Βαρετά μνημόσυνα ηρώων…

3
66

«Πατέρα, υπέγραψε πια, δώσε μου την άδεια, θέλω τόσο να καταταγώ στο στρατό και να πολεμήσω…πέρασα προχθές από το Σύνταγμα και συνάντησα τυχαία το Παναγιώτη, πως έλαμπε έτσι!
Σα να πέταγε μέσα στη στολή του αεροπόρου, μα δεν έχουν άδικο, όλοι μιλούν, δεν σταματούν τα παινέματα για κείνον, θέλω τόσο να μοιάσω σε έναν ήρωα«.

Ο πόλεμος βρήκε τον Γιώργη λίγο πριν την ενηλικίωση, προσπάθησε μάταια, για να φορέσει το χακί. Ποιός γονιός δεν τρέμει δεν πονά, για το παιδί του.
Ιστορίες, που τις κουκούλωσε ο χρόνος, τις σκέπασε στην αρχή ελαφριά και στο τέλος τις παράχωσε βαθιά μέσα στο χώμα.
Ο σπουδαίος αεροπόρος, της ιστορίας μας, είναι ο πιλότος Παναγιώτης Ορφανίδης, που έφτασε να δηλώσει τη γέννηση του, έναν χρόνο νωρίτερα, το 1908 αντί το 1909. Το ψέμα ήταν για να γραφτεί, κρυφά από τους γονείς του, στη σχολή αεροπορίας, στη Θεσσαλονίκη το 1926.
Τέτοιο άσβεστο πάθος για τους ουρανούς και αγάπη για τη πατρίδα, είχε ο Παναγιώτης, που με την έναρξη του πολέμου, ζητά να αγωνιστεί στη πρώτη γραμμή και σε μια αληθινά μάχιμη μονάδα.
Μετατίθεται και υπηρετεί στα ολοκαίνουρια, εγγλέζικα ελαφριά βομβαρδιαστικά, bristol blenheim, με διοικητή τον Χαράλαμπο Ποταμιάνο.
Τα νήματα της ζωής των τριών ανδρών δεν μπλέκονται πουθενά. Κανένας δεν φαίνεται να παρεμβαίνει στη διαδρομή του άλλου.
Να που όσο βγάζεις τη σκουριά του χρόνου, βρίσκεις εκείνες τις μικρές, αόρατες συγγένειες, που μας δένουν, όλους μαζί, στο ίδιο, μεσιανό κατάρτι.
Στο δικινητήριο βομβαρδιστικό, που θα απογειωνόταν στις 30/12/1940, από τη Λάρισα, θα καθόταν στο πιλοτήριο ο Ποταμιάνος. Τελευταία στιγμή άλλαξαν τα σχέδια και κάθισε ο Παναγιώτης Ορφανίδης, μαζί με τους Μιχάλη Αναστασάκη και τον Δημήτρη Γκίκα.
Το αεροπλάνο έπεσε λίγο μετά την απογείωση του, με τραγικό αποτέλεσμα να εκραγούν οι βόμβες που μετέφερε. Ο πιλότος και το πλήρωμα σκότωθηκαν επι τόπου.
Από την άλλη ο Γιώργος Γεργατσούλης, που έστειλε γράμμα στον πατέρα του,  ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει την έγκριση του, για να καταταγεί εθελοντής στο στρατό. Το γράμμα έφτασε στα χέρια του πατέρα μαζί με τα κακά μαντάτα, για το θάνατο του πιλότου.
Και εδώ η τύχη ξημερώθηκε αλλού, ο Γιώργος μπορεί να  γλύτωσε από τις σφαίρες, αλλά τελικά σκοτώθηκε το 1944, όταν το πλοιάριο που επέβαινε και μετέφερε το προσωπικό στο ναύσταθμο, στη Σαλαμίνα, έπεσε κατά λάθος, σε μια από τις διάσπαρτες νάρκες, που στο λιμάνι του Πειραιά, έμοιαζαν τότε με σωρό, από μισοκοιμισμένες τσούχτρες.
Στα βιβλία της αεροπορίας μνημονεύονται οι νεκροί αεροπόροι, ενώ οι συγγενείς θυμούνται το χαμένο συγγενή τους που στέκει μέσα στις ξεθωρισμένες κορνίζες.
Σε κάθε Ελληνική οικογένεια κρύβεται και μια ιστορία πολέμου,
τέτοιες μέρες του Οκτώβρη σε κάθε χασομέρι, συναντάς και έναν κρυμμένο ήρωα ή μια ιστορία αδικίας, από εκείνες που και να ξεθάψεις, θα πέσεις σε σκοροφαγωμένα κόκκαλα.
Πάνε εβδομηντατρία χρόνια από τότε, με τις γιορτές πια ξεβαμένες και άχρωμες, ενώ οι ήρωες-αγάλματα, μοιάζουν τόσο ξένοι και στέκουν σαν απορημένοι.
Δεν ξέρω αν η ιστορία του πιλότου Ορφανίδη είναι γνωστή, αν υπάρχει κόσμος, που όταν πέφτει σε κάποιον συνονόματο μνημονεύει τον αεροπόρο ήρωα.
Πάντως ο πιο ξενύχτης δρόμος της Ρόδου, έχει το όνομα του, είναι η οδός Ορφανίδου στο Νιοχώρι, εκεί που τα φασαριόζικα μπαράκια και τα κλάμπ, κλείνουν μετά την ανατολή του ήλιου.

