Βουλή Πολιτών; Διαφωνώ κύριε Καθηγητά, ακούστε με

36
35

Διαβάζοντας το κείμενο-παρέμβαση του συνταγματολόγου, Κώστα Χρυσόγονου, περί της ανάγκης συγκρότησης μιας (δεύτερης) Βουλής κληρωτών πολιτών με δικαίωμα αρνησικυρίας επί του νομοθετικού έργου της αιρετής Βουλής, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό η εριστική συμβουλή του Σοπενχάουερ: «Όταν ο αντίπαλος χρησιμοποιεί ένα διάτρητο επιχείρημα είναι καλύτερο να απαντήσεις με ένα εξίσου διάτρητο αντεπιχείρημα για να τον εξουδετερώσεις». Και τι καλύτερο έρεισμα διάτρητου αντίλογου από την παρακάτω θέση: «Προτείνω συγκρότηση Συμβουλίου Γονέων και Φοιτητών για να αξιολογούν το ερευνητικό έργο των Πανεπιστημιακών! Τα Συμβούλια αυτά θα μπορούν να θέτουν προσκόμματα στη χρηματοδότηση της έρευνας ενός Πανεπιστημιακού και να καθορίζουν την ακαδημαϊκή του ανέλιξη».

Η αισθητική της θέσης αυτής, η οποία απωθεί ακόμα και τον πιο λοβοτομημένο πελάτη των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, αρκεί για να καταδείξει την ποιότητα του αρχικού επιχειρήματος και να αναδείξει την ανάγκη μιας άλλου τύπου αναδόμησης της Πολιτείας μας, από αυτήν που έχει κατά νου ο Πανεπιστημιακός δάσκαλος. Αιτία της πικρόχολης αυτής διαπίστωσης ενός απλού πολίτη η ασάφεια της προσέγγισης ενός φτασμένου Πανεπιστημιακού. Η απαξία του λόγου μου ας εκληφθεί ως μείζον ελάττωμα του χαρακτήρα μου, τις συνέπειες του οποίου αναλαμβάνω στο ακέραιο. Το αντέχει, άλλωστε, η αφεντιά μου ακόμα ένα κουσούρι από τα πολλά που έχει επισωρεύσει πάνω της η φύση. Πέραν, όμως, αυτής -της απαξίας δηλαδή- υπάρχει η ουσία. Και η ουσία είναι ότι  η Πανεπιστημιακή σκέψη φάσκει και αντιφάσκει στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Πριν από καιρό ο κ. Χρυσόγονος μας ενημέρωνε πως με το Σύνταγμα του 1986, το οποίο μετέτρεπε εν μια νυκτί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από σημαντικό Πολιτειακό παράγοντα και ισχυρό θεσμικό αντίβαρο του κοινοβουλευτικού Πρωθυπουργού σε Πολιτειακή «δευτεράντζα», κατοχυρωνόταν επιτέλους η δημοκρατική αρχή, μέσω της συνταγματικής αναβάθμισης του Κοινοβουλευτισμού. Λίγα χρόνια μετά, η δημοκρατική αρχή, έτσι τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνεται ο έγκριτος συνταγματολόγος, φαίνεται πως εξεμέτρησε το ζην. Το Πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο που φτιάχτηκε τη δεκαετία του ’80, κατόπιν παραγγελίας, από συνταγματολόγους της κοινοβουλευτικής σχολής σκέψης του κ. Χρυσόγονου χρειάζεται, πλέον, δραστικό ρετουσάρισμα για να μπορέσει να ξαναγίνει η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία μας και πάλι ελκυστική στο εκλογικό σώμα. Εξ ου και τα συμβούλια κληρωτών πολιτών. Η έμμεση παραδοχή από τους θιασώτες του συγκεκριμένου μοντέλου πως η εγκληματική αφυδάτωση της δημοκρατικής αρχής από τη λογική των checks and balances, έτσι όπως αυτή αποτυπωνόταν στις διευρυμένες  προεδρικές εξουσίες, ευθύνεται σήμερα εν πολλοίς για την πολιτική ερήμωση που χαρακτηρίζει το σύστημα εξουσίας μας. Και όμως. Η παραδοχή αυτή, αντί να αποτελέσει το εφαλτήριο συζήτησης για τη συνταγματική αναβάθμιση ενός αιρετού, πλέον, Προέδρου της Δημοκρατίας, γίνεται αφορμή για να εξαπολύσουν ορισμένοι μια ακόμα επίθεση γοητείας στις πλατείες και στους αγανακτισμένους. Με το πάντα επίκαιρο και πιασάρικο επιχείρημα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Η άμεση Δημοκρατία των Αθηνών αποτελεί, σίγουρα, ένα ιδεώδες. Και ως τέτοιο θέτει τον πήχυ αρκετά ψηλά για κάθε οργανωμένη Πολιτεία ανθρώπων. Μόνο που η Δημοκρατία αυτή είχε και ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία οι θιασώτες της μας αποκρύπτουν τεχνηέντως. Ίσως, γιατί η αποκάλυψή τους θα θολώσει το αριστερό τους πρόταγμα. Η Αθηναϊκή, λοιπόν, Δημοκρατία, από τον Κλεισθένη μέχρι και τον Περικλή, οπότε και σημείωσε τα πιο λαμπρά της επιτεύγματα στους περισσότερους τομείς του πνεύματος και κατόρθωσε να εγγράψει στους θριάμβους της και την επιτυχή έκβαση των Μηδικών πολέμων- με τη βοήθεια, βέβαια, και της ολιγαρχικής Σπάρτης- καθοδηγήθηκε από κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες ευγενικής καταγωγής και ιδιαίτερης μόρφωσης.

