Υπάρχει και ανωτέρα βία…

6
19

Σε κάθε συμφωνία ο χειρότερος σύμβουλος είναι η εμμονή.

Γιατί, όταν κυριαρχεί αυτή, απλώς δεν υπάρχει συμφωνία.

Η συμφωνία απαιτεί διαπραγμάτευση πάνω σε εκείνο που κάθε φορά είναι εφικτό και μπορεί να υπηρετήσει εξίσου καλά αυτούς που αποφάσισαν ότι τους χρειάζεται να συμφωνήσουν.

Έτσι και στην περίπτωση μας.

Εμείς και οι δανειστές μας κάναμε μια συμφωνία.

Ούτε εμείς, ούτε εκείνοι θα την κάναμε αν πιστεύαμε ότι έστω και λίγο πιο μετά θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε. Άλλωστε, σε κανέναν δεν αρέσει να χρωστάει και να μην μπορεί να πληρώσει, όπως και σε κανέναν δεν αρέσει να του χρωστάει κάποιος που χρεοκοπεί. Αυτά, λοιπόν, τα θεωρούμε ως δεδομένα, γιατί κάτι τέλος πάντων, μέσα σε όλο αυτό το χάος, πρέπει να αποτελέσει μια βάση λογικής ώστε να πάρουμε, επιτέλους, κάποια απόφαση που να βγάλει τη χώρα μας και τις συμφωνίες της από τις καταστροφικές και ανόητες εμμονές.

Σήμερα, λοιπόν, δεν μπορούμε να εκπληρώσουμε τους όρους της συμφωνίας.

Κυρίως γιατί η συμφωνία είναι οικονομική, ενώ θα έπρεπε να είναι εμπορική.

Και είναι βέβαιο ότι αυτό δεν συμβαίνει επειδή συνεχίζουμε να «περνάμε καλά» σε βάρος των άλλων. Οι πολίτες υποφέρουν, οι πολιτικοί δεν μπορούν, οι αυτοματισμοί δεν λειτουργούν και όλα μαζί δείχνουν ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει αν οι όροι του παιγνιδιού παραμείνουν ως έχουν.

Άραγε, δεν είναι προφανές ότι πρέπει να αλλάξει η στρατηγική της αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος;

Πρώτα από εμάς τους ίδιους.

Ας ξεπεράσουμε την εμμονή να διαφωνούμε apriori ακόμη και όταν η διαφωνία μας ακυρώνεται από την πραγματικότητα, την εμμονή να διαμαρτυρόμαστε σε κάθε ευκαιρία ενώ στην ουσία δεν αισθανόμαστε τίποτε για αυτό το οποίο λέμε, να έχουμε άποψη οπωσδήποτε για τη δουλειά του άλλου , ενώ δεν μπορούμε να κάνουμε στοιχειωδώς τη δική μας, να βλέπουμε παντού «συνωμοσίες» σε βάρος μας, λες και οι άλλοι έχουν κανένα λόγο να μας ζηλεύουν, να μας φοβούνται ή να μας εχθρεύονται.

Θα ήταν μάλλον πιο λογικό να παραδεχτούμε ότι υπάρχει «ανωτέρα βία» και να αξιοποιήσουμε μια ιστορική ευκαιρία να ελευθερωθούμε από το πάγιο χαρακτηριστικό της ανωριμότητας: την αυτοπεποίθηση ότι ο καθένας μας «ξέρει».

Είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε με τους δανειστές.

Είναι ξεκάθαρο, επίσης, ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε αν φαίνεται και δια γυμνού οφθαλμού ότι απλώς ροκανίζουμε χρόνο χωρίς αποτελέσματα.

Μια σοβαρή δική μας εθνική στρατηγική που θα έπειθε ότι μπορεί να είναι αποτελεσματική γιατί δεν υπεκφεύγει αλλά απλώς επικαιροποιείται, ενώ παράλληλα υπάρχει η ομάδα που την πιστεύει και έχει το know how να την υλοποιήσει, νομίζω ότι θα βοηθούσε αρκετά και τους δανειστές μας να ξεπεράσουν την προφανή δική τους καταστροφική εμμονή σε όρους με τους οποίους δεν πρόκειται να πάρουν πίσω όσα έβαλαν στο τραπέζι και τα οποία δεν είναι μόνο τα «δανεικά», αλλά και πολλά άλλα που αποτελούν κρίσιμους πόντους στο διεθνές πολιτικό και οικονομικό power game.

Αλλιώς δεν θα κερδίσει κανείς.

