Τρέμω στην ιδέα της Ελλάδας που έρχεται τη Δευτέρα

2
62

Εμεινα έκπληκτος το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, όταν εισέπραξα τις απαντήσεις στην «έχεις αποφασίσει τι θα ψηφίσεις την Κυριακή;» ερώτηση που έκανα στο twitter. Το περίπου 80% αυτών που μου απάντησαν, που ήταν δεκάδες, είπε αμέσως «ναι», και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την ώρα που είδε την ερώτησή μου στο timeline του.                                                                                                  

Αυτή ήταν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που είχα συναντήσει στη διάρκεια της εβδομάδας πριν από τις προηγούμενες εκλογές. Τότε συναντούσα «χαμένους» Έλληνες. Τώρα συνάντησα απαντήσεις που φανέρωναν πολίτες που έχουν κατασταλάξει. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι αν πράγματι έχουν κατασταλάξει μέσα από τη διαδικασία ωρίμανσης της πολιτικής σκέψης τους, ή αν είναι ο πανικός του «αύριο χωρίς ευρώ» και η αγανάκτηση που κλείνεται μέσα στην «να γίνουν όλα λίμπα, να πάμε στη δραχμή, αλλά να μη χρωστάω» φράση που έχουν κάνει τους πολίτες να έχουν πάρει εδώ και μέρες την απόφαση.                                                                                                    

Τρέμω, όπως πολλοί, στην ιδέα ότι η ψήφος καθορίζεται από τα συναισθήματα και όχι από τη λογική. Διότι αυτή, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι, είναι η πιο σημαντική ψήφος που έχει ρίξει ο Έλληνας πολίτης στη σύγχρονη ζωή του.

Τρέμω στην ιδέα της Ελλάδας που θα συναντήσω από το πρωί της Δευτέρας, όποιο και αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα. Κι ας έχω συνηθίσει να ζω με τον τρόμο που μου προκαλούν όσα συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή και το περιβάλλον μου. Τούτη τη στιγμή δεν με πανικοβάλουν τα σενάρια της οριστικής ή της ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

Με σοκάρουν οι σκέψεις στις οποίες με οδηγούν όσα διαπιστώνω καθημερινά πως συμβαίνουν στις σχέσεις των ανθρώπων.                Βλέπω πώς κοιτάζει ο ένας την τσέπη του άλλου, όταν αυτός «τολμάει» να βγάλει λεφτά για να πληρώσει κάτι, κοιτάζω την απελπισία στα πρόσωπα των ανθρώπων που ζητούν δανεικά για καφέ και τσιγάρα, βλέπω το σφίξιμο στο πρόσωπο των φυσιολογικών, μέχρι πρότινος καλοβαλμένων οικονομικά ανθρώπων, που σταματούν για να ψάξουν στους μπλε κάδους απορριμμάτων οτιδήποτε πολύτιμο, κάτι που θα τους βοηθούσε να βγάλουν πέντε ευρώ για να πάρουν ψωμί και γάλα.

Κι επειδή έχω αντιληφθεί ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ζει τούτες τις ώρες με την ψευδαίσθηση ότι θα γίνει ένα μαγικό, το οποίο θα σβήσει τα χρέη των εταιρειών, των νοικοκυριών, των ελεύθερων επιχειρηματιών, των μισθωτών, των ανέργων, τρομάζω στην ιδέα του τι θα συμβεί από τη Δευτέρα, όταν όλοι αυτοί οι Έλληνες, που είναι πάρα πολλοί, ξυπνήσουν και διαπιστώσουν ότι επρόκειτο για ψευδαίσθηση και όχι για ρεαλιστική εκτίμηση και προσδοκία. Τι θα συμβεί, πώς θα συμπεριφέρονται στο εξής αυτοί οι πολίτες, όταν πλέον δεν θα έχουν να ποντάρουν στις ψεύτικες ελπίδες, δηλαδή στα προϊόντα του εμπορίου ελπίδας που κάνουν αυτές τις μέρες οι πολιτικοί και τα κόμματα;

Δεν συντάσσω αυτό το σημείωμα για να σπείρω τον πανικό, αλλά για να μοιραστώ την ανησυχία μου για αυτό που θα συναντήσουμε, για αυτά που θα ζήσουμε από το πρωί της Δευτέρας, τότε που ο καθένας μας θα κατηγορεί τον διπλανό του επειδή βγήκε ή δεν βγήκε η κυβέρνηση που θα του έσβηνε τα χρέη ή θα του εξασφάλιζε το αποταμιευτικό απόθεμά του, ανάλογα την κατάσταση του καθενός.