Προσωπικότητες που προέρχονταν  από γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες των Αθηνών και οι οποίες μέσω της ευφυίας τους και των ρητορικών τους ικανοτήτων κατόρθωναν να χειραγωγούν την πολυδιαφημισμένη Εκκλησία του Δήμου και να πετυχαίνουν την συμπόρευσή της στις προσωπικές τους επιλογές. (Κλεισθένης, Θεμιστοκλής, Εφιάλτης, Περικλής, Μιλτιάδης, Κίμων). Περίεργη, πράγματι, η σύμπλευση αυτή της μισητής οικογενειοκρατίας  με τους θριάμβους της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, η ιστορία της οποίας είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ταυτισμένη με την ιστορία των φωτισμένων ηγετών της.

Και για την ιστορία, να αναφέρουμε απλά πως η παρακμή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ξεκινάει με το λαϊκό παιδί, τον βυρσοδέψη Κλέωνα και, εν μέσω των αλλοπρόσαλλων αποφάσεων μιας αχαλιναγώγητης Εκκλησίας του Δήμου, καταλήγει στην ταπείνωση του Πελοποννησιακού πολέμου. Μιας Εκκλησίας, η οποία δεν διστάζει να ανακαλέσει τον Αλκιβιάδη πίσω στην Αθήνα, προκειμένου να τον δικάσει λίγο πριν ξεκινήσει η καταστροφική για τους Αθηναίους Σικελική εκστρατεία, εμπνευστής και επικεφαλής της οποίας είναι ο ίδιος. Φοβερή αίσθηση της πραγματικότητας, πράγματι, από τη Συνέλευση των πολιτών!!!!

Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν οι θιασώτες της άμεσης Δημοκρατίας και της ευρύτερης συμμετοχής των πολιτών στην διαμόρφωση της κρατικής πολιτικής είναι ότι ακόμα και σε εκείνα τα Πολιτεύματα που θεωρούνται ως πρότυπα για την αμεσοδημοκρατική τους επιχειρηματολογία, η Εκκλησία του Δήμου μπορεί να ήταν το κυρίαρχο Πολιτειακό όργανο, αλλά δεν έπαυε να χειραγωγείται κάθε φορά από λίγους ευγενικής, κυρίως, καταγωγής άρχοντες, οι οποίοι καθόριζαν με την σκέψη και τον λόγο τους το περιεχόμενο της δημόσιας ατζέντας. Αν εξαιρέσεις τον παιδαγωγικό, πράγματι, χαρακτήρα των διαδικασιών αυτών, με τις έντονες αντιπαραθέσεις και την διαλεκτική όσμωση να επιτυγχάνουν την απαραίτητη δημοκρατική διαπαιδαγώγηση του πολίτη, κατά τα άλλα η Εκκλησία του Δήμου καλούνταν κάθε φορά να επιβραβεύσει ή να απορρίψει το σχέδιο του εκάστοτε ηγέτη.

Σε περιόδους κρίσης, λοιπόν, η κοινωνική ανασυγκρότηση και ο θεσμικός εκσυγχονισμός δεν επιτυγχάνονται ούτε με συμβούλια πολιτών ,τα οποία να θέτουν veto στις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, ούτε και με θρησκόληπτα copy paste Πολιτειακών αρχών και θεσμικών διαδικασιών που εφαρμόστηκαν σε άλλες κοινωνίες και άλλες εποχές. Αντίθετα, οι περίοδοι αυτοί απαιτούν την παρουσία δυναμικών και χαρισματικών ηγετών. Ηγετών, οι οποίοι  θα καταφέρουν να εγκοιτώσουν τη λαϊκή αγανάκτηση και την κοινωνική δυσθυμία σε ασφαλή συνταγματικά κανάλια και οι οποίοι θα αρθρώσουν ένα συγκροτημένο και ρεαλιστικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Ηγετών, οι οποίοι θα επιλέξουν τους καλύτερους ως συνεργάτες (δυστυχώς για ορισμένους υπάρχουν, και αντικειμενικά κριτήρια προσδιορισμού των άξιων) και θα τοποθετήσουν συνειδητά την αξιοσύνη στην προμετωπίδα της ανορθωτικής τους προσπάθειας. Ηγετών, τέλος, οι οποίοι θα αφήσουν πίσω τους τις νοσηρές συντεχνιακές και πελατειακές λογικές και θα καταφέρουν να πείσουν με το λόγο τους τα πιο δημιουργικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

Πρώτα φτιάχνεις «σύστημα», κατά πως έλεγαν οι επαναστατημένοι μας πρόγονοι, και μετά επιζητείς την ευρεία συμμετοχή των πολιτών. Το αντίστροφο αποτελεί σίγουρη συνταγή αποτυχίας. Γιατί, πολύ απλά, δεν μπορείς εν μέσω θύελλας να μαζεύεις το πλήρωμα στην κλυδωνισμένη πλώρη και να ζητάς την άποψη του για τον τρόπο κουμανταρίσματος του πλοίου. Ή, λοιπόν, κάποιοι απλά φοβούνται να πουν το προσωπικό τους mea culpa για τις συνταγματικές επιλογές των περασμένων ετών ή θεωρούν πως η αναμπουμπούλα των ημερών είναι κατάλληλη για να προωθήσουν «μπαγιάτικες» αριστερές ιδέες.

