Υπολογίζουμε σωστά τη συμβολή των Υπολογιστών στην εκπαίδευση ;

9
46

Επανέρχομαι στο θέμα διαδίκτυο-εκπαίδευση , μετά και τη δήλωση της υπουργού Παιδείας, κυρίας Διαμαντοπούλου, η οποία με περισσή αυτοπεποίθηση και περηφάνια μίλησε για το ψηφιακό σχολείο και το ηλεκτρονικό εκπαιδευτικό υλικό που προσφέρει το υπουργείο Παιδείας. «Οι μαθητές δεν πάνε με άδεια χέρια στο σχολείο», μας καθησύχασε η υπουργός, και εμείς οι απλοί πολίτες τους βλέπουμε να παραμένουν με CD και φωτοτυπίες, σίγουρα όμως για πρώτη φορά στα χρονικά χωρίς βιβλία. Πρόκειται, ως φαίνεται, για ένα πρελούντιο της μελλοντικής αντιμετώπισης της δωρεάν διανομής των σχολικών βιβλίων.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο και λυπηρό ότι έχουμε υπερτιμήσει την ενέργεια του διαδικτύου αδιαφορώντας για την παρ-ενέργεια. Στον διάλογο για την Παιδεία καμία διαβούλευση δεν έγινε αλλά και καμία σχετική μελέτη, φοβούμαι, για τον τρόπο προσφοράς του αγαθού στους μαθητές από τα πρώτα τους « άωρα-άγουρα» βήματα. Το θέμα θεωρείται δευτερεύον, ενώ στην πραγματικότητα είναι καθοριστικό για το σχεδιασμό της εκπαίδευσης όχι μόνον των βασικών βαθμίδων αλλά και της πανεπιστημιακής.

Θα πρέπει, πιστεύω, να προβληματιστούμε σοβαρά πριν εφαρμόσουμε το σύστημα διαδικτυακής διδασκαλίας των μικρών παιδιών, ρίχνοντάς τα άοπλα στον πόλεμο του διαδικτύου, πριν ακόμη διαμορφώσουμε με τον παραδοσιακό τρόπο τη σκέψη και την προσωπικότητά τους.

Στην Τριτοβάθμια, εξάλλου, Εκπαίδευση ελλοχεύει άλλου είδους κίνδυνος, καθώς παρεμποδίζεται η ελεύθερη διακίνηση του ζωντανού διαλόγου και η ανταλλαγή της σκέψης. Το άρθρο ενός ποιητή και πανεπιστημιακού δασκάλου με τίτλο: «Οι αόρατοι κίνδυνοι για τη διδασκαλία και τη σκέψη», βάζει το χέρι εις τον τύπον των ήλων με τις ακόλουθες επισημάνσεις: « 1. η εξαφάνιση της προφορικής διδασκαλίας επιτείνεται λόγω των ζαβλακωτικών πάουερ-πόιντ, που υποστηρίζουν τις πανεπιστημιακές παραδόσεις, ενώ εν τοις πράγμασιν εξωθούν συχνά σε άκρατο και άκριτο φορμαλισμό. 2. η επιστημονική σκέψη συρρικνώνεται γενικώς. Τα πανεπιστημιακά μαθήματα αποκτούν ολοένα και αυξανόμενο διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, ενώ μια πανεπιστημιακή παράδοση πρέπει να φιλοδοξεί να αποτελέσει διανοητικό και συγκινησιακό συμβάν, που πιστοποιείται εύκολα και αμέσως».

