Θυμάστε τις νυκτερινές προβολές στα σινεμά τη δεκαετία του 80;

0
209

 

Τόσες δεκαετίες μετά συνειδητοποίησα ένα μεσημέρι πίνοντας καφεδάκι με τον παιδικό φίλο μου τον Άρη, ότι ποτέ και κανένας δεν έχει αναφερθεί, δεν έχει γράψει, δεν έχει θυμηθεί ότι κάποτε «άνθησε» ο μεταμεσονύκτιος κινηματογράφος στην Αθήνα. Φυσικά και δεν μιλάμε γιά «τσόντες» ή άλλες ανοησίες, αλλά γιά τις ταινίες θρίλερ που ήταν must κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ σε δύο- τρία επιλεγμένα σινεμά της πόλης.

Ο «εφευρέτης» των μεταμεσονύκτιων προβολών ο θρυλικός Κοτρώνιας (πραγματικό επώνυμο από υπαρκτό πρόσωπο, αλλά δυστυχώς έχει φύγει από τη ζωή σε τροχαίο δυστύχημα) είχε αυτή την ιδέα στα τέλη της δεκαετίας του 70΄και πρόλαβε να τη δει να υλοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του 80′.

Ο επονομαζόμενος «Τσούκου» (κανείς δεν ξέρει γιατί αυτό το παρατσούκλι) διοργάνωσε πρώτος και με απόλυτη επιτυχία τις μεταμεσονύκτιες προβολές ταινιών τρόμου στον κινηματογράφο «Ελυζέ» στα Ιλίσσια.

Μετά τις «κανονικές» προβολές 5-7, 7-9, 9-11 και 11-1 άρχιζε το…»γλέντι».

Στους πρώτους μήνες η νέα «μόδα» δεν είχε γίνει γνωστή και η αίθουσα είχε λίγα άτομα κυρίως από την περιοχή.

«Στόμα με στόμα» σε έναν χρόνο το «Ελυζέ» είχε γίνει «ο ναός του θρίλερ» με ατέλειωτες ουρές από νεολαίους από όλη την Αττική. Από τις 11 πολλές φορές πήγαιναν οι πρώτοι γιά να εξασφαλίσουν το «μαγικό χαρτάκι», ενώ δεν έλειπαν και οι «λαθραίοι» που πάνω στον πανικό και στο σπρώξιμο έμπαιναν μέσα.

Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνες τις αξέχαστες νύχτες στους τρείς χειμώνες 1983 -84, 1984-85 και και 1985-86 που κράτησε αυτό το φαινόμενο. Τον ίδιο τον αιθουσάρχη τον «Τσούκου» με την ελλιπή οδοντοστοιχία αλλά με τη «χρυσή» καρδιά που έκοβε τα εισιτήρια; Την ανακοίνωση που έβγαλε μιά νύχτα πριν την προβολή να μην κάνουμε φασαρία γιατί δήθεν (όπως αποδείχτηκε) «απόψε υπάρχει παρατηρητής»;

Όλοι ψάχναμε τον παρατηρητή, ώσπου κάποιος (θαμώνας ήταν φυσικά) σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα. Κάποιος από το πλήθος φώναξε «αυτός είναι ο παρατηρητής» και βγάλαμε τον φουκαρά πυξ λαξ έξω από το σινεμά. Τα συνθήματα «το αίμα δεν στάζει κι ο σινεμάς νυστάζει», » άσε το πουλί και πιάσε τη μηχανή» στον μηχανικό όταν κοβόταν η ταινία από βλάβη; Τις προτροπές στον πρωταγωνιστή όταν τον πλησίαζε ο δολοφόνος με μαχαίρι, τσεκούρι, πριόνι «πίσω σου, πάνω σου, δίπλα σου» και πεταγόταν ο Σταύρος με το επικό «ολούθε σου«. Τον «πόλεμο» εξώστη – πλατείας»; Τον «αστυνόμο Σαΐνη» που μετά από καιρό αποδείχτηκε ότι ήταν φίλος; Τις χειρονομίες μπροστά στη δέσμη φωτός γιά να φαίνονται στο «πανί»;Τη βραδιά που έκανε το το…μοιραίο λάθος ο «Τσούκου» και έβαλε μέσα στην κανονική προβολή 11-1 μισή ώρα πριν τελειώσει καμιά πενηνταριά «φρικιά» από εμάς και από τον χαβαλέ έφυγαν έντρομοι οι…κανονικοί θεατές; Και τόσα άλλα.