Πάντως, τα συμβούλια αυτά των πολιτών θα είχαν κάποια θέση στην προεκλογική αξιολόγηση των κομματικών υποψηφιοτήτων. Φαντάζομαι, για παράδειγμα, τον αργόστροφο γόνο κάποιου παλιού κομματάρχη, τον πετυχημένο αλλά πολιτικά βραδύνοο ελεύθερο επαγγελματία και την μελαχρινή υπαρξη του αναμφισβήτητου κά(λ)ους να στέκονται μπροστά στο σώμα αυτό των πολιτών και να απαντούν σε ερωτήσεις. Ίσως τότε, κάποιοι από τους συμμετέχοντες στις συνελεύσεις πολίτες να καταλάβουν το μέγεθος της ανευθυνότητάς τους και με ντροπιασμένο το κεφάλι να βγάλουν το σταυρωμένο φάκελο από την τσέπη και να τον σκίσουν επι τόπου. Για μια τέτοια συνέλευση, κύριε καθηγητά, δηλώνω ευθαρσώς πως είμαι αναφανδόν μαζί σας…

*Ο Τάσος Φούντογλου είναι ειδικευόμενος νεφρολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας.

36 ΣΧΟΛΙΑ

  1. κ. Φούντογλου

    Προσωπικά δεν καταλαβαίνω τη «διατρητότητα» του δικού σας επιχειρήματος, όπως και αυτή της άποψης του κ. Χρυσόγονου.
    Ίσως εάν υπήρχε Συμβούλιο Γονέων και Φοιτητών, να υπήρχε αντικειμενικότερη ανέλιξη Πανεπιστημιακών, λιγότερη κατασπατάληση (για να μην πω κατάχρηση) δημοσίου χρήματος και περισσότερη αποτελεσματικότητα στην Ανωτάτη και Ανώτερη εκπαίδευση. Άρα τα περί «διατρητότητας» των ισχυρισμών ένθεν και ένθεν, είναι δικό σας συμπέρασμα και δεν αποτελεί αξίωμα όπως προσπαθήσατε να το παρουσιάσετε.
    Επίσης, στο κείμενο συγχέετε σκοπίμως, κάθε έννοια «μπακαλίστικης δημοκρατίας» που επικρατεί σήμερα, με την αριστερή πολιτική αντίληψη. Είναι η ίδια ακριβώς τοποθέτηση ταμπελών, εκ των αριστερών αυτή τη φορά, για όποιον έχει τα ελάσσονα εθνικο-πατριωτικά αισθήματα, πως είναι φασίστας. Η δημοκρατία (άμεση ή έμμεση, καλή ή κακή) δεν ανήκει σε κανένα πολιτικό δόγμα (αριστερό ή μη) και συνεπώς κάθε μορφή ταύτισης είναι τουλάχιστον άστοχη.
    Καταρχήν όμως, δεν έχετε άδικο. Όντως οι μεγάλοι ηγέτες είναι αυτοί που οδήγησαν έθνη στην επιτυχία και που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκαν σε πλουσιότερες ή ευγενείς τάξεις.
    Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνετε, η τοποθέτηση τους σε υψηλά αξιώματα στηριζόταν στην ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ. Στην έμμεση νομιμοποίηση τους εάν προτιμάτε.
    Σήμερα όμως τι βλέπουμε; Πολιτικούς-πιόνια των κομματικών τους συμφερόντων ή ακόμη χειρότερα πολιτικούς-απατεώνες που κλέβουν ή συγκαλύπτουν κλέφτες. Η κοινωνική τους νομιμοποίηση δε, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ξεπερνά το 12%!!!
    Πως λοιπόν από αυτή την κατάπτυστη κάστα της σημερινής βουλής μπορεί να υπάρξει έστω ένας ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ που θα βάλει πάνω από όλα το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ; Δεν νομίζω πως υπάρχει τρόπος.
    Έτσι, πρέπει να εμπνευστούμε νέος πολιτικούς θεσμούς, που από τη δημιουργία τους θα προκύψουν νέα πρόσωπα.
    Πρόσωπα ΕΝΤΙΜΑ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΗΚΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, ΕΥΣΤΡΟΦΑ, ΜΕ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΠΡΟΒΚΛΗΜΑΤΩΝ, ΜΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΠΗΓΜΗ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΝ.
    Εάν ο τρόπος για αυτή την εξέλιξη είναι η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, τότε είναι ευπρόσδεκτη.
    Εάν έχετε να προτείνετε κάτι άλλο, τότε με χαρά να το ακούσουμε.
    Μην ασκείτε όμως στείρα κριτική, περί μεγάλων ηγετών.
    Ηγέτες μεγάλοι και λαμπροί στην κόπρο του Αυγείου, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν.