Πικρή είναι η αλήθεια ότι κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε το συμβατικό Πανεπιστήμιο σε Ανοικτό Πανεπιστήμιο, καταργώντας την απαραίτητη-ιδιαίτερα στις μέρες μας-ζωντανή επικοινωνία διδάσκοντα διδασκόμενου. Η οικονομία της Ε.Ε. απαιτεί την αντικατάσταση του δασκάλου, της προφορικής διδασκαλίας αλλά και των συγγραμμάτων, των έντυπων δηλαδή βιβλίων. Η πρωτοβουλία αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά επικίνδυνη για την παιδεία των νέων, αν βέβαια εννοούμε πνευματική καλλιέργεια και όχι απλή κατάρτιση προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας, οπότε το σύστημα e-Πανεπιστήμιο ανταποκρίνεται απόλυτα στο στόχο. Στο ίδιο εξάλλου πνεύμα κινείται και η «επιχειρησιακή» νοοτροπία του νέου νόμου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η οποία υποβιβάζει τις επιστήμες γενικότερα στο επίπεδο βασικών γνώσεων «κονσέρβας ηλεκτρονικής» και στην ουσία ακυρώνει τις Ανθρωπιστικές Σπουδές.

Θα κλείσω τον προβληματισμό μου με κάτι σχετικό που συμβαίνει στη γειτονική μας Ιταλία και, ίσως, φθάσει και στη χώρα μας με τη γνωστή πάντα καθυστέρηση. Στην Ιταλία, λοιπόν, εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μια κίνηση που προτρέπει τους πολίτες να κλείνουν τόσο τις τηλεοράσεις τους όσο και το Ίντερνετ. Τυχαίο; Δεν νομίζω…

*Η Καθηγήτρια Στέλλα Πριόβολου είναι πρόεδρος στο Τμήμα Ιταλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟ κόσμος είναι στο δρόμο – Η κυβέρνηση πού είναι;
Επόμενο άρθροΑτελείωτη ενέργεια
Η Στέλλα Πριόβολου είναι ομότιμη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική, γαλλική και ιταλική φιλολογία και είναι διδάκτωρ των πανεπιστημίων Αθηνών και Ρώμης. Καθηγήτρια Λατινικής-Ιταλικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών "Ελληνορωμαϊκές -Ελληνοϊταλικές Σπουδές: Λογοτεχνία, Ιστορία και Πολιτισμός". Είναι μέλος ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών και συγγραφέας πολλών μελετών. Η έρευνά της τα τελευταία χρόνια έχει ως αντικείμενο το θεατρικό έργο του Dario Fo και τη σχέση του με τη λατινική λογοτεχνία του Μεσαίωνα. Αποτέλεσμα της έρευνας αυτής είναι τα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Περίπλους: 1. "Dario Fo, ένας σύγχρονος goliardus", (2001) 2. "Dario Fo, venticinque monologhi per una donna: La Medea", (2005) 3. "Rosa Fresca Aulentissima, το μεσαιωνικό ερωτικό ποίημα με το μάτι των φιλολόγων και του Νομπελίστα Dario Fo", (2010). Το ποίημα αυτό μεταφράστηκε στην ελληνική με την επιχορήγηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ιταλίας. Από το 1994 μέχρι το 2001, Αντιπρόεδρος του Ι.Κ.Υ. και υπεύθυνη για το κοινοτικό πρόγραμμα "Σωκράτης". Επιστημονική υπεύθυνη προγραμμάτων ξένων γλωσσών στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και εμπειρογνώμων Γ.Γ.Ε.Τ. για την κινητικότητα των σπουδαστών. Τακτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης 2000-2001. Από το 2001-2004 Ειδική Γραμματέας Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στο ΥΠΕΠΘ, Πρόεδρος της Επιτροπής στήριξης των Εδρών Ελληνικών Σπουδών στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού και εθνική εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης για το Ευρωπαϊκό Έτος Γλωσσών 2001. Είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Πανεπιστημίων Ιταλίας( Σ.Ε.Π.Ι.) και Γ. Γραμματέας της Societe Europeenne de Culture στην Ελλάδα.Από το 2008 μέχρι το 2010, αναπληρώτρια πρόεδρος Τμήματος Σλαβικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών.Έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του Ιταλικού κράτους CAVALIERE al merito della Repubblica Italiana, 2002. Εχει τιμηθεί για την προσφορά της στα Ελληνικά Γράμματα και τον πολιτισμό από την Ένωση Γυναικών Φωκίδας, 2007 και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Χίου για τον ίδιο λόγο, 2007. Αναπτύσσει επί χρόνια πολιτική δραστηριότητα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ ως μέλος της Κ.Ε. και σε τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του Ευρωκοινοβουλίου το 1999.