Μονάχα οι ταμπέλες απέμειναν κι αυτές σαν να παραπλανούν, σα να βγάζουν σε λάθος δρόμους.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΓιατί η 28η Οκτωβρίου πρέπει να διδάσκει τους Ευρωπαίους σήμερα
Επόμενο άρθροΈνα ανεπανάληπτο Παναθηναϊκό ξέσπασμα!(vid)
Ο Μανόλης Δημελλάς είναι οπερατέρ. Η καταγωγή του είναι από την Κάρπαθο. Γεννήθηκε στη Χίο το 1968 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Κινηματογράφο στη σχολή Χατζίκου. Εργάζεται στο MEGA από το 1992 και με την κάμερά του έχει καλύψει κορυφαία ειδησεογραφικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: γιουγκοσλαβικός εμφύλιος, εξέγερση στην Αλβανία, πόλεμος στο Ιράκ, παλαιστινιακή ιντιφάντα, επιθέσεις της Αλ Κάιντα στη Σαουδική Αραβία, Σκοπιανό, Τουρκία, εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και τη Λιβύη. Από το 2003 συμμετέχει με ντοκιμαντέρ του σε διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τί κρίμα!
    Τόσο νέος και να θέλεις να ξεχαστούν όσοι σκοτώθηκαν για κάτι που υπερέβαινε τον εαυτό τους! (μήπως εννοείτε κάτι άλλο;)

    Τις ιστορίες αυτές δεν τις κουκούλωσε ο χρόνος, για όλους. Τις εξοστράκισε -για τους πολλούς- το εδώ και τώρα. Η οικονομική άνεση με δανεικά, και τα λοιπά παρόμοια.

    Το επόμενο βήμα, ποιό θα είναι;

    Πριν διαγράψουμε κάτι, θα πρέπει να έχουμε ήδη βρεί τί καλύτερο θα βάλουμε στη θέση του…..

  2. έφηβος όταν πήγαινα στο χωριό είχα το προνόμιο να κάνω παρέα με τους γεροντότερους συγγενείς του πατέρα μου, να ακούω μια και περισσότερες φορές τις ‘συναρπαστικές ιστορίες’ με τους μικρούς ηρωισμούς τους από τον πόλεμο και την ζωή τους γενικά . Ίσως να ήταν και λίγο βαρετές αλλά σας ορκίζομαι μου λείπουν όσο μου λείπουν και οι αφηγητές τους. Στο χωριό επίσης υπάρχει ένας δρόμος, λες και είναι πολλοί, ο οποίος έχει το όνομα ενός θείου, ήταν χειριστής διπλάνου και σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1936, οι πιο πολλοί δεν το ξέρουν αλλά δεν πειράζει ας είναι εκεί για όσους ξέρουν, άλλωστε το καλύτερο βιβλίο δεν το έχουν διαβάσει όλοι αλλά ας υπάρχει γι αυτούς που πρέπει να το διαβάσουν. Τα βιβλία δεν τα καίμε.

  3. Μερατζης σκοτωθηκε στα Λιοσια 14/05/1936 με AVRO TUDOR 621 το χωριο που λες ειναι το Τριχωνιο Αιτωλοακαρνανιας ειχε και συγγενη αδελφο ή ξαδελφο που πνιγηκε με το υποβρυχιο Τριτων

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here