  2. «Ελληνικέ Λαέ
    Από μακρού παριστάμεθα μάρτυρες ενός εγκλήματος, το οποίον διεπράττετο εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του Έθνους μας. Η αδίστακτος και αθλία κομματική συναλλαγή, ο εκτραχηλισμός μεγάλης μερίδος του Τύπου, η μεθοδική επίθεσις εναντίον όλων των θεσμών, η διάβρωσίς των, ο εξευτελισμός του Κοινοβουλίου, η κατασυκοφάντησις των πάντων, η παράλυσις της κρατικής μηχανής, η πλήρης έλλειψις κατανοήσεως προς τα φλέγοντα προβλήματα της νεολαίας μας,…. η ηθική κάμψις, η σύγχυσις και η θολότης, η μυστική και φανερά συνεργασία με τους ανατροπείς και τέλος τα συνεχή εμπρηστικά κηρύγματα ασυνειδήτων δημοκόπων κατέστρεψαν την γαλήνην του τόπου, εδημιούργησαν κλίμα αναρχίας και χάους, εκαλλιέργησαν συνθήκας μίσους και διχασμού και μας ωδήγησαν εις το χείλος της εθνικής καταστροφή.
    Δεν απέμεινεν πλέον άλλος τρόπος σωτηρίας από την επέμβασιν του Στρατού μας. Η επέμβασις αύτη βεβαίως αποτελεί εκτροπήν εκ του Συντάγματος, αλλά η εκτροπή αύτη ήτο επιβεβλημένη διά την σωτηρίαν της Πατρίδος. Η σωτηρία της Πατρίδος είναι ο υπέρτατος νόμος. Αι εκλογαί, αι οποίαι προεκηρύχθησαν, δεν ήτο δυνατόν να δώσουν την λύσιν εις το υφιστάμενον αδιέξοδον. Πρώτον, διότι, υπό τας παρούσας συνθήκας, ήτο αδύνατος η ομαλή δεξαγωγή των και, δεύτερον, διότι οιονδήποτε και αν ήτο το αποτέλεσμα αυτών, θα ωδηγούμεθα μοιραίως εις την αιματοχυσίαν και το χάος….»
    Ανατριχιαστικά επίκαιρος «ο ηγέτης», ελπίζω να μην εμφανιστεί και πάλι ένας σωτήρας τέτοιου η χειροτέρου είδος.
    Είναι λοιπόν επικίνδυνο να ψάχνουμε την λύση στα πρόσωπα αγαπητέ κύριε Φούντογλου, η μονό ελπίδα και αυτό που πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού είναι ο θεσμός, που χάρη σ΄αυτόν τον θεσμό, μπορούμε σήμερα εμείς να «συνομιλούμε» από εδώ και εσείς να γράφετε ότι θέλετε .
    Και ίσως η πρόταση του αξιότιμου κύριου Χρυσόγονου να είναι ουτοπική και μη υλοποιήσιμη ( άλλωστε και οι λαϊκές συνελεύσεις των αγανακτισμένων τελικά μόνο σκουπίδια άφησαν) εννοείται πως είναι ετεροχρονισμένη, αυτά έπρεπε να μας τα πει νωρίτερα… και θα πρέπει αντί για έκθεση ιδεών και λογοτεχνικά δοκίμια, να απολογηθεί γιατί είναι και αυτός συνένοχος ως Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου για το βάλτωμα της δημοκρατίας.
    Η δημοκρατία έπρεπε να έχει εξελίχθη και να έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας ,αλλά όπως έχει πει και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, « Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα.»

  3. symfwnw k epafksanw!!! ta pes ola! aytes tis aftapates na min eixame se toso XXL noumero tha eixame kapoies elpides….alla ta oneira tis aristeras (kai twn kopadiwn tis) einai toso apatila k tsakwmena kai me tin istoria kai me ti logiki. alla k twn ypoloipwn (mi aristerwn)stin idia katefthynsi kinountai….xalia mavra diladi!
    lovotomimena dipoda me xylomeno egkefalo pou kanei bourboulithres, psaxnoun lyseis….e, den perimeneis k polla!

  4. Μακάρι στη νεφρολογία να μάθετε περισσότερα απο το το ποσοστό γνώσεων που έχετε για το τι συνέβαινε στην αρχαία αθήνα, τη δομή της δημοκρατίας και τις αποφάσεις τους.

  5. Ειλικρινά, αισθάνομαι να έχω χάσει τη μπάλα. Διαβάζω ένα κείμενο που το έχει γράψει ο πιο αγανακτισμένος πολίτης που γνωρίζω, με θέμα: «Μαμώ την αγανάκτιση» ή κάπως έτσι.

    Είναι πέραν του σαφέστερου σαφές, ότι το κείμενο βρίθει αγανάκτισης, κατά παντός και κατά πάντων. Οι πολιτικοί φταίνε εξ ορισμού. Οι πολίτες φταίνε επίσης γιατί ευθύνονται που επέλεξαν τους ανεπαρκείς πολιτικούς. Φταίνε που μέχρι σήμερα δεν έκαναν τίποτα για να ανατρέψουν την αισχρή κατάσταση. Φταίνε όμως και τώρα που – αγανακτιμένοι όντες – δρουν, έστω και σπασμωδικά. Οι μέχρι χθες κατηγορούμενοι ως απαθείς και επί του καναπέως καθημένοι, σήμερα κατηγορούνται επίσης, ως δρώντες. Επειδή συνομιλούν σε πλατείες. Επειδή ανησυχούν, επειδή αρχίζουν και σκέφτονται. Ή καλύτερα επειδή αρχίζουν και σκέφτοναι διαφορετικά από μας.

    Ποιον πειράζουν οι ειρηνικές συγκεντρώσεις; Άσχετα με το αν είναι αποτελεσματικές, ανεδαφικές, γραφικές ή μη, ποιον απέιλούν; Τι πρόβλημα έχουμε με αυτές; Μη μου πεί κανείς για μπαχαλάκηδες και τα συναφή, γιατί η ύπαρξη αυτών βολεύουν μόνο τον υπουργό Προ.Πο (Προστασίας Πολίτη, τρομάρα μας) και κάτι οδηγούς ΕΘΕΛ, κραδαίνοτες σιδηρολοστούς, σωζόμενους από άνδρες των ΜΑΤ, από τουρίστες της Μ.Βρεττανίας και θαμώνες του Θανάση στο Μοναστηράκι.