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΤΟ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΑΤΟΣ ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΣΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΟΎΜΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ;
    ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΕΝΑ, ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΧΡΗΣΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ.
    ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΣΑΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΦΟΒΟ;
    ΣΑΣ ΤΟ ΓΡΑΦΩ κ. ΠΡΙΟΒΟΛΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΣΑ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ.
    ΕΛΕΓΧΟΣ ΧΡΗΣΗΣ ΑΥΣΤΗΡΗΣ, ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΕΞΕΡΕΥΝΟΥΣΕ ΚΑΙ ΠΟΣΟ. ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΙΧΑΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΜΕ ΣΤΑΣΗ ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ, ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΧΡΟΝΟΥ! ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΑΡΙΣΤΕΥΣΕ!
    ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΕΘΗΜΕΝΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟΥΣ, ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ;
    ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΠΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΜΕΣΟ.
    ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΙΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. ΑΥΤΟ ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ.
    ΜΕ ΤΙΜΗ Γ.Σ.

  2. βρίσκω κι εγώ τον υπερβολικό φόβο, λιγάκι οπισθοδρομικό.
    Σήμερα μπορούμε να πούμε πως κάθε γενιά γίνεται και πιο «έμπειρη» από την προηγούμενη και αυτό είναι ενθαρυντικό και σε ζητήματα ασφάλειας και προστασίας, αλλά και νέων επιλογών και υπηρεσιών του μέσου προς τους χρήστες τους.
    Αυτό που εγώ μπορώ να τονίσω είναι η εκμηδένιση των αποστάσεων, που μπορεί να συμβάλλει δραστικά στην εκπαίδευση και την μετάδοση της γνώσης. Γιατί να της γυρίσουμε την πλάτη :[

  3. Νομίζω ότι ως καθηγήτρια της Ιταλικής είστε από τους πλέον αναρμόδιους να μιλήσουν για χρήση τεχνολογίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ρωτήστε κανέναν συνάδελφό σας που διδάσκει στην Αρχιτεκτονική, ή Ηλεκτρικά Κυκλώματα στο ΕΜΠ ή Φυσική και θα μάθετε ότι το καινούριο συχνά είναι πρόοδος. Όπως σας είπαν και παραπάνω, μη φοβάστε και μη γίνεστε οπισθοδρομική. Εγώ θα προσθέσω μην κρίνετε διδακτικά μέσα τα οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορέσατε να χρησιμοποιήσετε ποτέ.

  4. Καλώς επισημαίνονται οι πολλαπλοί κίνδυνοι που συνδένται με τη χρήση της διαδραστικής τεχνολογίας στην εκπαίδευση.Δυστυχώς, η ιντερνετική επικοινωνία είναι αναγκαίο κακό με το οποίο είμαστε αναγκασμένοι όλοι να συμβιβαστούμε και να συμβιώσουμε. Τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να ζήσουν, αν ξεκοπούν από την τεχνολογια. Δεν Θα ήταν ίσως υπερβολή, αν τα προτρέπαμε να επιδιώκουν να βρίσκονται στο μέτωπο των εξελίσεων. Εκείνο που επιβάλλεται να γίνει είναι η δημιουργία ενος πολυδιάστατου πλασίου προστασίας ετσι ώστε να χρησιμοποιήσουε τις δυνατότητες και τα αγαθά της διαδραστικής τεχνολογίας για το καλό όλων μας.

