Τρία μικρά θαύματα της ζωής έχω να σας αφηγηθώ

4
41

Μερικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου κάθε ημέρα, ιδίως αυτά τα μικρά θαύματα της ζωής ή οι εικόνες της ελπίδας και της αισιοδοξίας, πρέπει για να τα κατανοήσεις, να τα «συλλάβεις», απλώς να τα δεις να έχεις κάνει την ψυχή σου πολύ λεπτή. Σαν τσιγαρόχαρτο.

Ο Νίκος βρήκε στο βουνό του Γραμματικού ένα σκυλάκι «σαλονιού». Ήταν τόσο φοβισμένο, αλλά και τόσο γενναίο όταν μου το έδειξε, για να προσπαθήσω να βρω μιά οικογένεια να το φροντίσει. Ο Χαϊλάντερ, όπως τον «βάπτισα» – από τον αθάνατο ήρωα της ομότιτλης κινηματογραφικής ταινίας το 1986 – βρήκε αμέσως στέγη και αγάπη. Από την Ευαγγελία και τη μητέρα της τη Σοφία.

Ο σκυλάκος επέζησε τουλάχιστον έναν σκληρό χειμώνα μόνος και απροστάτευτος στο βουνό και ο κτηνίατρος ο Παναγιώτης δεν πίστευε ότι επέζησε. Όμως, αυτό το μικρό κανίς τα κατάφερε και ο Θεός τον οδήγησε στα πόδια του Νίκου με την ψυχή τσιγαρόχαρτο.

Ξέρω ότι το καλό που κάναμε όλοι, ο Παναγιώτης να το φροντίσει ιατρικά, η Γιάννα να το κουρέψει, η Βίλλυ να το κάνει μπάνιο, ο Νίκος να μην το προσπεράσει, εγώ να ψάξω γιά οικογένεια και η Ευαγγελία με τη Σοφία να το κρατήσουν, κάποτε, κάπως θα μας γυρίσει πίσω.

Κάπου αλλού, στο παρκάκι της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ένας ηλικιωμένος τάιζε δεκάδες περιστέρια που είχαν μαζευτεί στα πόδια του. Είχε μιά φρατζόλα ψωμί και τη μοιραζόταν με τα πουλάκια. Ο συνταξιούχος αυτός, φτωχός άνθρωπος φαινόταν, αφιέρωνε χρόνο από την ζωή του γιά να κάνει το καλό. Και έδειχνε ευτυχισμένος και γαλήνιος. Άλλη μιά φωτεινή ψυχή μέσα στην κτηνώδη αυτή πόλη.

Τέλος, μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Δεν θυμάμαι πόσους μήνες είχε να μπει σε ασανσέρ άνθρωπος και να μου πει καλημέρα. Μιά ευγενέστατη κυρία μου είπε μιά απλή, ειλικρινή καλημέρα και πραγματικά με έκανε να νιώσω καλά. Ένιωσα άνθρωπος και όχι ρομπότ. Από μιά ευγενική καλημέρα, όπως τον παλιό καιρό.
Δεν ξέρω γιατί μοιράστηκα δημόσια αυτές τις σκέψεις. Δεν το ξέρω. Μπορεί και να το μετανιώσω μόλις πατήσω enter.

Πάντως, αυτές οι τρεις εμπειρίες των τελευταίων ημερών μου θύμισαν, για άλλη μία φορά, τα λόγια του ασκητή των ρωσικών δασών, του Σεραφείμ του Σάρωφ «βρες εσύ την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν»…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠαράνομες χωματερές: Μια ντροπή χωρίς συγνώμη
Επόμενο άρθροΑυτοπυρπολήθηκε. Άνθρωποι τον είδαν, όμως κανείς δεν του μίλησε
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΛΕΤΕ κ. ΚΩΣΤΑΚΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΣ ΘΑΥΜΑΖΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΤΕ, ΛΙΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ. ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΘΑΥΜΑ ΑΛΛΑ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟ ΕΞΗΣ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΜΕΝΩ, ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΟΦΟΡΕΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΠΑΣΧΕΙ ΨΥΧΙΚΑ, ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΣ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΤΟΝ ΚΑΛΗΜΕΡΙΖΩ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ ΣΑΝ ΕΙΔΙΚΕΥΟΜΕΝΟΣ ΙΑΤΡΟΣ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΦΥΣΙΚΑ ΜΕ ΚΑΛΗΜΕΡΙΖΕΙ ΠΡΟΣΦΟΝΩΝΤΑΣ ΜΕ ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑΤΡΕ. ΠΡΙΝ 2 ΜΗΝΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟ ΕΙΠΑ. ΕΚΤΟΤΕ ΜΕ ΚΑΛΗΜΕΡΙΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΝΟΩ ΟΤΙ ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ΞΕΡΕΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ. ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ «ΑΣΘΕΝΗ» ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ «ΥΓΙΕΙΣ» ΠΟΥ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΥΧΗ !!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here