    Ας πάμε λοιπόν και στο «δια ταύτα». Σαφείς οι αντιδράσεις μας, σαφείς και οι βολές μας. Οι προτάσεις μας; Αφού λοιπόν κατακεραυνώσαμε ως ανεδαφικές τις αγανακτισμένες προσπάθειες κάποιων πολιτών για να αντιδράσουν, προτείνουμε λύσεις. Τι ακριβώς; Να επινοήσουμε΄»ένα σύστημα» το οποίο θα εφαρμόσει «κάποιος ηγέτης» που θα διαθέτει «κάποια χαρακτηριστικά» ώστε να επιτευχθεί «μια λύση». Ειλικρινώς Μιλώντας δηλαδή και ρεαλιστικά «φέξε μου και γλίστρισα» ή επί το λαϊκότερον «Άραξε μεγάλε και περίμενε, μέχρι να ψηθεί ο ηγέτης και να γίνει και το σύστημα…».

    Η επίκλησις στις αποτυχίες των αποφάσεων της εκκλησίας του δήμου βέβαια, μόνο ως χιουμοριστική μπορεί να εκληφθεί. Να αναφερθούμε στην αποτελεσματικότητα των κατά καιρούς «ηγετών» της παγκόσμιας ιστορίας, θέλει χρόνο, μόνο για την απαρίθμιση, πόσο μάλλον για την αναφορά στις επιτυχίες. Θα αναφωνήσω μόνο το «Εμπρός Ανδρέα για μια Ελλάδα νέα» παραφράζοντας το στίχο του αγαπημένου Τζιμάκου…»Όχι άλλο ηγέτη…».

  6. «Πρώτα φτιάχνεις «σύστημα», κατά πως έλεγαν οι επαναστατημένοι μας πρόγονοι, και μετά επιζητείς την ευρεία συμμετοχή των πολιτών. Το αντίστροφο αποτελεί σίγουρη συνταγή αποτυχίας.»
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Λείπει σύστημα-πλαίσιο-κανόνες και μάλλον λείπει και μόρφωση-παιδεία πρότυπα υπομονή προσπάθεια και πολλή δουλεια και ιδανικά………

  7. Αγαπητέ κ. Φούντογλου,

    Αρχικά, η ειλικρινής παραδοχή ενός ελαττώματος ή μιας αδυναμίας μας, δεν τα δικαιολογεί εκτός εάν συνοδεύεται παράλληλα με την προσπάθειά μας να τα καταστείλουμε ή να τα αντιμετωπίσουμε, έστω και σε κάποιο βαθμό. Το να παραδέχομαι ανοιχτά, δηλαδή, ότι είμαι αγενής, δε σημαίνει ότι μου δίνει και το δικαίωμα να είμαι. Και εγώ δε συμπαθώ τους Ακαδημαϊκούς μας- ως επί το πλείστον- και εγώ, επίσης ,θεωρώ ότι οι περισσότεροι εξ αυτών (κυρίως λόγω έλλειψης παιδείας και όχι, φυσικά, γνώσεων) δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της νευραλγικής φύσεως θέσης που η κοινωνία τους έκανε τη τιμή να τους παραχωρήσει. Αλλά όταν συνδιαλέγομαι και δη δημόσια με έναν Ακαδημαϊκό, οφείλω να κάνω την καρδιά μου πέτρα και τον εγωισμό μου πατέ και να του μιλώ με σεβασμό, αν όχι γιατί σέβομαι τον ίδιο ως προσωπικότητα, τότε γιατί σέβομαι το θεσμό που αντιπροσωπεύει.

    Δεύτερον, αποκαλέσατε το άρθρο του κ. Καθηγητή (με το οποίο, παρεμπιπτόντως, διαφωνώ) ως «επίθεση γοητείας στις πλατείες και στους αγανακτισμένους». Αν διαφωνείτε με κάποιον μπορείτε απλά να αντιπαρατάξετε τα δικά σας επιχειρήματα (όπως και κάνατε), χωρίς να «χρωματίζετε» τα δικά του, χαρακτηρίζοντάς τα (όπως, επίσης, κάνατε), ή τον ίδιο (όπως εμμέσως κάνατε) στην προσπάθειά σας να τα μειώσετε ή/και να δώσετε έμφαση στα δικάσας. Αφήστε εμάς τους δύσμοιρους «απλούς πολίτες» να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και να επιλέξουμε ποιος από τους δυό σας είναι πιο «λαοπλάνος».