  5. Κυρία μου,

    τα συγχαρητήρια μου για την ανάρτηση σας και για το σθένος σας εν μέσω σύγχυσης και α-νοησίας..

    Υ.Γ
    Οι υπέρμαχοι της τεχνολογίας, ως μέσον αντικατάστασης δασκάλων και καθηγητών, είναι εκ του πονηρού και θα πεισθούν για αυτό σύντομα.

  6. θα ηθελα να σχολιασω,διαβαζοντας ολες τις ανωτερω αποψεις,οτι δεν νομιζω να εγινε απολυτως κατανοητη η σταση της κ.πριοβολου,διοτι δεν αναφερθηκε επουδενι σε διδασκαλια συγκεκριμενων επιστημων οπου αναμφισβητητα η χρηση H/Y ειναι απαραιτητη κ αναγκαια,αλλα εαν προσεξατε μιλαει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ για ανθρωπιστικες σπουδες κ υλη μαθηματων στην τριτοβαθμια εκπαιδευση,οπου λογω κοστους τεινουν να αντικατασταθουν,με on line διδασκαλια κ υλικο.Συμφωνω λοιπον με τον Βελεσιωτη κ την αποψη του κ κατακρινω την επιθετικοτητα που φερει ο κ.Σεργης,διοτι ως καθηγητρια της ιταλικης,χρησιμοποιω στην διδασκαλια μου ηλεκτρονικο υπολογιστη κ οπτικοακουστικα μεσα,δεν υποκαθιστουν ομως την παρουσια μου στην ταξη.Ταπεινη μου γνωμη ειναι οτι η κ.Πριοβολου,οπου με τοσο σιγουρια σχολιαζετε οτι μπορει η ξενη γλωσσα να συνεχισει να διδασκεται το ιδιο με την δεκαετια του ’70,δεν εννοουσε την μη χρηση κ την οπισθοδρομικη σταση στην τεχνολογια,αλλα εννοουσε να μην επιτραπει η ολικη εισχωρηση της κ ισοπεδωση της κλασσικης μεθοδου διδασκαλιας.Να βρουμε κ να βαλουμε τα ορια ,εν ολιγοις.Θλιβομαι ομως πραγματικα με την σταση συναδελφων του θετικου χωρου κ των επιστημων,οταν θεωρουν τοση ευκολη,μη απαιτητικη κ αναρμοδια την διδασκαλια της ξενης γλωσσας στους μαθητες.κ ξερετε ,η γλωσσα ως ζωντανος οργανισμος κ αρτια συνδεδεμενη με την κοινωνια,δεν μπορει να παραμενει στασιμη στους τροπους διδασκαλιας της!! κ απο την προσωπικη μου εμπειρια ως φοιτητρια,σας λεω οτι παθιασμενοι λογοι καθηγητων κ δυναμικα μαθηματα απο ζωντανες προσωπικοτητες στα αμφιθεατρα με εχουν εμπνευσει,ανατριχιασει κ συγκινησει στο πανεπιστημιο,αντιθετα με την στειρα παραθεση κειμενων κ αναλυσεων που μετα ειχα μεσω του ΕΑΠ κ των συνεχομενων εργασιων.διαλεγοντας μεταξυ των 2 τροπων,σαφως κ προτιμω το αμφιθεατρο με τον καθηγητη να παραδιδει ,απο το να διαβαζω μονη μου απο το ιντερνετ.ο νους μου παει σε αυτο,οταν διαβαζω το κειμενο της κ.Πριοβολου.κ δεν μπορω να διανοηθω πως μελλοντικα θα συρρικνωθουν οι διδασκοντες,λογω «κοστους»κ θα αντικατασταθουν απο φωτοτυπιες κ διδασκαλια μεσω υπολογιστη,σε μαθηματα οπως ιστορια,γλωσσα,ξενη γλωσσα,κτλ….κ τις συνεπειες αυτου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here