Κανείς ποτέ δεν νίκησε την «ανωτέρα βία», τον «αστάθμητο παράγοντα», τη «διάψευση από την ίδια την ζωή» ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να ονομάσει τη διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕθνικά επικίνδυνοι…
Επόμενο άρθροΣέξ στην εξουσία: από τον JFK στο Μάο
O Μάκης Σεριάτος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κεφαλονιά και την Ικαρία. Από μικρός ήταν πάντα ανήσυχος και εξακολουθεί να είναι σαν ένα μικρό παιδί που ακόμα ψάχνει να βρει το δρόμο του. Παιδί του κέντρου, μεγάλωσε στην πλατεία Μαβίλη. Η οικογένειά του ήταν αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «μικροαστική». Μικρός, στο δημοτικό, ήθελε να γίνει οδηγός νταλίκας κι αργότερα ναυτικός. Είναι πιστός οπαδός των ταξιδιών και της αντίληψης «όποιος γυρίζει, μυρίζει». «Όταν ταξιδεύεις, μαθαίνεις να ακούς», όπως λέει ο ίδιος. Σπούδασε ζωγραφική και ψυχολογία στην Ελλάδα και τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια αναγκαστικά σπούδασε οικονομικά, management, κοινωνιολογία και σεναριογραφία για τηλεοπτικές διαφημίσεις, αλλά δηλώνει ταξιδιώτης της ζωής. Γι' αυτό μέχρι και σήμερα σκιτσάρει πότε-πότε για τη σωτηρία της ψυχής του. Μετά τις αεροπορικές του υποχρεώσεις ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και μέχρι σήμερα πολλές από τις καμπάνιες που έχει δημιουργήσει έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι λάτρης της σημειολογίας και δηλώνει ότι η διαφήμιση είναι ένας τρόπος διείσδυσης στo μυαλό και τις ψυχές των ανθρώπων. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι και σήμερα ρισκάρει. Έχει μάθει να κερδίζει αλλά και να χάνει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει λάτρης του φλερτ με τον κίνδυνο. Επαγγελματικά ξεκινάει με τη συγγραφή κειμένων για διαφημιστικές καταχωρίσεις και τηλεοπτικές διαφημίσεις. Από την αρχή όμως είχε στο μυαλό του τη δημιουργία ενός δημιουργικού γραφείου αλλιώτικου από τα άλλα, με στόχο το αποτέλεσμα για τον πελάτη. Στόχος του ήταν η σύνδεση κοινωνιολογίας και ψυχολογίας μέσα από μια νέα μορφή τέχνης που πιστεύει ότι είναι η διαφήμιση. Το 1989 ίδρυσε μαζί με τον Πέτρο Τριανταφύλλη τη διαφημιστική εταιρεία ASHLEY & HOLMES και το 1993 τη LE SPOT PRODUCTIONS. Το 1996 ξεκίνησε η συνεργασία του με το McCANN WORLDGROUP και από το 2000 έγινε πρόεδρος του Group για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σήμερα είναι πρόεδρος του Ομίλου Ashley Worldgroup, ο οποίος αποτελεί τον πρώτο ελληνικό πολυεθνικό Όμιλο Ολοκληρωμένης Επικοινωνίας στη N.A. Ευρώπη. Περιλαμβάνει τις εταιρείες Ashley & Holmes, Le Spot Productions, United Media, Politics, Zenteam και Alco. Διαθέτει 13 συνεργαζόμενα γραφεία σε Αθήνα, Βιέννη, Βουκουρέστι, Σόφια, Τίρανα, Σκόπια, Κόσοβο, Λεμεσό, Σαράγεβο, Βελιγράδι, Λουμπλιάνα, Ζάγκρεμπ και Λοτζ, ενώ πολύ σύντομα θα επεκτείνει τη δράση του και σε άλλες αναδυόμενες επιχειρηματικά και οικονομικά χώρες, όπως Τουρκία, Ισραήλ και Ντουμπάι. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.) από το 1994 και οι εταιρείες του Ομίλου είναι μέλη της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδος (Ε.Δ.Ε.Ε.). Αναδείχθηκε Manager of the year 2005. Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Καπελετζή και έχουν τρία παιδιά: τον Γιάννη, τον Σπύρο και τον Ρωμανό.

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. επι τελους μια ψυχραιμη προσεγγιση με ορους ρεαλισμου στην εξαιρετικα κρισιμη σημερινη συγκυρια.Οπως εχετε αναφερει σε παλιοτερο αρθρο σας οτι ειπαμε ειπαμε οτι αναλυσαμε αναλυσαμε τωρα δουλια..η κλεψυδρα αδειαζει καθε μερα καθε ωρα ανελεητα..η κανουμε κουμαντο στον τοπο μας εμεις οι <> η ερχονται και μας κανουν αλλοοι οπως εχει συμβει πολλες φορες στο παρελθον…και σπανια πολυ σπανια αυτη η εξελιξη μας βγηκε σε καλο.τυχαιο;;;δεν νομιζω!λιγα λογια λοιπον ακομη λιγοτερες τσαμπα μαγκιες πολλη δουλια μα παρα πολλη δουλια να ανασυγκροτησουμε τον παραγωγικο ιστο της χωρας μας και για ονομα του θεου πια!οχι αλλη πολιτικη σπεκουλα!! αν δεν τοχουν καταλαβει μερικοι μερικοι η βομβα δεν σκαει στασ χερια καμμιανης κυβερνησης..σκαει στα θεμελια της πατριδας μας!