    Πάμε τώρα στα σημαντικά. Κάθε ιδεολογία ή πολιτικό σύστημα στηρίζεται σε μία σαφή και στέρεη βάση αρχών και αξιών, δηλαδή ηθικής. Οι ιδεολογίες γεννιούνται από ανθρώπινα μυαλά, όταν αυτά παρατηρώντας γύρω τους, βλέπουν έναν κόσμο που δε τους αρέσει και θεωρούν ότι μπορούν να τον αλλάξουν προς το καλύτερο. Προτού γεννηθούν, όμως, «φιλτράρονται» από την ηθική του δημιουργού τους, η οποία αποτελεί και την πρώτη ύλη τους. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που θεωρεί ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται πιο ταλαντούχοι από τους υπόλοιπους, πιο ευφυείς, πιο δημιουργικοί ή πιο ικανοί, είναι λογικό να γεννήσει ή να στραφεί σε ελιτιστικά ιδεολογικά μοντέλα. Αντίθετα, ένας άνθρωπός που έχει ως βασική και αδιαπραγμάτευτη αρχή (προσέξτε, αρχή όχι άποψη), ότι όλοι οι άνθρωποι αν και διαφορετικοί, γεννιούνται διαφορετικά άλλα εξ ίσου ικανοί, ταλαντούχοι, ευφυείς κ.ο.κ. λογικά θα στραφεί στη Δημοκρατία.

    Ο δημοκράτης αντιλαμβάνεται αυτό που εσείς αποκαλείτε «ηγέτη», ως έναν πολίτη ο οποίος δεν είναι «ξεχωριστά» άνισος από τη φύση (ανώτερος ή κατώτερος), αλλά ως έναν από τους πολίτες που ξεχώρισε χρησιμοποιώντας σωστά τα υλικά που αυτή του έδωσε, κάνοντας τις κατάλληλες επιλογές στη ζωή του και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τον ανέδειξε και η ίδια η κοινωνία του, τιμώντας τον παράλληλα. Ο δημοκράτης δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως μαντρί με πρόβατα που χρειάζονται βοσκό, ούτε θεωρεί τη συνέλευση πολιτών, όχλο ή μάζα. Άλλωστε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε είναι να θεωρούμε τη Δημοκρατία πολίτευμα μάζας. Αν –λανθασμένα, φυσικά- η Δημοκρατία θεωρείται δύσκολα εφαρμόσιμη, αυτό οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι απαιτεί ξεχωριστά και μεμονωμένα από κάθε πολίτη να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να ανταπεξέρχεται στα καθήκοντά του.

    Στη συζήτηση περί ηγετών, λοιπόν, εν ολίγοις μας λέτε ότι η αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία οφείλει το κλέος της στους πεφωτισμένους, μορφωμένους, ευγενικής καταγωγής (μόνο), χαρισματικούς ηγέτες της. Το πρόβλημα σε αυτή τη διαπίστωση είναι ότι προσπαθείτε να κάνετε ανάλυση μιας κοινωνίας, στην οποία δεν έχετε ζήσει, χωρίς να αντιλαμβάνεστε καν τις βασικές της αρχές. Όχι φυσικά γιατί δε μπορείτε να τις αντιληφθείτε, αλλά γιατί η δική σας ηθική (και όχι η ιδεολογία) είναι ακριβώς η αντίθετη και δε σας επιτρέπει να κατανοήσετε τους βασικούς μηχανισμούς της Δημοκρατίας. Εν ολίγοις καταλήγετε στο παραπάνω συμπέρασμα ακριβώς διότι δεν κατανοείτε ότι σε μία κοινωνία που λειτουργεί δημοκρατικά, είναι η ίδια η κοινωνία που γεννά, αναδεικνύει και καθοδηγεί τους ηγέτες και σε καμμία περίπτωση δεν ισχύει το αντίθετο.

    Όλοι αυτοί οι πεφωτισμένοι είναι, δηλαδή, τέκνα της αθηναϊκής κοινωνίας, τα οποία η ίδια η κοινωνία ανέδειξε. Κατά πάσα πιθανότητα, όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνδρες που αναφέρατε, αν ζούσαν σε μια άλλη εποχή και σε κοινωνία παρακμάζουσα, δε θα ξεχώριζαν για τον απλούστατο λόγο ότι οι παρακμάζουσες κοινωνίες γεννούν συνήθως «μικρούς» ηγέτες. Αν ζούσαν δε στη σημερινή σούπερ ντούπερ παρακμάζουσα κοινωνία μας, μάλλον θα τους είχαμε σε τρελάδικα. Σίγουρα πάντως δε θα δίδασκαν σε Πανεπιστήμια, ούτε θα ήταν στη Βουλή. Και το γεγονός ότι μιλάτε περί μισητής οικογενειοκρατίας , δείχνει ακόμα περισσότερο το πόσο απέχει η λογική σας από αυτή ενός δημοκράτη και το πόσο στην προσπάθειά σας να ερμηνεύσετε την Αθηναϊκή Δημοκρατία, αδυνατείτε να απεμπλακείτε από όρους του σήμερα. Επίσης το ότι μπαίνετε στη λογική να κρίνετε το έργο των ανθρώπων με βάση την καταγωγή ή την κάστα τους, προσθέτει ακόμα έναν πόντο στα παραπάνω. Στη Δημοκρατία χωράνε όλοι. Πλούσιοι και φτωχοί. Ευγενείς και βυρσοδέψες.