Εμφύλιο δεν έχω ζήσει, τον έχω βάλει στο πετσί μου μόνο από όσα έχω διαβάσει και, κυρίως, από τις διηγήσεις του πατέρα μου. Αυτά που φαντάζομαι ότι έρχονται με τρομάζουν περισσότερο από όσα έζησε ο πατέρας μου. Γιατί, σε αντίθεση με τη δική μου, η γενιά του πατέρα μου μεγάλωσε στον πόλεμο κι είχε αντισώματα για να αντέξει. Η δική μας σκληραγώγηση είτε δεν υπήρξε ποτέ είτε υπήρξε μικρή, και πάντως σίγουρα ανεπαρκής για να μας προετοιμάσει για αυτό που θα συμβεί. Καλή μας τύχη.

* Περισσότερα κείμενα στο: http://theinsiders.gr/
* Follow on twitter: @VSambrakos

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ Σάντος μας θύμισε αυτό που έχουμε ξεχάσει! Ναι ρε είμαστε Έλληνες και είμαστε περήφανοι!
Επόμενο άρθροΔιασώζεται ο Κακλαμάνης -Εκτός Βουλής η Φώφη
Ο Βασίλης Σαμπράκος, γεννημένος το 1973 στην Αθήνα, είναι Έλληνας αθλητικογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και εκδότης. Πραγματοποίησε τις σπουδές του στο Κέντρο Δημοσιογραφικών Σπουδών, ξεκινόντας την πορεία του το 1992 ως μαθητευόμενος στην εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ». Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως ρεπόρτερ αθλητικών θεμάτων για τις εφημερίδες «Κόσμος των Σπορ», «Το Βήμα», «Sportime» και «Φίλαθλος». Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες στη δημιουργία της εφημερίδας «SportDay», της οποίας διετέλεσε και αρχισυντάκτης. Παράλληλα συνεργάστηκε και με το ραδιοφωνικό σταθμό του ίδιου ομίλου, το «NovaSport FM». Ρεπορτάζ του περιέλαβαν αρκετές ακόμη εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί. Για μία περίοδο υπήρξε αρχισυντάκτης του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ. Το Μάρτιο του 2008 ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα «Εξέδρα των Σπορ», που ανήκει στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, την οποία διευθύνει μέχρι σήμερα, από κοινού με την αθλητική ιστοσελίδα exedrasports.gr. Παράλληλα εργάζεται ως παραγωγός και υπεύθυνος αθλητικού τμήματος στον ραδιοφωνικό σταθμό «Arrena 89,2». Το 2009 εξέδωσε ένα μυθιστόρημα που αντλεί υλικό από τις προσωπικές του εμπειρίες στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, με τον τίτλο «Σκίσε το manual», από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. αγαπητέ βασίλη,σχολιάζω το άρθρο σου σήμερα , δευτέρα μετά τις εκλογές.
    ας είμαστε ειλικρινείς, δε φοβόσουν τη σημερινή ημέρα ανεξαρτήτως αποτελέσματος , αλλά την περίπτωση επικράτησης του τσίπρα. ξέρεις πως θα φαντάζει σε σένα τον ίδιο αυτό το σκεπτικό σε λίγο καιρό ? και δε θα είμαι καθόλου χαρούμενος που θα έχω επιβεβαιωθεί γιατί θα υποφέρω κι εγώ μαζί σου .
    κι ούτε λέω μακάρι να χεις δίκιο γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση . είναι σα να βάζεις έναν αποδεδειγμένα και κατ εξακολούθηση παιδεραστή να σου φυλάει τα παιδιά σου , έναν κατσικοκλέφτη να σου φυλάει το κοπάδι .
    κουράγιο φίλε για ό,τι έρχεται σε σένα και σε όλους μας…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here