  2. Καλημερα,κ. Μακη.»Εμεις και οι δανειστες μας καναμε μια συμφωνια»…Ποιοι ειναι στο »εμεις»;Ειναι οι ανικανες(εκ του αποτελεσματος)και οι ανεντιμες(εκ των σκανδαλων)ηγεσιες μας.Ποιοι ειναι οι »δανειστες μας»;Ειναι οι τοκογλυφοι που περιμενουν το θυμα να πιασει πατο για να του φανε το μικρο του χωραφακι…(πως αλλιως να εξηγησω οτι δανειζαν ενα υπερχρεωμενο κρατος).Οταν λοιπον τα δυο εμπλεκομενα μερη μιας συμφωνιας εχουν,κατα τη γνωμη μου,τετοιο ιστορικο,ειναι κι αυτη η συμφωνια διατρητη και αφερεγγυα…ενα ακομα ειδος…εμμονης.Σε τελικη αναλυση μια χαρα τα λες εσυ,αλλα οι υπευθυνοι ειναι πολυ μακρια απο αυτα…

  3. Kalispera,
    Emeis den kaname kammia symfonia. To mnimonio pou ypografike apo antiprosopous ton politon den anaferei lipsi metron opos afta pou elifthisan kai einai komika gia na ekplirosoun to idio to mnimonio.I anikanotita pataksis p.x.tis forodiafigis i oti den gnorizame posous D/Y exoume arkei gia na antilifthoun i daneistes mas oti topothetoun xrimata se mia xavouza. Sigoura den prokeitai na ftiakseis kratos me periorismo sintakseon kai misthon otan vriskesai se afta ta xalia…

  4. Ταυτίζομαι με τη συλλογιστική σας. Αλλά παράλληλα Τρομάζω … Τ Ρ Ο Μ Α Ζ Ω !!!!
    Ποιοί θα διαπραγματευθούν; Ποιοί θα «νοιαστούν» ; Δεν θέλω να πέσω στην ευκολία
    των κατηγοριών, (… η ευκολία, αυτού που δεν έχει επιχειρήματα). Αλλά αυτή τη στιγμή σταθμίζουν, ΚΡΙΝΟΥΝ και αποφασίζουν οι ίδιοι άνθρωποι…..
    Αυτοί που πανηγύριζαν τότε που πετύχαμε μια πλαστή σύγκληση…..; (τη θυμόσαστε τη λέξη;) Τότε που κλειδώσαμε την περίφημη ισοτιμία», ευρώ-δραχμής;
    Αυτοί που «έπνιγαν» τη συνείδηση τους στα μικροσυμφέροντα; Γιατί αν δεν υπήρχαν οι «μικροί» ίσως… να «δυσκολεύονταν» λίγο οι «μεγάλοι» …. Ε Π Ι Ο Ρ Κ Ο Ι.
    Σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία…..

  5. Αγαπητοί Γιάννη, Αρη, Κατερίνα, Κατερίνα, Μάνο,
    «Οταν επιθυμείς κάτι πραγματικά πολύ, τότε όλο το σύμπαν συνομωτεί για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα». Μ’ αυτή τη φράση απ’ τον «Αλχημιστή» του Paulo Coelho, κάποια στιγμή στη ζωή μου, άρχισα να αποκρυπτογραφώ το παρελθόν και να βλέπω στο μέλλον, σαν ένα «κόσκινο» που μου επιτρέπει να ξεχωρίζω τα ψήγματα χρυσού που κρύβονται μέσα στην άμμο του ποταμού της ζωής.
    Αυτά που θέλησα στο παρελθόν και δεν πραγματοποιήθηκαν, δεν τα θέλησα πραγματικά πολύ. Τώρα το ξέρω αυτό.
    Αυτά που παλεύω για να γίνουν πραγματικότητα, φιλτράρονται από το «κόσκινο» και ξέρω ποιά απ’ αυτά θα αφήσω πίσω γιατί δεν είναι πραγματικά δικά μου «θέλω», έτσι ώστε να συγκεντρώνω τις δυνάμεις μου και την προσπάθειά μου σ’ αυτά που θα γίνουν το «χρυσάφι» της ζωής μου. Αυτά που θα πετύχω και θα μου δανείσουν λίγη από την λάμψη τους. Ετσι λοιπόν, μετά από αρκετά χρόνια «κοσκινίσματος» έμαθα πως όσο και αν μας φαίνονται κάποια πράγματα λαμπερά, δεν είναι απαραίτητα χρυσός. Οσο βρώμικα και χωρίς αξία φαίνονται κάποια άλλα, χρειάζεται να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια και να καταθέσουμε -συχνά- κομμάτια του εαυτού μας ώστε να καταφέρουμε να τα κάνουμε να λάμψουν. Είναι αυτά που αν μας έλεγε κάποιος, εξαρχής, πως είναι χρυσός θα απαντούσαμε: impossible!
    Nothing Impossible. Τώρα το ξέρω αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here