    Και γράφοντας τη φράση «στη Δημοκρατία χωράνε όλοι», έρχομαι στη φράση σας για «τον αργόστροφο γόνο κάποιου παλιού κομματάρχη, τον πετυχημένο αλλά πολιτικά βραδύνοο ελεύθερο επαγγελματία και την μελαχρινή υπαρξη του αναμφισβήτητου κά(λ)ους». Βλέπετε, η αντίθεσή μας είναι αντίθεση ηθικής και νοοτροπίας. Στον δικό σας κόσμο, τον κόσμο των λίγων ξεχωριστών (στους οποίους φαντάζομαι συμπεριλαμβάνετε και τον εαυτό σας) δε χωράνε οι παραπάνω προφανέστατα γιατί είναι από τους υπόλοιπους, τους «κατώτερους» και κατά συνέπεια τους απορρίπτετε εξ αρχής. Εγώ αντίθετα θα έχω τον κόσμο που οραματίζομαι, μόνο όταν και οι παραπάνω θα είναι σε θέση να προσφέρουν στην κοινωνία με βάση τις ικανότητες τους, οι οποίες για εμένα είναι αδιαμφισβήτητες. Και πιστέψτε με όταν θα έχω μπροστά μου μία μελαχρινή αναμφισβήτητου κάλλους να μου απαντά στις ερωτήσεις μου, θα νιώσω πολύ καλύτερα απ’ότι σήμερα που βλέπω τον Πάγκαλο. Ούτως ή άλλως χειρότερες μ……ς δεν πρόκειται να μου πει.

    Τέλος, θα πρέπει να σας υπενθυμίσω ότι το σημερινό μοντέλο διοίκησης του τόπου είναι αυτό που προτείνετε εσείς. Και σήμερα έχουμε ηγέτες. Μόνο που είναι «μικροί». Άρα, μάλλον, πρώτα πρέπει να ενεργοποιηθούν οι πολίτες και να φτιάξουν ένα «σύστημα», παρά να φτιαχτεί ένα «σύστημα» (πώς άραγε και από ποιούς;Από εκλεκτούς, που ξέρουν καλύτερα από εμάς το τι θέλουμε;) και μετά να επιζητήσουμε την ευρεία συμμετοχή πολιτών. Νομίζω ότι τα έχετε ανάποδα στο μυαλό σας. Εν μέσω της θύελλας και όταν το πλήρωμα αντιλαμβάνεται ότι οι καπεταναίοι και οι παρακαπεταναίοι αποτυγχάνουν να δώσουν λύσεις, τους πετάνε στη θάλασσα και παίρνουν τη τύχη στα χέρια τους.

    Υ.Γ.1 Όσον αφορά στα περί δεξιάς και αριστεράς σε σχέση με τη Δημοκρατία, το μόνο που έχω να πω είναι ότι η Δημοκρατία εφαρμόσθηκε 2,5 χιλιετίες πριν και η αριστερά και η δεξιά υπάρχουν από το 1789, όπου στο Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι «συντηρητικοί» έκατσαν από τα δεξιά και οι «προοδευτικοί» από τα αριστερά. Το να προσπαθείτε να ερμηνεύσετε ή να συνδυάσετε τη Δημοκρατία με πολιτικούς όρους 2 και βάλε χιλιετιών μετά, νομίζω ότι αποτελεί ατόπημα.
    Υ.Γ.2 Επίσης, μιας και αναφέρατε τη συμβολή της ολιγαρχικής Σπάρτης στην αντιμετώπιση της Περσικής επίθεσης από τους Έλληνες και συνδυάζοντας το με ένα σχόλιο παραπάνω περί 100 χρόνων Δημοκρατίας και 3000 χρόνων προσωποκεντρικών συστημάτων, να σας ζητήσω να κάνετε την εξής διαδικασία. Κάθε φορά που ακούτε κάποιον να μιλάει περί αρχαίας Ελλάδας ή και που εσείς ο ίδιος μιλάτε, συγκρατείστε για ποια περιοχή και για ποια περίοδο μιλάτε. Αν δε γνωρίζετε ψάξτε να το βρείτε. Θα εκπλαγείτε από το γεγονός ότι συνήθως θα αναφέρεστε στην Αρχαία Αθήνα της περιόδου της Δημοκρατίας. Επίσης θα εκπλαγείτε από το γεγονός ότι πιο συχνά θα έχετε τονίσει έργα και ημέρες των Αθηναίων της «παρακμιακής» περιόδου του βυρσοδέψη του Κλέωνα, παρά όλων των περιόδων μαζί, της ολιγαρχικής Σπάρτης. Ξέρετε γιατί; Γιατί πολύ απλά αυτή είναι πνευματικά η κορυφαία «στιγμή» του Ελληνικού Πολιτισμού (και ίσως όχι μόνο). Και ξέρετε γιατί κράτησε μόνο ενάμισο αιώνα; Γιατί είναι δύσκολη η άτιμη. Όσο δύσκολη είναι η κορυφή στα πάντα.

