες που έπερναν επιδοτήσεις ακόμη και για δέντρα που φύτευαν τρυπώντας την άσφαλτο (το έχω δει με τα μάτια μου)αλλά και για εκείνα που ονειρεύονταν πως έχουν έρχονται ακόμη πιό δύσκολες μέρες. Δεν πρόκειτε όμως (ταπεινή μου γνώμη) να προσαρμοστούν εύκολα, και τα δύσκολώτερα έπονται. Η προσωπική μου ευχή είναι να ξυπνήσουν και να καταλάβουν πως η εποχή που κάνανε του κεφαλιού τους και περνούσανε καλά πέρασε και η προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα είναι μονόδρομος.

  4. Κυρία Παπουτσάκη,

    επειδή αναφέρεστε σε ένα πολύ-πολύ σοβαρό ζήτημα όπως είναι οι -οδυνηρές συχνά- επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, νομίζω πως η χρήση της ειρωνείας στο κείμενό σας(«…Το κεφάλι του ροφού με κοιτάζει ειρωνικά στην πιατέλα…»)υπήρξε και περιττή και ακαλαίσθητη.

  5. ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ !
    ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ.
    ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ,
    ΜΕΤΑ ΈΡΧΕΤΑΙ Η ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΠΟΥ ΚΑΚΩΣ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.
    ΜΕΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Η ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ.
    ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΜΕ ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟ.
    ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΘΑ ΕΝΤΑΘΟΥΝ.
    ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΗ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

  6. ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΑΡΙΑ ,
    ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΘΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΣΟ ΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΘΑ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ ΕΝΩ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΘΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ.
    ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΥΣΤΟΚΙΑ ΕΠΙΤΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
    ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΔΙΟΤΙ Η ΤΩΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΧΛΙΔΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 15 ΕΤΩΝ.
    ΗΤΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΑΝ Ή ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΦΤΩΧΟΙ.
    ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΛΑΟΥΣ ΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΤΩΝ 150 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ.
    ΕΜΕΙΣ ΓΙΝΑΜΕ ΦΤΩΧΟΙ ΑΠΟ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΝΩ ΑΥΤΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ.
    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ.
    ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ .
    ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ;
    ΕΔΩ ΣΤΟ MEGA ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΜΙΣΘΟΥΣ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΤΣΑΤΣΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.
    ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΙ ;
    ΛΥΤΡΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
    103 ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ.
    Η ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΤΗ ΠΟΡΕΙΑ Ή ΔΕΝ ΤΗ ΔΕΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ Ή ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΓΙΑ 100 ΕΥΡΩ Ή ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ Ή ΦΕΥΓΕΙΣ ΓΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΑΠΙΛΑΣ.
    ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ;
    ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ.
    ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.
    ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ «ΛΙΓΟΣ» ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΩ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΗΔΗ ΤΑ ΜΜΕ Ή ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΩΝ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here