Ώσπου το «Ελυζέ» έκλεισε (δεν θυμάμαι γιατί) και μεταφερθήκαμε στην Ααβόρα στην Ιπποκράτους και στα «τελειώματα» στο Άλφαβιλ στην οδό Μαυρομιχάλη. Δεκάδες τα παιδιά που πηγαίναμε να διασκεδάσουμε, ο Άρης, ο Θανάσης, ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Λουκάς, ο Νίκος και τόσοι άλλοι.

Έψαξα και βρήκα – κι επειδή δεν θα με πίστευε κανείς την έδειξα στον Άρη – την ταυτότητα μέλους που είχα βγάλει, ο μοναδικός από την παλιοπαρέα, της «Μεταμεσονύχτιας Λέσχης Φίλων Ταινιών Τρόμου και Επιστημονικής Φαντασίας». Κανονικά με φωτογραφία μου, σφραγίδα, στοιχεία και το σημαντικότερο: την υπογραφή του «Τσούκου» κάτω από την ένδειξη Ο Διευθυντής. Ποτέ δεν μάθαμε το πραγματικό ονοματεπώνυμο του Τσούκου».  Αλλά τι σημασία έχει;

Αυτό που μετράει στις ψυχές μας είναι ότι με εκείνα τα εισιτήρια που μας έκοβε δεν μπαίναμε στο σινεμά, αλλά στο «διαστημόπλοιο» της αθωότητας και της πλάκας. Που θυμόμαστε ακόμη και σήμερα. 35 χρόνια μετά!

Γιατί όπως αποδείχτηκε το εισιτήριο δεν ήταν μετ επιστροφής αλλά one way. Και έχω το καμάρι να λέω, ότι ήμουν κι εγώ εκεί στο Ελυζέ στην Ααβόρα στο Άλφαβιλ, εκείνες τις νύχτες.
Είμαι υπερήφανος γιατί είμαι το παλιό, πριν το παλιό γίνει μόδα…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΝΔ: Η κυβέρνηση παραδίδει το Κράτος στους μπαχαλάκηδες
Επόμενο άρθροΤο ‘πε και το ‘κανε: Ο Αναστασιάδης δημοσιεύει τα πρακτικά του Κραν Μοντανά
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964 και κατοικεί στη Ραφήνα με την οικογένεια και τα σκυλιά του από το 1986. Πτυχιούχος δημοσιογραφίας από τη σχολή Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Ξεκίνησε να εργάζεται από την ιστορική εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1986, ενώ μετά από δύο χρόνια έγινε συντονιστής του ελεύθερου ρεπορτάζ και παρέμεινε έως το 1990 οπότε και έκλεισε. Εργάστηκε επίσης στο ελεύθερο ρεπορτάζ στις εφημερίδες Αλήθεια, Δημοσιογράφος, Ελεύθερος, Βραδυνή, Καρφί, Espresso, Ανατολική Ακτή και Ελλάδα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Θησαυρός, Πρόσωπα, Ένα, Crash και Polis. Από το 2010 είναι μόνιμος αρθρογράφος στην ενημερωτική ιστοσελίδα aixmi.gr και από τον Μάρτιο του 2016 παρουσιάζει την εκπομπή "ανθρωπογραφίες" στο aixmiradio. Εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Vips, Πειραιάς - Κανάλι 1 και Παραπολιτικά 90,1 - καθώς και επί 26 χρόνια από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα λειτουργίας του (1989 - 2014) στον ενημερωτικό ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 ως συντάκτης και παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων της πρωινής ζώνης. Εργάστηκε επίσης στον ενημερωτικό τομέα των τηλεοπτικών καναλιών Seven, Mega , Alter, Sunny, Action 24 και στη δημιουργική ομάδα της εκπομπής "όλα" από το 1999 έως το 2008 σε Alpha και Ant 1. Το 1986 κέρδισε το πρώτο βραβείο ελεύθερου ρεπορτάζ γιά δημοσιογράφους έως 22 ετών από ειδική εκπομπή της τότε ΕΤ 2. Τακτικό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε επί πέντε θητείες μέλος του μεικτού συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Ενεργός υποστηρικτής και μέλος της Γενικής Συνέλευσης της unicef. Συγγραφέας του ερωτικού μυθιστορήματος "το κύμα της ελπίδας". Aντιπρόεδρος της διοργανώτριας επιτροπής και αθλητής του επίσημου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ΜΜΕ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here