  8. κ. Φούντογλου
    σε κάποια σημεία θα συφωνήσω μαζί σας και σε κάποια θα διαφωνήσω. Συμφωνώ οτι ένας ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να στείλει στην κορυφή (από όλες τις απόψεις) μία χώρα και μια κοινωνία. Όμως θεωρώ οτι είναι απαραίτητο να υπάρχει μία ισχυρή «εκκλησία του Δήμου» που απαρτίζεται από Πολίτες και όχι από κάποια όντα που απλά ψηφίζουν. Γιατί πολύ απλά η «εκκλησία» είναι αυτή που θα αποτρέψει την αναρίχηση στην κορυφή της εξουσίας στους ανίκανους-κακούς αρχηγούς.Είναι αυτή που θα διασφαλίσει οτι όταν δεν υπάρχει ο χαρισματικός ηγέτης θα υπάρχει μία ικανοποιητική-υποφερτή-μη ζημιογόνα διοίκηση και όταν θα εμφανιστεί ο Ηγέτης θα είναι αυτή που θα τον βοηθήσει να εκτοξεύσει τη χώρα!
    Προσωπικά πιστεύω οτι δεν ευθύνεται το σύστημα μας ούτε οι πολιτικοί μας για την κατάστασή μας, ούτε είμαι της άποψης οτι θα λύσει το ζήτημα η πλατεία. Το πρόβλημα στην όλη υπόθεση είμαστε εμείς! Αυτό φαίνεται στην νεότερη ιστορία μας. Μονίμως αδιαφορούμε για το κοινό συμφέρον και δρούμε αποκλειστικά και μόνο με βάση το βραχυπρόθεσμο προσωπικό μας συμφέρον. Είμαστε εμείς που βάλαμε φυλακή τον Κολοκοτρώνη και που κατεβάσαμε τον Βενιζέλο από την εξουσία και ναί είμαστε εμείς που βάλαμε για πολιτικούς αυτόυς που έχουμε.
    Η μόνη λύση που έχουμε για να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση είναι να γίνουμε επιτέλους ολοκληρωμένοι «πολίτες» οι οποίοι δρούν με βάση το κοινό συμφέρον και την κοινή λογική!
    Να ψηφίζουμε με βάση το ποιόν κρίνουμε ικανότερο και όχι τον γνωστό-όμορφο-φίλο-κουμπάρο κτλ
    Να πάψουμε να θεωρούμε μαγκιά την φοροδιαφυγή σε όλες τις μορφές της κτλ.
    Όσο για αυτό που γράφετε για τους πολίτες που «ίσως καταλάβουν το μέγεθος της ανευθυνότητάς τους», η ευθύνη για μένα βαραίνει εμάς που το καταλαβαίνουμε! Γιατί είμαστε ανίκανοι να του κάνουμε να κατανοήσουν το λάθος τους!
    Με δύο λόγια πιστεύω, οτι μία Δημοκρατία που βασίζεται σε σωστά θεμέλια (Πολίτες με την ολοκληρωμένη έννοια) είναι καταδικασμένη να πετύχει και φυσικά να αναδείξει μεγάλους ηγέτες που θα την εκτοξέυσουν, αντίθετα ένα σύστημα που βασίζεται σε πρόσωπα είναι δεδομένο οτι θα έχει μόνο αναλαμπές επιτυχίας, καθώς δεν διασφαλίζει ένα ελάχιστο σωστής διακυβέρνησης σε περίτωση έλλειψης ηγετών, δεν αναδεικνύνει νέους και φυσικά δεν βοηθά τους υπάρχοντες!

  9. Κ. Φούντογλου

    Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο σας προτίμησα να μην το σχολιάσω για ένα και μόνο λόγο. Γιατί αναφέρεται σε ένα μιγαδικό γνωστικό χώρο όπου υπάρχει μικρός αριθμός γεγονότων και πολύ μεγαλύτερος συμπερασμάτων, ερμηνειών ακόμα και προσεταιριστικών προθέσεων. Αναφέρομαι στην αρχαία Αθήνα και το πολιτειακό της (και όχι πολιτικό) σύστημα.

    Από τα λίγα που είναι πραγματικά τεκμηριωμένα για την Αθηναϊκή κοινωνία (μέσω αρχαίων κειμένων και περιγραφών) είναι το γεγονός ότι η παραγωγική δομή της (στο μεγαλύτερο ποσοστό) ήταν δομημένη πάνω στην αρχή της δουλείας.

    Η λαμπρότητα της Αθηναϊκής δημοκρατίας είναι αναμφισβήτητη. Είναι προϊόν όμως μιας ελιτίστικης σκέψης εκείνων των μελών της Αθηναϊκής κοινωνίας (η οποία περιλαμβάνει και τους δούλους) οι οποίοι απαλλαγμένοι από το άγχος της καθημερινότητας είχαν την δυνατότητα να φιλοσοφούν «άνευ μαλακίας».

    Ο ακριβής προσδιορισμός του Αθηναϊκού πολιτεύματος (βασισμένος σε καθαρά πολιτικοκοινωνική ανάλυση) είναι «Αριστοκρατική Δημοκρατία», ή με περισσότερα λόγια «Δημοκρατία μεταξύ Αρίστων».

    Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η κοινωνία των αρίστων φρόντισε να πάρει ο Σωκράτης (ας πούμε ο χριστιανός Μαρξ της εποχής) το κώνειο.

    Όσο για την άμεση δημοκρατία, ίσως καταντάει άσχημη όταν προσπαθούμε να την υλοποιήσουμε αλλά είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητη. Γι’ αυτό και καλύτερα να υπάρχει κι ας γκρινιάζουμε για τις ατέλειές της παρά να απουσιάζει και να υποφέρουμε από την απουσία της.

    Γιατί αυτό που μας λείπει είναι οι πράξεις και όχι τα λόγια.

    Εξ άλλου η προστακτική σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν δυναστεύει, προτρέπει …

    http://kosmaspavlidis.blogspot.com

  10. Για παράδειγμα, βάλτε το μυαλό σας να σκεφτεί πριν ψηφίσετε τους πολιτικούς που θα σας κυβερνήσουν.

  11. katalavaineis agapite mou oti afti i koinwnia pou erminevei ena aplo (oxi aploiko vevaia) k safes keimeno xwris fanfares k bourdologia (opws kati geitonika sas edw pou ta apothewnei molis grapsoun baroufa olkis) den exei k polles elpides na vgalei akri. orthos logos vs elliniki parakrousi simeiwsate 2. klaps lygm k perastika mas pou zoume anamesa tous.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here